Shih tzu: faworyt chińskich cesarzy
Źródło: Pixabay.com

Shih tzu: faworyt chińskich cesarzy

1 Grudnia 2020

Nieduży piesek o spektakularnej sierści i chwalebnej przeszłości jako maskotka dalekowschodnich monarchów – oto shih tzu. Szybko zdobywa serca psich entuzjastów wszędzie, gdzie się pojawi. Lubi się bawić, ale też leniuchować, łatwo dostosowuje się do trybu życia swego pana. Czy shih tzu to rasa dla Ciebie? Dowiedz się, jaki jest i czego potrzebuje shih tzu.

Shih tzu – historia rasy

Shih tzu to stara rasa psa, prawdopodobnie jedna z ras pierwotnych, być może krzyżówka pekińczyka z tybetańskim psem lhasa apso. Shih tzu oznacza w języku mandaryńskim „lwi pies”, co nawiązuje raczej do obfitej sierści pieska, która po nastroszeniu może przypominać lwią grzywę, niż jego usposobienia czy rozmiarów. Shih tzu były ulubionymi pupilami chińskich cesarzy od XVII w. i zazdrośnie strzeżono sekretów ich hodowli, tak że bardzo długo nie pozwalano na eksport tych psów poza granice Chin. Chińczycy wierzyli, że pieski shih tzu przynoszą szczęście, chętnie też trzymano je w konfucjańskich kaplicach i buddyjskich klasztorach jako rodzaj pociesznych pośredników między światem ludzi i duchów.

Shih tzu trafił do Europy dopiero w latach 30. XX w. Pieski opuściły Chiny jako podarki dla zachodnich dyplomatów. W Wielkiej Brytanii nazywano je początkowo psami chryzantemowymi. W 1935 r. brytyjskie shih tzu otrzymały swój własny standard rasy pod obecną nazwą, a w 1940 r. zostały zarejestrowane przez brytyjski Kennel Club.

Rasa rozpowszechniła się w Europie i USA po II wojnie światowej, gdy pieski sprowadzili do ojczyzn powracający z frontów żołnierze. American Kennel Club uznał rasę shih tzu w 1969 r. W 2013 r. shih tzu był piętnastą najbardziej popularną rasą psa domowego w USA.


W Polsce pieski shih tzu pojawiły się na początku lat 80. XX w.

Jak wygląda shih tzu?


Shih tzu to niewielki piesek do towarzystwa w rodzaju tybetańskim i w typie jamnikowatym. Osiąga 27 cm wysokości w kłębie i masę do 9 kg.

Shih tzu ma dość szeroką głowę, której można nadać okrągły wygląd za pomocą umiejętnego przycinania sierści. Pies ma długie włosy na pyszczku, które układają się w wąsy i brodę, a także grzywkę, którą często spina się na czubku głowy, by włosy nie drażniły oczu. Pies jest brachycefaliczny, tzn. ma spłaszczoną kufę, ale bez zmarszczek. Oczy ma duże i okrągłe, a uszy opadające i pokryte gęstym włosiem. Ciało jest krępe, kończyny mocne.

Charakterystyczną cechą rasy shih tzu jest przodozgryz – delikatne wysunięcie do przodu dolnej szczęki. Cecha ta nie jest uznawana za wadę, a wręcz pożądana.


Sierść shih tzu jest długa, miękka w dotyku, dość łatwo się czesze, a po wyczesaniu – trymuje. Shih tzu ma długie włosy na uszach i ogonie, który trzyma z reguły zawinięty nad grzbietem. Umaszczenie może być w zasadzie w każdym typie i kolorze, najczęściej występuje białe, beżowe, w typie tricolor, a rzadziej czarne.


Shih tzu linieje tylko nieznacznie, nie oznacza to jednak, że jest hipoalergiczny, ponieważ alergeny znajdują się w psiej ślinie i łoju, nie w samych włosach. Niektórzy alergicy mogą dobrze znosić bliskość niektórych psów, nie należy jednak zakładać, że shih tzu jest rasą szczególnie odpowiednią dla alergików.


Jaki charakter ma shih tzu?

Shih tzu to piesek towarzyski, choć bywa też niezależny i miewa swoje humory. Łatwo dostosowuje się do trybu życia swego pana i rodziny. Chętnie wychodzi na spacery i towarzyszy ludziom w zabawach na powietrzu. Przyjaźnie podchodzi do nieznajomych, zarówno ludzi jak i zwierząt. W domu lubi zażywać komfortu i dużo śpi, dlatego dobrze znosi nawet kilka godzin osamotnienia.


Jak każdy pies, shih tzu wymaga początkowego ułożenia. Trening powinien objąć naukę reagowania na własne imię i podstawowe komendy, a przede wszystkim – zasady dobrego współżycia z ludźmi i innymi zwierzakami. Szczeniak shih tzu powinien zapoznać się z szeroką gamą sytuacji, dźwięków i zapachów. Dzięki temu nauczy się, jak należy na nie odpowiednio reagować w dorosłym życiu. Na etapie początkowego treningu trzeba też przyzwyczaić psa do zabiegów pielęgnacyjnych, jakim będzie regularnie poddawany przez resztę życia, takich jak czesanie, strzyżenie, kąpanie, mycie zębów, przemywanie oczu. Warto też nauczyć go chodzić na smyczy.


Kluczem do udanego treningu psa jest łagodna stanowczość, żelazna konsekwencja i cierpliwość. Za każdym razem, gdy pies zachowa się zgodnie z oczekiwaniami, należy nagrodzić go za pomocą pochwały, pieszczoty, smakołyku lub chwili ulubionej zabawy. Jeśli pies pomyli się lub poleni, możesz go skarcić, ale nie podnoś głosu. Krzyk tylko zestresuje shih tzu, który może zrazić się do dalszego treningu, a nawet utracić zaufanie do swego pana.


Po zakończeniu podstawowego treningu można dalej uczyć psa sztuczek lub przygotowywać go do psich zawodów sportowych. Shih tzu nie może zbytnio się wysilać, więc raczej nie wystartuje w żadnych zawodach. Mimo to, kilka minut codziennego treningu to dla niego dobra zabawa i okazja do spędzenia czasu ze swym panem.


Co je shih tzu?

Shih tzu powinien dostawać specjalną karmę dla małych piesków, wysokiej jakości, w porcjach dostosowanych do jego płci, wagi, wieku i trybu życia. Wysokiej jakości karma dla psów powinna zawierać głównie mięso mięśniowe i podrobowe, naturalne oleje, w mniejszych proporcjach warzywa i owoce. Nie może natomiast zawierać konserwantów, sztucznych barwników, spulchniaczy i słodzików.


Każdy pies lubi od czasu do czasu pożywić się surowizną. Jeśli zdecydujesz się karmić shih tzu surowym mięsem, podawaj mu wołowinę i cielęcinę, a unikaj wieprzowiny, bo surowe mięso świni może zawierać pasożyty, które przejdą na psa. Dieta powinna też zawierać ryby i oleje rybne, nieco owoców (niektóre psy lubią np. jagody), surowe jajka. Pamiętaj, że shih tzu ma mały i krótki pyszczek, dlatego wszelkie pokarmy powinny zostać przed podaniem odpowiednio rozdrobnione, bo pies może sobie sam nie poradzić z pogryzieniem dużych kąsków. Psy żywione tylko surowizną muszą dostawać także suplementy niektórych witamin i minerałów, np. wapnia.

Dobrym zwyczajem jest mycie shih tzu pyszczka po jedzeniu, bo kawałki pokarmu mogą zaplątać się w jego brodzie i wąsach.


Zdrowy shih tzu

Shih tzu cierpi na typowe schorzenia ras brachycefalicznych, tzw. psów ze spłaszczonymi pyszczkami. Z powodu kształtu kufy jego oczy mają tendencję do łzawienia, a kanaliki łzowe do zapychania się. Pies może też mieć problemy z oddychaniem, przez co szybko się męczy i nie może oddawać się zbyt forsownej aktywności fizycznej. Latem narażony jest na udar cieplny, bo krótka kufa utrudnia termoregulację.


Zdarza się, że shih tzu rodzi się ze zwężonymi nozdrzami, co oznacza, że w ogóle nie może oddychać przez nos i przez pierwsze dwa tygodnie życia trzeba karmić go sondą, bo inaczej może się udusić w czasie ssania matki. Po tym czasie nos pieska może częściowo wrócić do normalnego kształtu, jednak shih tzu ze zwężonymi nozdrzami zawsze będzie miał trudności z oddychaniem.

Inne dolegliwości, na które zapadają psy rasy shih tzu, to autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (objawem są wypadające włosy, utrata wagi i łuskowata skóra), niedoczynność nadnerczy (objawy to osowiałość i suchość sierści), niewydolność nerek (objawy to nadmierne picie i oddawanie moczu, choroba często prowadzi do śmierci).

Ponadto shih tzu zapada czasem na dolegliwości typowe dla rasowych psów, takie jak choroby serca, dysplazja stawów, podwinięcie powieki.

Shih tzu ma więc dość delikatne zdrowie i powinien regularnie odwiedzać weterynarza na ogólny przegląd. Takie badanie powinno objąć pobranie psu krwi, osłuchanie serca i płuc, sprawdzenie stanu nosa, oczu, zębów i pazurów. Regularne badania pozwalają wcześnie zidentyfikować choroby i dolegliwości. Wczesna diagnoza sprzyja skutecznemu leczeniu.

Zadbany shih tzu żyje od 10 do nawet 20 lat.

Czysty shih tzu


Sierść shih tzu musi być czesana w zasadzie codziennie, zwłaszcza u psów mających tradycyjnie długie włosy okrywowe, sięgające niemal ziemi. Do czesania można użyć solidnego grzebienia z obrotowymi zębami. Przed czesaniem warto spryskać sierść specjalną emulsją antystatyczną. Poza czesaniem, szybko rosnąca sierść shih tzu musi być regularnie przycinana, co może wiązać się z wizytami u profesjonalnego groomera, zwłaszcza jeśli pies ma być wystawowy.


Warto przyczesywać sierść shih tzu po każdym spacerze, by uwolnić psa od zaplątanych we włosy liści czy drobnych gałązek. Nieodzowna będzie też kąpiel, zwłaszcza jeśli pies ma brać udział w konkursach piękności. Shih tzu powinien być kąpany z użyciem specjalnego szamponu dla psów długowłosych, który nie wywołuje alergii. Można też użyć innych kosmetyków – balsamów i odżywek – które dodatkowo wzmacniają sierść, nadają jej połysk i miękkość. Po kąpieli należy dokładnie wysuszyć psa suszarką, bo jego wilgotna skóra i sierść to idealnego środowisko do rozwoju bakterii i grzybów.

Szczególnej pielęgnacji wymagają także oczy psa, które z powodu spłaszczonego kształtu pyszczka mają tendencję do nadmiernego łzawienia, które z kolei może powodować niedrożność kanalików łzowych i infekcje oka. Kąciki oczu psa należy przemywać – nawet codziennie – wacikiem nasączonym w specjalnym specyfiku, przeznaczonym dla psów brachycefalicznych.

Uszy i – w razie potrzeby – nos shih tzu należy przemywać specjalnym środkiem samoczyszczącym dla zwierząt. Jeśli w małżowinach zaczynają rosnąć włosy, trzeba je wyskubać pęsetą.

Pamiętaj o regularnym obcinaniu pazurków psu, jeśli sam ich nie ściera w wystarczającym stopniu. Zbyt długie pazury utrudniają shih tzu chodzenie, mogą nawet sprawiać mu ból. Obcinaj je jednak ostrożnie – psie pazury są unerwione i ukrwione, z wyjątkiem samych koniuszków. Jeśli boisz się, że skaleczysz psa, zaprowadź go na obcięcie pazurków do weterynarza lub groomera.

Należy regularnie czyścić zęby shih tzu za pomocą specjalnego patyczka lub szczotek i pasty enzymatycznej dla psów. Pies lepiej znosi ten zabieg, jeśli zostanie przyzwyczajony do niego już we wczesnym wieku szczenięcym. Należy także od czasu do czasu podawać shih tzu smakołyki dentystyczne, które dodatkowo usuwają kamień nazębny, zapobiegają chorobom dziąseł i usuwają nieprzyjemny zapach oddechu.


Dla kogo shih tzu to idealny pies?


Shih tzu to dobry pies do towarzystwa, uroczy i przyjazny, który dość dobrze znosi nudę i brak towarzystwa. Nadaje się znakomicie na psa dla rodzin, jak i singli, nawet tych bardziej zapracowanych. Będzie też dobrym kompanem osób starszych.


Trzeba jednak brać pod uwagę to, że pielęgnacja sierści shih tzu wymaga dużo zachodu, a także jest kosztowna, bo pies wystawowy musi regularnie odwiedzać groomera. Shih tzu nie nadaje się też dla osób pragnących uprawiać z psem wyczerpujące sporty, biegać po górach czy polować – shih tzu to stateczny domator, który lubi zabawę, ale nie lubi się męczyć.

Shih tzu z dobrej hodowli


Z powodu delikatnego zdrowia psów rasy shih tzu, ich hodowla jest szczególnie trudna, wymaga doświadczenia, umiejętności i wielkiej dozy odpowiedzialności. Shih tzu powinien pochodzić tylko z dobrej hodowli której właściciel wie, jak krzyżować psy w taki sposób, by zminimalizować ryzyko wystąpienia u szczeniąt chorób o podłożu genetycznym, i jak dbać o młode pieski w pierwszych tygodniach życia.


Rasowy shih tzu powinien mieć książeczkę zdrowia, odnotowującą przebyte przez psa szczepienia, zabiegi odrobaczania i wszczepienie czipa. Shih tzu powinien też mieć rodowód, podający wykaz jego przodków i poświadczający, że szczeniak spełnia standard rasy, a więc może być w przyszłości wystawiany do konkursów piękności.


Ile kosztuje shih tzu?


Rasowy shih tzu z rodowodem kosztuje od 3000 do 4500 zł. Cena może być wyższa, jeśli pies pochodzi z renomowanej hodowli, a jego rodzice byli czempionami wystaw. Także shih tzu przeznaczone do dalszego rozrodu bywają droższe. Psy przeznaczone do domu, a nie do dalszej hodowli, mogą być nieco tańsze.

Miesięczny koszt utrzymania pieska rasy shih tzu to od 200 do 300 zł miesięcznie – więcej, jeśli pies jest wystawowy, bo będzie wymagał droższych kosmetyków.

Następny artykuł