Swiatzwierzat.pl
Terier szkocki – popularny szkocki norowiec

pixabay.com

Terier szkocki – popularny szkocki norowiec

11 Grudnia 2020

Autor tekstu:

Tomasz Miecznikowski

Udostępnij:

Terier szkocki jest bardzo popularną rasą psa, także poza macierzystą Wielką Brytanią. Psy te bywają określane mianem rasy prezydenckiej, ponieważ wśród jego właścicieli były głowy państw takich jak USA, Polska i innych krajów.

Pochodzenie szkockiego teriera

Pochodzenie skockiego teriera nie jest dokładnie znane, wiadomo jedynie że w XV i XVI wieku pojawiły się w Szkocji charakterystyczne psy o krótkich nogach, które określane były mianem terierów. Z tego właśnie okresu pochodzą pierwsze wzmianki o niskich psach o długim tułowiu i gęstej sierści, u których nie było widać dokładnie oczu i pyska. Nieduże psy na tamtych obszarach służyły głównie do polowania na małą zwierzynę w rodzaju borsuków i wydr oraz do tępienia szkodników, czyli były typowymi norowcami, co jest jedną z cech rozpoznawczych rozsianych po całym świecie ras należących do terierów.

Były one przodkami wielu odmian terierów, nie tylko szkockiego, ale też skye teriera, cairn teriera i innych, które zaczęto oficjalnie klasyfikować dopiero w XIX wieku. Do tego czasu szkockie teriery nosiły nazwy związane z miejscem pochodzenia i pies, którego znamy dzisiaj pod tą nazwą był także określany jako aberdeen terrier (od szkockiego miasta), czy po prostu highland terrier (zarówno od górzystego krajobrazu jak i właścicieli psów, wśród których byli szkoccy górale).

Szkocki terier – popularny do dzisiaj

Po raz pierwszy psy w typie szkockiego teriera pojawiły się na wystawie w 1879 roku w Alexander Palace w Londynie. Zaprezentowano tam między innymi sukę Splinter II i psa Tartana, od których wywodzi się współczesna populacja szkockich terierów. W 1881 roku powstał angielski klub szkockiego teriera, a rok później, w 1882 roku ustalono wzorzec rasy. W macierzystej dla psa Szkocji klub założono kilka lat później, w 1888 roku. Między oboma klubami dochodziło do nieporozumień w kwestii oficjalnego wzorca rasy i musiało minąć kilka dziesięcioleci, aby w 1930 roku kluby zawarły kompromis. Powstał wtedy zmodyfikowany wzorzec, który zmieniał wygląd szkockiego teriera, szczególnie długość jego głowy, odległość tułowia od ziemi i prostopadłość sylwetki. W efekcie psy hodowane według nowego wzorca stały się bardziej pożądane przez hodowców.

Jeszcze pod koniec XIX wieku teriery szkockie zawitały do Ameryki, a w latach trzydziestych stały się tam trzecią pod względem popularności rasą psów. Wśród ich posiadaczy był prezydent Franklin Delano Roosevelt i jego żona Eleanor Roosevelt, a także pisarz Rudyard Kipling, królowa Wiktoria i Jacqueline Kennedy Onassis.

Do Polski szkockie teriery zawitały w drugiej dekadzie dwudziestego wieku. Z ich popularnością bywało różnie, na przestrzeni dziesięcioleci raz spadała, raz rosła. Od lat dziewięćdziesiątych stają się coraz popularniejsze. Ich posiadaczami była między innymi para prezydencka Lech i Maria Kaczyńscy. Znanym na cały świat szkockim terierem był również pies o imieniu Barney, należący do prezydenta George’a W. Busha. Przedstawicieli tej rasy możemy spotkać w filmach i książkach, między innymi w “Zakochanym kundlu” i powieściach brytyjskiego autora, P.G. Wodehouse’a.

Podstawowe cechy wyglądu szkockiego teriera

Szkocki terier według klasyfikacji FCI należy do grupy terierów i sekcji terierów małych. Pies jest niewielkich rozmiarów, ale ma mocną i zwartą budowę. Jego wysokość zamyka się w przedziale 25-28 cm, a waga 8-10 kg. 

Głowa teriera szkockiego jest długa, ale proporcjonalna do reszty ciała z lekko zaznaczonym stopem. Pies ma mocną kufę, tej samej długości co mózgoczaszka i czarny nos. Oczy są barwy ciemnobrązowej i w kształcie migdała. Uszy cienkie, szpiczaste, osadzone wysoko i według wzorca nie za blisko siebie, w przeciwnym razie uznane to zostanie za wadę. Tułów krótki, ale mocno zbudowany, grzbiet prosty, muskularne lędźwie. Kończyny psa są krótkie, ale dobrze umięśnione, zarówno przednie i tylne stawiane są równolegle. Ogon noszony wysoko jest średniej długości, może być prosty lub zakrzywiony.

Umaszczenie teriera szkockiego występuje w trzech różnych barwach: czarnej, pszenicznej lub pręgowanej.

Szata psa jest dwuwarstwowa. Włos okrywowy jest szorstki, twardy i dobrze przylegający, podszerstek gęsty, krótki i miękki. 

Szkolenie i charakter szkockiego teriera

Szkocki terier to pies, który zwróci uwagę każdego miłośnika czworonogów. Potrafi być uparty i nieustępliwy, ale blisko związany z człowiekiem zawsze okazuje swoje oddanie, choć nie jest typem pieszczocha. Jest ceniony za zadziorny charakter i odwagę, ale te same cechy mogą przełożyć się na problemy podczas szkolenia psa. Rzeczywiście, jest wielkim indywidualistą i z reguły robi to, co chce, dlatego treningi muszą być zróżnicowane, żeby zbyt szybko się nie znudził. Z całą pewnością stosować trzeba w jego szkoleniu łagodne metody, ponieważ na bardziej stanowcze nie zareaguje dobrze. W czasie treningów przydadzą się smakołyki, którymi tego łasucha możemy nagrodzić za właściwie wykonane polecenie.

Aktywności szkockiego teriera

Krótkie nogi teriera raczej nie predestynują go do uprawiania aktywnych psich sportów, ale wcale nie oznacza to, że nie potrzebuje ruchu. Wręcz przeciwnie, to wytrzymały pies, który lubi długie spacery. Nie powinniśmy z nim ćwiczyć joggingu, ani tym bardziej rowerowych przejażdżek, ale w zamian można mu zapewnić zabawę w tropienie. W przypadku typowego norowca to najlepsze, co możemy mu zaproponować. 

Szkocki terier lubi też zabawy z dziećmi, ale nie te z rodzaju niezwykle intensywnych, bardziej toleruje starsze dzieciaki niż maluchy. Co do interakcji z innymi psami to mogą być problemy, szczególnie między samcami. Dlatego należy socjalizować go z czworonogami z okolicy od jego wczesnych lat . 

Wspólne życie ze szkockim terierem

Współcześnie teriery szkockie hodowane są głównie jako psy do towarzystwa, ale wciąż potrafią się w nim przebudzić silne myśliwskie instynkty. Dlatego, jeśli w miejscu zamieszkania jest inne zwierzę, czyli najczęściej kot, trzeba psa przyzwyczajać do niego od małego. Na spacerach również powinniśmy zwracać uwagę, czy nie pognał gdzieś nagle za świeżym tropem.

Także z powyższych względów jest kwestią dyskusyjną, czy nadaje się na pierwszego psa w rodzinie. Jego właściciel musi być konsekwentny w wychowaniu, w przeciwnym razie pies może wyrosnąć na zbyt wielkiego indywidualistę. Zazwyczaj w domu wykonuje tylko polecenia jednej osoby. Pozostawiony sam, dobrze znosi ludzką nieobecność. 

Wobec obcych jest nieufny i może pełnić rolę stróża, jednak jego rozmiary raczej nie spowodują, że odgoni intruza. Nie jest też szczekliwy, robi to tylko w uzasadnionych przypadkach. Może mieszkać zarówno w mieszkaniu w bloku jak i w domu z ogrodem.

Pielęgnacja i zdrowie teriera szkockiego

Pielęgnacja sierści szkockiego teriera wymaga starannej i fachowej ręki. Mimo, że w jego przypadku nie ma problemu z linieniem, to w zamian pies musi być regularnie trymowany, pierwszy raz już między drugim a czwartym miesiącem, następnie przynajmniej co kilka, a najlepiej co trzy miesiące. Jeśli zachowamy ten rytm, to wystarczy psa szczotkować raz na tydzień. W zależności od wyczesywanego miejsca, możemy używać metalowego grzebienia lub szczotki pudlówki. Jeśli pies jest przeznaczony na wystawy, to pielęgnacja sierści będzie jeszcze bardziej wymagająca oraz dojdą do niej specjalistyczne kąpiele.

Kwestie zdrowotne są w jego przypadku bardzo istotne. Szkockie teriery chorują nie tylko na typowe psie przypadłości jak wypadnięcie rzepki, ale są narażone na inne, czasem poważne dolegliwości. Wśród nich jest choroba von Willebranda, osteopatia czaszkowo-żuchwowa, choroby skórne lub oczu w późniejszym wieku oraz tzw. scottie cramp, czyli choroba neurologiczna objawiająca się w niebezpiecznych skurczach, powodujących silne drżenie i wyginanie kręgosłupa

W kwestii żywienia musimy uważać na jego skłonności do nadwagi. Posiłki powinny być dostosowane do wieku psa i jego trybu życia. Sprawdzi się sucha karma wysokiej jakości lub posiłki przygotowywane w domu, w obu wersjach obfite w preparaty wapniowo-witaminowe.

Przy optymalnym żywieniu i trybie życia psa, które zapewni mu zrównoważony rozwój, szkocki terier jest w stanie przeżyć u naszego boku od 12 do 14 lat.

Podobne artykuły

piwo dla psów

Psy

Pełne witamin piwo dla psów? Włosi twierdzą, że czworonogi je uwielbiają

Czytaj więcej >
pies w upał

Psy

Jak zdrowo i efektywnie schłodzić psa w czasie upałów? Ekspertka udziela genialnych porad

Czytaj więcej >
tragedia

Psy

Tragiczne zdarzenie na Wiśle, utonął ukochany psiak. Czy można było temu zapobiec?

Czytaj więcej >
pies na boisku

Psy

Nie tylko kibice szaleją. Pies przerywa ważny mecz, co na to piłkarze?

Czytaj więcej >
Policja

Psy

Szaleńczy pościg za piratem drogowym. Porzucił psa w aucie i rzucił się do pieszej ucieczki

Czytaj więcej >
Dexter

Psy

Wyprawił psu niezapomniany pogrzeb. Ale to list pożegnalny wywołał największe emocje

Czytaj więcej >