Swiatzwierzat.pl
Socjalizacja psa. Porady i najczęstsze błędy

Pixabay.com

Socjalizacja psa. Porady i najczęstsze błędy

16 Lutego 2021

Autor tekstu:

Emil Hoff

Udostępnij:

Socjalizacja psa to kluczowy etap jego życia. Ale jak przeprowadzić ją odpowiednio? Czym różni się socjalizacja pierwotna od wtórnej? Co to jest habituacja? I czy można socjalizować także dorosłe psy? Odpowiedzi znajdziesz w naszym poradniku

Socjalizacja psa: co to takiego?

Socjalizacja psa to proces uczenia się przez niego, jak być psem. Przebiega między trzecim a dwunastym tygodniem życia szczeniaka. W ciągu tych dziewięciu tygodni piesek musi posiąść wszystkie naturalne psie umiejętności.

Odpowiednio zsocjalizowany zwierzak może przystąpić do dalszego treningu, np. nauki sztuczek czy pracy.

Socjalizacja to kluczowy etap w życiu każdego psa. To od przebiegu socjalizacji zależą jego charakter i usposobienie, chęć poznawania świata i uczenia się, poziom agresji i stresu, stosunek do obcych.

Socjalizacja psa: socjalizacja a habituacja

Socjalizacja polega na przyswajaniu przez psa zachowań społecznych, zarówno wewnątrzgatunkowych jak i międzygatunkowych. Habituacja natomiast to przyzwyczajanie się psa do bodźców i zjawisk środowiskowych.

Habituacja obejmuje najbardziej pierwotne psie doświadczenia, jak faktury podłoża, dźwięki, zapachy, orientacja przestrzenna itp.

Habituacja idzie w parze z socjalizacją. Piesek najpierw zaczyna odbierać dźwięki, przyzwyczajać się do nich, w końcu rozpoznawać je (habituacja), z czasem na ich podstawie uczy się od mamy i rodzeństwa psich kodów komunikacyjnych (socjalizacja).

Socjalizacja psa: socjalizacja pierwotna

Socjalizacja psa składa się z dwóch etapów. Między trzecim a siódmym tygodniem życia szczeniaka przebiega socjalizacja pierwotna. Wtedy maluch uczy się od mamy i rodzeństwa, jak być psem. Przyswaja sobie psie zachowania i sposoby komunikacji, zasady psiego savoir vivre, psie nakazy i zakazy. Uczy się od mamy, a ćwiczy na innych pieskach z miotu.

Socjalizacja psa: socjalizacja wtórna

Między siódmym a dwunastym tygodniem życia szczeniaka przebiega socjalizacja wtórna, kiedy przeszkolony już pies uczy się interakcji z przedstawicielami innych gatunków. W tym okresie piesek poznaje np. ludzi, przyzwyczaja się do nich i uczy interakcji z nimi.

Socjalizacja z człowiekiem to kluczowy etap nauki domowego pieska. W ciągu tych pięciu tygodni powinien on stopniowo poznać jak najwięcej osób, przyzwyczaić się do jak największej liczby ludzkich głosów i zapachów, oswoić się z ludzkim dotykiem, uznać ludzi za nieodłączną, potrzebną i pożądaną część swojego świata. To wtedy właśnie szczeniak nawiązuje więź ze swoim panem i zaczyna za nim podążać.

W okresie socjalizacji wtórnej należy też przyzwyczaić pieska do zabiegów pielęgnacyjnych, chodzenia na smyczy, korzystania z legowiska, misek i zabawek, spędzania paru godzin w samotności i do wszelkich innych sytuacji i zjawisk, z jakimi będzie miał do czynienia w całym swoim dorosłym życiu.

Socjalizacja psa: klucz do wychowania pupila

Socjalizacja psa ma absolutnie kluczowe znaczenie dla jego charakteru. Ponieważ socjalizacja obejmuje właściwie wszystko, od jedzenia z miski, przez chodzenie na smyczy, po stosunek do obcych, wszystko też od niej zależy.

Odpowiednio zsocjalizowany szczeniak wyrasta na zrównoważonego psa o przyjaznym, ciekawskim, śmiałym charakterze, który nie sprawia problemów we współżyciu, utrzymaniu i pielęgnacji.

Źle zsocjalizowany pies staje się lękliwy, niepewny siebie, wycofany. Często odczuwa strach i stres, obawia się nowych sytuacji. Może wykształcić w sobie agresję. Z takim psem trudno będzie współżyć, trudno go wyprowadzać, czesać i kąpać, trudno nauczyć chodzenia na smyczy, nie wspominając o sztuczkach.

Socjalizacja psa: najważniejsze zasady

Kluczowa zasada w prawidłowej socjalizacji szczeniaka brzmi „Nic na siłę”. Piesek powinien socjalizować się we własnym tempie. Nie należy przeciążać go nowymi doznaniami, bo efekt może być przeciwny do zamierzonego – zamiast psiego geniusza wychowamy lękliwego samotnika.

Najlepiej by zapoznawanie się psa z nowymi istotami i zjawiskami przebiegało w naturalnym tempie i organicznie. Gdy pies oswoi się z ludźmi, przyjdzie czas na zabawy, a więc i zabawki. Spacer pozwoli mu zapoznać się z innymi psami i zwierzakami, takimi jak ptaki, wiewiórki czy koty, a także odgłosami miasta. Pieszczoty mogą przerodzić się w pierwszą sesję czesania.

Najlepiej jest łączyć naukę z zabawą. Szczenięta są bardzo energiczne i pełne entuzjazmu. Towarzystwo opiekuna ośmiela je, dzięki czemu dają się łatwiej nakłonić do próbowania nowych rzeczy.

Kiedy pies zachowa się w pożądany sposób, powinien zostać nagrodzony. Nagrodą może być smakołyk, chwila zabawy, pieszczota lub pochwała. System nagród musi być dla psa jasny i konsekwentny. Psa nie należy karać, gdy coś przeskrobie, ale raczej zignorować złe zachowanie i tym samym pozbawić go podstawowej nagrody, jaką jest uwaga jego opiekuna. Dzięki temu zwierzak będzie szybko uczył się, które zachowania są dobre (nagradzane), a które złe (ignorowane).

Jeśli piesek ma się dobrze, nie należy spieszyć się z pierwszą wizytą u weterynarza, bo to z reguły dla niego dość stresujące przeżycie. Zanim zaprowadzimy pieska na pierwszy zabieg, dobrze jest wybrać się z nim do przychodni weterynaryjnej na wizytę zapoznawczą, kiedy szczeniak będzie mógł przyzwyczaić się do nowego miejsca bez żadnych nieprzyjemnych doznań.

Socjalizacja psa: najczęstsze błędy

Najczęstszym błędem popełnianym przy socjalizacji psa jest zbyt wygórowana ambicja jego opiekuna, który oplata zwierzaka gąszczem wymagań i wyzwań. Socjalizacja nie powinna przerodzić się w listę zadań do wykonania, choć dobrze jest spisać najważniejsze osoby, zwierzaki i przedmioty, które trzeba przedstawić psu. Lista musi mieć jednak charakter orientacyjny – to elastyczna pomoc dla opiekuna, a nie sylabus ćwiczeń na uczelni.

Drugim błędem jest przeciwieństwo pierwszego – zaniedbanie socjalizacji i zbytnie chronienie psa przed ewentualnymi przykrościami. Zwierzak powinien mieć swobodę eksploracji i przeżywania nowych doświadczeń. Jeśli czegoś się obawia, np. kontaktu z innym psem, lub wręcz wyrywa się na smyczy, by tylko przywitać się z nowym znajomym, należy dać mu swobodę i pozwolić na nawiązywanie kontaktów we własnym tempie. Nie należy na siłę odciągać psa garnącego się do innych zwierząt ani uciekać z nim do domu, gdy tylko się czegoś przestraszy.

Jednocześnie trzeba obserwować reakcje swojego psa. Jeśli wyraźnie daje znać, że ma dość zabawy, lub boi się drugiego psa, trzeba okazać mu wsparcie i przerwać zbyt gwałtowne psie przepychanki. Nie każdy pies to odpowiednie towarzystwo dla socjalizującego się szczeniaka – niektóre są zbyt agresywne i dominujące, a przez to źle obchodzą się ze słabszymi od siebie i tworzą u nich negatywne skojarzenia.

Późna socjalizacja psa: wychowanie dorosłego psa

Zdarza się, że psy z adopcji, zabrane np. ze schroniska, nie są odpowiednio zsocjalizowane. To nie koniec świata – pies może uczyć się niemal przez całe życie, choć socjalizacja starszych zwierząt będzie trwała dłużej niż szczeniąt.

Najważniejsze to zapewnienie psu odpowiednich warunków w nowym domu. Cisza i spokój, przyjazne głosy, odpowiednia karma i zestaw zabawek to najlepszy sposób na przełamanie lodów i naturalnej rezerwy, jaką wobec nieznanego żywią psy bez odpowiedniej socjalizacji. Stopniowo pies nauczy się, że w domu nie grozi mu nic złego, zwłaszcza ze strony opiekuna. Przeciwnie – opiekun to pełna micha, zabawa i pieszczota. Stopniowo między psem i jego opiekunem powstanie więź. Zaufanie, jakie pies zacznie pokładać w opiekunie, stanie się podstawą jego dalszej socjalizacji.

Wyprowadzając psa na spacer, początkowo wybieraj mniej uczęszczane przez psiarzy godziny. Socjalizujący się dorosły pies nie powinien mieć zbyt wielu bodźców, bo się wystraszy. Na spacerze powinien skupić się na poznawaniu nowych zapachów i dźwięków, sporadycznie innych psów. Częstuj psa smakołykami w czasie spaceru – to zbuduje u niego sieć pozytywnych skojarzeń, dzięki czemu nabierze odwagi i śmiałości.

By przyzwyczaić dorosłego psa do towarzystwa innych czworonogów, najlepiej znaleźć mu odpowiednich przyjaciół – zrównoważone psy z sąsiedztwa, gruntownie zsocjalizowane i przyjaźnie nastawione do innych zwierząt. W takim towarzystwie nasz schroniskowy pies szybko uzupełni swoją edukację, pozna stosowne psie kody komunikacji i poczuje się pewniej w towarzystwie innych psów – wszystko dzięki wzorcom czerpanym od odpowiednio dobranej psiej kompanii.

Późna socjalizacja psa: pomoc trenera

Pies czuje się najlepiej, gdy ma pełną jasność, czego wymaga od niego opiekun. Pies ufa swojemu panu i wierzy, że przy nim nic mu się nie stanie, o ile będzie „dobrym psem”. Dlatego warto nauczyć psa podstawowych komend do kierowania jego zachowaniem, takich jak „do nogi” czy „siad”. W sytuacjach stresujących pozwalają one uspokoić psa, bo zwierzak może się skupić na swoim panu i jego poleceniach.

Jeśli nie masz doświadczenia w szkoleniu psa lub nie masz dostatecznie dużo czasu, by poświęcić go na żmudny trening, możesz oddać swego pupila w ręce profesjonalnego trenera.

Późna socjalizacja psa: pomoc behawiorysty

Jeśli Twój pies socjalizuje się wyjątkowo opornie, odczuwa silny lęk przed innymi psami lub ludźmi, albo przejawia zachowania agresywna, konieczne mogą się okazać konsultacje z behawiorystą. Specjalista od psiej psychiki pomoże Ci zidentyfikować i usunąć przyczynę problemów Twojego psa, i tym samym umożliwi jego naturalną, sprawną socjalizację.

Podobne artykuły

facebook/Samuel Flores

Psy

Pies strzegł swojego umierającego przyjaciela. Pozostał u jego boku do ostatniej chwili

Czytaj więcej >
robaki u psa

Psy

Zabezpiecz swojego psa (i siebie) przed robakami!

Czytaj więcej >
Pies porzucony w worku

Psy

Wrzucił psa do worka i obciążył gruzem. Seryjny oprawca zwierząt pilnie poszukiwany

Czytaj więcej >
Potrącony pies

Psy

Kierowca śmiertelnie potrącił psa i uciekł z miejsca zdarzenia. Czy odpowie za swoje czyny?

Czytaj więcej >
diesel śmierć

Psy

Diesel zachorował na raka. Właściciel towarzyszył mu do ostatniej chwili

Czytaj więcej >
piesek

Psy

Zabawy psa z dzieckiem. Maluch nie może przestać się śmiać

Czytaj więcej >