Swiatzwierzat.pl
Turecki van: pływający kot

Pixabay.com

Turecki van: pływający kot

1 Grudnia 2020

Autor tekstu:

Emil Hoff

Udostępnij:

Turecki van pochodzi lub nie pochodzi znad brzegów jeziora Wan w Anatolii – za to jego pasja do wody nie ulega wątpliwości. To kot, który kocha pływać, do tego garnie się do ludzi. Czy turecki van to kot dla Ciebie? Przekonaj się, jaki

Turecki van – historia rasy

Turecki van to kot wywodzący się – prawdopodobnie - z okolic jeziora Wan we wschodniej Turcji. Od dawna zwierzaki te, nazywane van kedisi, umilały życie Turkom, Ormianom i Kurdom. W drugiej połowie XX w. dwie kobiety, Laura Lushington i Sonia Halliday, sprowadziły te zwierzęta do Wielkiej Brytanii, gdzie w planowych hodowlach van turecki uzyskał swój obecny wygląd i cechy charakteru. Nie ma jasności na temat tego, czy koty przywiezione przez obie panie z Turcji rzeczywiście pochodziły znad jeziora Wan (kocięta zostały podarowane Angielkom jako prezenty od różnych osób z różnych prowincji kraju). Jedna z kotek miała jednak na imię Van Iskenderun Guzelli.

Rasa turecki van została zarejestrowana w 1969 r. przez brytyjską organizację felinologiczną Governing Council of the Cat Fancy.

Odmiana śnieżnobiała vana tureckiego nazywana jest przez Turków vankedisi (jedno słowo) i nie należy jej mylić z pierwotnym kotem znajd jeziora Wan – van kedisi (dwa słowa). Odmiany tej, wbrew sugestii hodowców tureckich, nie uznają za osobną rasę największe organizacje felinologiczne, jak Cat Fanciers’ Association czy Federation Internationale Feline.

Van turecki to rzadka rasa kota i niewielu hodowców w Europie i USA rozmnaża te zwierzęta. Koty importowane z Turcji bywają dość dzikie.

Jak wygląda turecki van?

Van turecki to spory kot, osiągający wagę ok. 7 kg i nierzadko metr długości od nosa do koniuszka ogona. Głowa tureckiego vana jest spora, w kształcie klina, z zaokrągloną kufą, okrągłymi oczami i sterczącymi trójkątnymi uszami. Ciało kota jest muskularne, zawierzę umie wykonywać bardzo wysokie skoki. Turecki van dorasta dość długo – osiągnięcie pełnych rozmiarów ciała może potrwać nawet trzy lata.

Van turecki ma sierść średniej długości, tworzącą kołnierzyk na szyi i niezbyt gęste portki na tylnych łapach. Co ciekawe, van turecki nie ma podszerstka, a jedynie włos okrywowy, który w dotyku przypomina sierść zająca. To sprawia, że van turecki jest łatwy w pielęgnacji.

Typowe umaszczenie tureckiego vana jest jednolicie białe z dwiema plamkami na głowie w kolorze

rudym. Również ogon kota jest rudy i pręgowany. Plamy barwne nie powinny zajmować więcej niż 20% powierzchni ciała, by nie sprawiać wrażenie, że kot jest dwukolorowy. Występowanie koloru tylko na głowie i ogonie jest umaszczeniem charakterystycznym dla vana tureckiego i bywa nazywane „wzorem vana”. Współcześnie wyhodowano koty z plamami barwnymi w różnych kolorach, np. niebieskie, czarne i kremowe, a nawet szylkretowe (głównie samice, często niepłodne). Od niedawna organizacje felinologiczne, takie jak TICA, uznały też odmianę śnieżnobiałą vana tureckiego, bez plam barwnych, u której jednak – jak to ma zwykle miejsce w przypadku jednolicie białych kotów i psów – odnotowuje się przypadki wrodzonej głuchoty, spowodowanej niedoborem melanocytów w czasie rozwoju ucha wewnętrznego. Turcy uważają odmianę śnieżnobiałą vana za tradycyjną nazywają ją vankedisi i wysoko cenią.

Oczy vana tureckiego powinny być bursztynowe, choć stosunkowo często zdarza się heterochromia, czyli różny kolor każdego z oczu. Wtedy jedno oko jest bursztynowe, a drugie niebieskie.

Jaki charakter ma turecki van?

Van turecki to przyjazny kot, który silnie przywiązuje się do swego właściciela i innych członków rodziny. Lubi towarzystwo innych kotów, a nawet psów, o ile zwierzęta zostaną sobie odpowiednio przedstawione i przyzwyczają się do siebie. Van turecki lubi się bawić, np. w aportowanie, i sam przynosi w zębach zabawkę, by dać znać, że ma ochotę na figle.

Charakterystyczną cechą tureckiego vana jest to, że lubi wodę i pływanie, i to prawdziwe pływanie w poprzek jeziora, a nie tylko taplanie się w balii. Koty domowe bawią się czasem swoją miską z wodą lub biją wodę w toalecie lub akwarium. Turecki van wydaje się ewolucyjnie przystosowany do spędzania czasu w wodzie. Futro vana tureckiego w naturalny sposób szybko wysycha, kot ma też fałdy skóry między palcami, które pełnią rolę błon pławnych i usprawniają poruszanie się w wodzie. Prawdopodobnie przodkowie tureckiego van w naturalnym środowisku polowali na ptactwo w szuwarach nad brzegami jeziora Wan. Do dziś tureckie vany mają silny instynkt łowny, dlatego nie należy dawać im dostępu np. do rybek akwariowych ani domowych gryzoni, jak świnki morskie czy szynszyle. Dobrym pomysłem jest za to udostępnienie tureckiemu vanowi jakiegoś rodzaju basenu (dużej miski lub balii, napuszczenie wody do wanny lub prysznica), w którym może się pobawić. Zawsze nadzoruj kocie zabawy z wodą. Jeśli woda jest dość głęboka, a basen sporych rozmiarów, połóż deskę w poprzek, by w razie czego kot mógł się na nią wspiąć i wydobyć z wody.

Co je turecki van?

Turecki van powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla kotów, złożoną z mięsa, naturalnych olejów, warzyw i owoców (w odpowiednich proporcjach), za to bez konserwantów, barwników, słodzików i aromatyzerów. Porcje powinny być dostosowane do płci, wieku, masy ciała i trybu życia kota. W doborze odpowiedniej diety i porcjowania pomoże Ci weterynarz.

Należy także podawać tureckiemu vanowi specjalną trawkę, ułatwiającą odkrztuszanie połkniętej sierści.

Zdrowy turecki van

Tureckie van to generalnie zdrowe koty, zwłaszcza, jeśli są odpowiednio żywione. Zapadają jednak czasem na ataksję – neurologiczną chorobę, zaburzającą koordynację ruchów. Koty całkiem białe rodzą się czasem z jedno- lub dwustronną głuchotą, wywołaną niedoborem melanocytów w czasie rozwoju ucha wewnętrznego u płodu. Prawdopodobieństwo głuchoty jest szczególnie duże u białych kotów o niebieskich oczach. Tureckie vany mogą też cierpieć na bardziej typowe kocie choroby – wielotorbielowatość nerek, kardiomiopatię serca,

Turecki van powinien przynajmniej raz w roku odwiedzić weterynarza na rutynowe szczepienia i ogólny przegląd stanu zdrowia, obejmujący osłuch płuc i serca, pobranie krwi, sprawdzenie stanu zębów, uszu, oczu i pazurów.

Zadbany turecki van może żyć od 14 do nawet 19 lat.

Czysty turecki van

Sierść tureckiego vana należy wyczesywać w miarę potrzeby – nie jest gęsta i nie ma podszerstka, więc nie brudzi się za bardzo, chociaż na białym włosiu bród może być wyraźniej widoczny. W okresie linienia turecki van powinien być czesany codziennie. Kota należy czesać za pomocą miękkiej szczotki lub specjalnej rękawicy z gumowymi wypustkami, które zbierają martwe włosie. Koty często odbierają czesanie za pomocą rękawicy jako pieszczotę.

Jeśli kąpiel jest konieczna, należy użyć specjalnego szamponu dla kotów półdługowłosych. Turecki van lubi wodę, ale ponieważ jego futro jest niemal zupełnie nieprzemakalne, umycie go może sprawiać pewien kłopot. Po kąpieli należy dokładnie wysuszyć kota, szczególnie małżowiny uszne, by w wilgotnej sierści nie rozwijały się bakterie i grzyby.

Należy zwracać uwagę na stan uszu i kącików oczu tureckiego vana. Jeśli dostrzeżesz w nich zabrudzenia, przemyj je wacikiem nasączonym ciepłą wodą, solami fizjologicznymi lub specjalnym preparatem samoczyszczącym dla zwierząt.

Pamiętaj także, by przycinać kotu pazury, jeśli sam nie ściera ich wystarczająco. Jeśli boisz się, że niechcący skaleczysz kota, możesz zanieść go na obcięcie pazurów do weterynarza lub groomera.

Turecki van powinien też mieć od czasu do czasu umyte zęby i ściągany kamień nazębny. Koty rzadko dobrze znoszą ten zabieg, więc lepiej powierzyć jego wykonanie weterynarzowi, który użyje narkozy i w spokoju doprowadzi uzębienie tureckiego vana do należytej czystości.

Szczęśliwy turecki van

Turecki van, poza basenem i zabawkami do aportowania, powinien mieć też do dyspozycji wysoki najlepiej wielopiętrowy drapak, na którym będzie ścierał sobie pazury. Drapak powinien mieć rampy do wdrapywania się i platformy do wskakiwania a także domek, w którym kot może się ukrywać. Turecki van uwielbia skakać i prawdopodobnie sam znajdzie sobie w domu tor do skoków oraz kilka ścieżek i kryjówek pod samym sufitem – na wierzchu regałów i szaf.

Turecki van chętnie biega na świeżym powietrzu, zwłaszcza po przydomowym ogródku, najlepiej z oczkiem wodnym. Może jednak żyć w mieszkaniu, pod warunkiem, że znajdzie się dla niego zabezpieczony balkon, by kot mógł zażywać świeżego powietrza, słońca oraz napawać się zapachami i dźwiękami dochodzącymi z szerokiego świata.

Turecki van to towarzyski kot i źle znosi samotność. Jeśli musi pozostawać na dłużej sam w domu, zostaw mu do dyspozycji zabawki, by mógł sam zorganizować sobie rozrywkę. Optymalnym rozwiązaniem będzie sprawienie sobie dwóch kotów, by wzajemnie dotrzymywały sobie towarzystwa.

Dla kogo turecki van to idealny kot?

Turecki van to dobry kot rodzinny, towarzyski i chętny do zabawy. Nada się na pierwszego kota z powodu swego przyjaznego usposobienia i łatwej pielęgnacji. Będzie też dobrym towarzyszem dla osób starszych, pod warunkiem, że nie przeszkadzają im kocie harce – turecki van woli się bawić i eksplorować niż leżeć spokojnie w koszyku.

Kot tej rasy nie nada się dla zapracowanych singli, których długo nie ma w domu – turecki van potrzebuje towarzystwa.

Turecki van z dobrej hodowli

Turecki van powinien pochodzić od doświadczonego hodowcy, cieszącego się dobrą opinią i odpowiedzialnie krzyżującego koty w taki sposób, by zminimalizować ryzyko wystąpienia u kociąt chorób genetycznych.

Kocięta nie powinny być odbierane matce wcześniej niż po ukończeniu dwunastu tygodni życia. W tym okresie nabywają one od kotki niezbędną odporność i uczą się wszystkich potrzebnych kocich umiejętności i zachowań.

Upatrzoną hodowlę kotów zawsze należy osobiście odwiedzić, by na własne oczy przekonać się, w jakich warunkach trzymane są zwierzęta i jak wyglądają oferowane na sprzedaż kocięta. Wizyta w hodowli to także okazja do rozmowy z hodowcą, który odpowie na wszystkie Twoje pytania i udzieli pożytecznych wskazówek na temat pielęgnacji, żywienia i wychowania tureckiego vana.

Rasowy turecki van powinien mieć książeczkę zdrowia z odnotowanymi szczepieniami, zabiegami odrobaczenia i wszczepieniem czipu. Musi mieć także rodowód, podający wykaz przodków i potwierdzający, że kociak spełnia standard rasy, a więc może być w przyszłości wystawiany do konkursów kociej urody.

Ponieważ tureckie vany to rzadka rasa, musisz liczyć się z tym, że na zamówionego kociaka trzeba będzie trochę poczekać.

Ile kosztuje turecki van?

Cena zdrowego tureckiego vana z rodowodem wyniesie od 2000 do 4000 zł. Kot przeznaczony do dalszej hodowli lub mający rodziców-czempionów może być jeszcze droższy.

Nie należy nabierać się na oferty sprzedaży tanich kociąt za kilkaset złotych – tak reklamują się nieuczciwi hodowcy, sprzedający koty nierasowe lub chorowite.

Miesięczny koszt utrzymania tureckiego vana wynosi ok. 120 zł. Taka kwota pokryje koszty wysokiej jakości karmy i żwirku dla kota.

Podobne artykuły

Koty

Kamera uchwyciła przezabawną scenę zazdrości. Mruczek nie pozwala kobiecie zawołać drugiego kota

Czytaj więcej >
facebook/TOZ Opole

Koty

Właścicielka pseudohodowli przetrzymywała ponad 50 kotów. W końcu zostały interwencyjnie odebrane

Czytaj więcej >
OSP

Koty

Strażacy są u niej co miesiąc. Niezwykły problem mieszkanki Piątnicy

Czytaj więcej >

Koty

Makabryczne znalezisko w Wielkopolsce. Ktoś porzucił nowo narodzone kocięta przy placu zabaw

Czytaj więcej >
koty w ścianie

Koty

Dzień na budowie zmienił się w akcję ratunkową. Spod młota do burzenia sypały się... koty

Czytaj więcej >
Niezwykły mruczek

Koty

Romantyczny mruczek podbija serca internautów. Jest pokryty plamkami w nietypowym kształcie

Czytaj więcej >