Swiatzwierzat.pl
Szpic miniaturowy: mały, ale spektakularny

Pixabay.com

Szpic miniaturowy: mały, ale spektakularny

1 Grudnia 2020

Autor tekstu:

Emil Hoff

Udostępnij:

Trudno uwierzyć, że szpic miniaturowy, czyli pomeranian, wywodzi się od arktycznych wilków, a jego przodkowie ciągnęli obładowane sanie po bezdrożach Syberii. Szpic miniaturowy to uroczy pies-zabawka o radosnej mordce, efektownej grzywie włos&oacut

Szpic miniaturowy – historia rasy

Nie ma pewności na temat tego, skąd dokładnie wywodzi się rasa szpica miniaturowego, zwanego też pomeranian, czyli pies z Pomorza, krainy historycznej na terenie dzisiejszej Polski i Niemiec. Jedna z teorii mówi, że psy te zostały sprowadzone na południowo-zachodnie wybrzeże Bałtyku przez Skandynawów w okresie wczesnego średniowiecza. Inne zakładają, że szpic miniaturowy wywodzi się przede wszystkim od większego szpica niemieckiego. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) klasyfikuje szpica miniaturowego właśnie jako typ rasy szpic niemiecki.

Tak czy siak, szpic miniaturowy to stara rasa, wywodząca się z pierwotnych szpiców niemieckich. Prawdopodobnie szpic niemiecki uległ zmniejszeniu w wyniku świadomej hodowli, stanowiącej odpowiedź na panującą wśród wyższych sfer XIX-wiecznej Europy mody na bardzo małe pieski do towarzystwa. Nieduże szpice posiadała m. in. Józefina, żona Napoleona I, i brytyjski król Jerzy IV. Podobno pomeraniana miał także Mozart, a jakiś nieduży piesek plątał się też koło Michała Anioła, ale nie ma zgody co do jego rasy. Szczególną popularnością szpice miniaturowe zaczęły się cieszyć za panowania słynnej królowej Wiktorii. Monarchini bardzo lubiła szpice miniaturowe i historycy rasy wskazują, że tylko za jej panowania średni wzrost pomeranianów zmniejszył się o połowę. Ten trend doprowadził w końcu do wykształcenia się szpica miniaturowego.

Pierwszy Klub Szpica Miniaturowego założono w Anglii w 1891 r. W 1900 r. rasę uznano także w USA. O szpicach miniaturowych zrobiło się znowu głośno w 1912 r., gdy dwa spośród trzech psów uratowanych z tonącego Titanica okazały się być właśnie pomeranianami.

Dziś szpice miniaturowe plasują się w okolicach dwudziestego miejsca w rankingach najbardziej popularnych ras psów domowych w USA. Są bardziej popularne w miastach, gdzie wchodzą do pierwszej dziesiątki.

W Polsce szpice miniaturowe pojawiły się w połowie lat 80. XX w.

Jak wygląda szpic miniaturowy?

Szpic miniaturowy to niewielki pies w typie lisowatym. Osiąga zaledwie 22 cm wysokości w kłębie i masę ok. 3 kg. Pies ma głowę przypominającą kształtem lisią, małe, spiczaste uszy i oczy w kształcie migdałów. Niewielka kufa ma dobrze zaznaczony stop. Sylwetkę psa można wpisać w kwadrat, co znaczy, że jest z grubsza tak samo długi, jak wysoki.

Szpice miniaturowe mają efektowną, bujną sierść, tworzącą puchatą kryzę wokół szyi i długie pióra na tylnych łapach i ogonie, noszonym z reguły nad grzbietem. Włos okrywowy jest długi i twardy, zaś podszerstek krótki, puchaty i jedwabisty w dotyku. Szpic miniaturowy linieje dwa razy w roku i w tym czasie jego włos okrywowy jest szczególnie narażony na poplątanie i skołtunienie.

Dopuszczalne są w zasadzie wszystkie typy maści. Często występują psy czarne, białe, brązowe i pomarańczowe, także kremowe, czarne podpalane, nawet niebieskie, blue-merle i łaciate, a także wszystkie odcienie i kombinacje tych barw.

Jaki charakter ma szpic miniaturowy?

Szpic miniaturowy mocno przywiązuje się do swego pana. To przyjazny i inteligentny pies, skory do zabawy i harców. Nada się na towarzysza zabaw dla starszych dzieci, o ile są nauczone, jak odpowiednio traktować psa. Młodsze dzieci mogą działać czworonogowi na nerwy.

Szpic miniaturowy potrzebuje umiarkowanej ilości ćwiczeń, najchętniej pobiega swobodnie po jakiejś wydzielonej przestrzeni, np. ogródku domowym czy parku. W mieście pies powinien być wyprowadzany na smyczy o mocnych karabińczykach, przytwierdzonej do dopasowanych szelek, tak by przewodnik miał pełną kontrolę nad jego zabawami i eksploracją otoczenia. Pomeranian bywa zadziorny i buńczuczny w stosunku do innych psów, nawet kilkakrotnie większych od niego, co bez nadzoru opiekuna może się dla głośnego mikrusa źle skończyć.

Szpic miniaturowy jest nieufny wobec obcych i lubi szczekać, nada się więc jako system wczesnego ostrzegania. Jednak prawdziwy stróż z niego żaden, bo raczej nie odpędzi napastnika, chyba że nasz dom padnie ofiarą ataku smerfów.

Jako jedna z ras niemal naturalnych, szpic miniaturowy ma swój wyrazisty charakter i lubi stawiać na swoim. Uwielbia być w centrum uwagi, bywa uparty, przejawia też skłonność do dominacji nad innymi zwierzakami i ludźmi. Dlatego należy starannie ułożyć szczeniaka, inaczej dorosły szpic miniaturowy będzie uważał się za pępek świata i wchodził wszystkim na głowę.

Na etapie wczesnego treningu należy nauczyć psa reagowania na własne imię i podstawowe komendy, a przede wszystkim zasad dobrego współżycia z innymi ludźmi i zwierzętami, także obcymi. Należy w kontrolowanych warunkach zapoznać psa z możliwie szerokim wachlarzem sytuacji, dźwięków i zapachów. Dzięki temu nauczy się, jak na nie odpowiednio reagować w dorosłym życiu. Ponieważ wszelkie uczucia i spostrzeżenia szpic miniaturowy komunikuje przenikliwym szczekaniem, warto na etapie wczesnego treningu nauczyć go ograniczać wokalizację. Trzeba też wcześnie zacząć przyzwyczajać psa do zabiegów pielęgnacyjnych, jakim musi być poddawany przez całe życie, takich jak czesanie, trymowanie, kąpanie, czyszczenie zębów, uszu, nosa i kącików oczu, obcinanie pazurów. Szpic miniaturowy powinien też przyzwyczajać się do chodzenia na smyczy.

Kluczem do dobrego ułożenia szpica miniaturowego jest cierpliwość, łagodna stanowczość i żelazna konsekwencja. Pies musi dostawać jasne i wyraźne komendy. Trzeba natychmiast go nagrodzić, gdy tylko zachowa się zgodnie z oczekiwaniami. Nagrodą może być pochwała, pieszczota, smakołyk lub chwila zabawy. Jeśli szpic miniaturowy nie wykona komendy, możesz go zganić, ale nie krzycz, bo w ten sposób tylko zestresujesz psa i zrazisz go do dalszego treningu.

Po zakończeniu treningu podstawowego możesz uczyć szpica miniaturowego kolejnych sztuczek i komend lub zacząć przygotowywać go do zwodów sportowych. Szpic miniaturowy dobrze radzi sobie w niektórych psich konkurencjach, jak np. agility (bieg po torze przeszkód) czy dog dancing (naśladowanie ruchów tanecznych właściciela). Nawet jeśli nie zamierzasz wystawiać psa do zawodów, trening sportowy będzie dla niego świetną zabawą i okazją do spędzenia czasu ze swym ukochanym panem.

Szpic miniaturowy nie lubi pozostawać zbyt długo sam. Można go wprawdzie do pewnego stopnia przyzwyczaić do spędzania samotnie kilku godzin, najczęściej jednak rozłąka z przewodnikiem wywołuje u psa stres, który rozładowuje, gryząc co się da i głośno ujadając. Jeśli szpic miniaturowy szczególnie źle znosi rozłąkę, możesz zostawiać przed wyjściem do pracy włączony telewizor, żeby pies stale słyszał ludzki głos i nie martwił się nienaturalną ciszą, panującą w mieszkaniu. Możesz też poczęstować go przed wyjściem ulubionym kąskiem, tylko pamiętaj, by wliczyć tę łapówkę do dziennego planu żywienia, bo inaczej pomeranian po pewnym czasie się roztyje. Dobrym pomysłem jest pozostawienie psu do dyspozycji ulubionych zabawek, by umilił sobie czas rozłąki.

Co je szpic miniaturowy?

Szpic miniaturowy powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla psów. Ponieważ z wiekiem może tracić zęby, zaleca się podawanie psu karmy suchej w postaci różnego rodzaju krokietów i chrupek. Dobra karma powinna zawierać przede wszystkim mięso i naturalne oleje, w mniejszej proporcji warzywa i owoce. Musi być natomiast wolna od konserwantów, barwników, słodzików i spulchniaczy. Trzeba też pamiętać, że szpic miniaturowy może być wybredny i znalezienie karmy, która będzie mu odpowiadać, może zająć trochę czasu.

Możesz także karmić psa samodzielnie przygotowaną surowizną, najlepiej mięsem wołowym i cielęcym, nigdy zaś wieprzowiną, bo surowe mięso świni może zawierać pasożyty. Surową dietę psa należy uzupełniać rybami i olejami rybnymi w kapsułkach, surowymi jajkami, okazjonalnie owocami. Psu trzeba suplementować niektóre witaminy i minerały, np. wapń.

Szpic miniaturowy powinien dostawać dwa posiłki dziennie. Porcje trzeba dostosować do jego płci, wieku, masy ciała i trybu życia – pomoże Ci w tym weterynarz lub psi dietetyk.

Zdrowy szpic miniaturowy

Szpice miniaturowe to mocne i zdrowe psy. Czasem u pomeraniana występuje zwichniecie rzepki, ale dysplazja stawów zdarza się bardzo rzadko z powodu niewielkiej wagi pieska. U starszych szpiców miniaturowych zdarzają się przypadki zapadnięcia tchawicy, dlatego należy wyprowadzać je na spacer w szelkach, a nie w obroży. Bardzo rzadko występuje też u tej rasy alopecja typu X, czyli choroba, w wyniku której skóra psa czernieje, a sierść wypada.

U psów maści blue-merle wystąpić może głuchota i ślepota w różnych stopniach nasilenia.

Szpice miniaturowe mają tendencję do stosunkowo wczesnego gubienia zębów. By temu zapobiec, powinny dostawać przede wszystkim suchą karmę.

Szpic miniaturowy powinien przynajmniej raz w roku odwiedzać weterynarza na ogólny przegląd stanu zdrowia: pobranie krwi, osłuch płuc i serca, sprawdzenie stanu zębów, uszu, oczu i pazurów. Takie badanie pomoże wcześnie wykryć wszelkie schorzenia i dolegliwości, a to bardzo ułatwi ich skuteczne wyleczenie.

Zadbany szpic miniaturowy dożywa 16 lat.

Czysty szpic miniaturowy

Pielęgnacja sierści szpica miniaturowego może być wyzwaniem. Psa należy codziennie czesać z użyciem szczotki ze sztywnego włosia albo grzebienia z długimi zębami, a także trymować raz w miesiącu. W okresie linienia konieczne mogą się okazać częste kąpiele w ciepłej wodzie, które pomagają pozbyć się dużych ilości martwego włosia. Gdy sierść psa ulegnie szczególnemu zabrudzeniu, należy go wykąpać z użyciem specjalnego szamponu dla psów długowłosych, który nie wywołuje alergii i nie rozmiękcza sierści. Po kąpieli należy dokładnie wysuszyć psa suszarką, żeby w mokrej sierści nie rozwijały się bakterie i grzyby, a potem dokładnie wyczesać.

Od czasu do czasu można szpica miniaturowego ostrzyc, ale najlepiej powierzyć wykonanie tego zabiegu profesjonalnemu groomerowi.

Szpic miniaturowy wymaga regularnego czyszczenia małżowin usznych, trufli nosa i kącików oczu za pomocą wacika nasączonego w specjalnym środku samoczyszczącym dla zwierząt. Psu trzeba tez regularnie obcinać pazury, jeśli sam nie ściera ich wystarczająco, a także czyścić zęby za pomocą specjalnego patyczka lub szczoteczki i pasty enzymatycznej. Dobrym pomysłem jest też podawanie pomeranianowi smakołyków dentystycznych, które dodatkowo ścierają kamień nazębny, zapobiegają chorobom dziąseł i usuwają nieprzyjemny zapach oddechu.

Dla kogo szpic miniaturowy to idealny pies?

Szpic miniaturowy to wdzięczny pies o efektownym wyglądzie i przyjaznym usposobieniu. Dobrze nadaje się do życia w mieszkaniu. Trzeba jednak poświęcić dużo czasu na cierpliwe ułożenie czworonoga i nauczenie go, by mniej szczekał. Kiedy trening zakończy się sukcesem, pomeranian to świetny pies domowy dla rodzin i singli, a także osób starszych.

Szpic miniaturowy z dobrej hodowli

Szpic miniaturowy, jak każdy rasowy pies, powinien pochodzić z dobrej hodowli, której właściciel dba przede wszystkim o dobrostan zwierząt, a nie tylko o zysk. Doświadczony hodowca wie też, jak należy krzyżować zwierzęta, by zminimalizować ryzyko wystąpienia u szczeniąt chorób o podłożu genetycznym.

Dobrze jest złożyć osobistą wizytę w upatrzonej hodowli, by na własne oczy przekonać się, w jakich warunkach żyją psy i w jakim rzeczywiście stanie są oferowane na sprzedaż szczenięta. Dobry hodowca nie tylko chętnie odpowie na wszystkie Twoje pytania dotyczące szpiców miniaturowych, ale sam zada Ci kilka pytań, by upewnić się, że będziesz umiał zaopiekować się kupionym zwierzakiem jak należy. Niektórzy hodowcy wręczają także klientom spisane przez siebie wskazówki dotyczące pielęgnacji i żywienia psów.

Rasowy szpic miniaturowy musi posiadać dwa dokumenty. Po pierwsze, książeczkę zdrowia, w której odnotowano wszystkie szczepienia i zabiegi odrobaczenia, jakie przeszedł pies, może także wszczepienie chipu. Po drugie, rodowód, potwierdzający, że szczeniak spełnia standard ray i może być w przyszłości wystawiany do zawodów i konkursów piękności.

Ile kosztuje szpic miniaturowy?

Szpic miniaturowy jest obecnie modną maskotką gwiazd, co sprawia, że luksusowe pieski z najbardziej renomowanych hodowli mogą osiągać astronomiczne ceny. Generalnie należy spodziewać się czegoś między umiarkowanymi 2000 zł a przedzawałowymi 10 000 zł. Psy z rodziców czempionów i szczególnie dobrze rokujące pod kątem wystaw mogą być jeszcze droższe, zaś przeciętnej urody szpice miniaturowe na kolana mogą być nieco tańsze.

Miesięczny koszt utrzymania szpica miniaturowego wyniesie ok. 150-200 zł.

Podobne artykuły

piwo dla psów

Psy

Pełne witamin piwo dla psów? Włosi twierdzą, że czworonogi je uwielbiają

Czytaj więcej >
pies w upał

Psy

Jak zdrowo i efektywnie schłodzić psa w czasie upałów? Ekspertka udziela genialnych porad

Czytaj więcej >
tragedia

Psy

Tragiczne zdarzenie na Wiśle, utonął ukochany psiak. Czy można było temu zapobiec?

Czytaj więcej >
pies na boisku

Psy

Nie tylko kibice szaleją. Pies przerywa ważny mecz, co na to piłkarze?

Czytaj więcej >
Policja

Psy

Szaleńczy pościg za piratem drogowym. Porzucił psa w aucie i rzucił się do pieszej ucieczki

Czytaj więcej >
Dexter

Psy

Wyprawił psu niezapomniany pogrzeb. Ale to list pożegnalny wywołał największe emocje

Czytaj więcej >