Swiatzwierzat.pl
Pudel: trochę lew, trochę owieczka

Pixabay.com

Pudel: trochę lew, trochę owieczka

1 Grudnia 2020

Autor tekstu:

Emil Hoff

Udostępnij:

Pudel wcale nie jest typowym "francuskim pieskiem", całym w pomponach i kokardach, który boi się zabrudzić i spocić. Przeciwnie – pudel to żywiołowy pies, pierwotnie myśliwski, który kocha wodę, błoto oraz wszelką zabawę i

Pudel – historia rasy

Pudel to typ rasy psa, pierwotnie myśliwskiego, a obecnie rodzinnego i wystawowego. Pochodzenie pudlów nie jest jednoznacznie ustalone, ale wydaje się, że psy te wywodzą się z Francji lub Niemiec. Ich wizerunki znaleźć można na obrazach pochodzących już z XV w. Protoplastą współczesnych pudli – według Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI) – miał być francuski pies barbet, czyli „brodacz”, nazywany tak od długiej sierści pokrywającej jego kufę. Z kolei Kennel Cluby w Wielkiej Brytanii i USA obstają przy tym, że pudel wywodzi się z Niemiec.

Pudle już w średniowieczu były ulubieńcami wyższych klas i królewskich rodów. Wykorzystywano je do polowań na ptactwo wodne, sporadycznie także jako psy wojskowe z uwagi na łatwość, z jaką dają się trenować. Szczególnie dobrze pudle sprawdzały się jako psy aportujące z wody ustrzelone kaczki. Pudle uwielbiają pływać, a ich gęsta sierść chroni je przed przemoczeniem i wychłodzeniem i działa jak kamizelka ratunkowa. Pudle świetnie zapamiętują, gdzie upadła ranna kaczka, i dopadają zdobyczy z wielką prędkością (rozpędzają się do ok. 32 km na godzinę). Pudel potrafi też wywęszyć ptaka kryjącego się w zaroślach. Doskonale radzi sobie z samodzielnym rozwiązywaniem problemów i lubi działać na własną rękę, dlatego pies powinien dostawać od swego pana jasne komendy, by dokładnie wiedział, czego się od niego oczekuje. Po mniej więcej stuletniej przerwie pudle od niedawna znowu są wystawiane do zawodów myśliwskich i radzą sobie bardzo dobrze.

Wraz z zanikiem popularności myślistwa, pudle coraz częściej stawały się pupilami domowymi i maskotkami klas wyższych, szczególnie zamożnych kobiet. Z czasem wyhodowano mniejsze pudle – średnie i miniaturowe - które stały się bardzo popularne w XIX w., gdy zapanowała moda na fantazyjne strzyżenie i czesanie tych piesków. Pudle miniaturowe wykorzystywano także do poszukiwań trufli.

W 2019 r. pudle uplasowały się na siódmym miejscu w rankingu najpopularniejszych ras psów domowych w USA.

W Polsce pudle znane są od wieków, np. późniejszy król Zygmunt Stary posiadał za młodu pudla imieniem Bielik, którego Matejko uwiecznił na obrazie „Podniesienie Dzwonu Zygmunta”. Rasa przetrwała nad Wisłą obie wojny światowe, a pierwsza powojenna wystawa pudli obyła się w 1960 r.

Jak wygląda pudel?

Współcześnie wyróżnia się cztery rasy pudli, różniące się między sobą głównie rozmiarem. Wyznacznikiem rozmiaru jest wysokość w kłębie, a nie waga psa.

Pudel standardowy, zwany też dużym, osiąga między 45 a 60 cm wysokości w kłębie. Pudel średni wywodzi się od standardowego, ale jest mniejszy - dorasta do 45 cm wysokości w kłębie. Pudel miniaturowy dorasta do 35, a pudel rozmiaru toy ma ledwie 28 cm wysokości.

Sylwetka pudla powinna wpisywać się w kwadrat. Pies ma podłużną głowę z mocną kufą, prostym nosem i łagodnym stopem, ciemne oczy w kształcie migdałów, nadające mu mądry i czujny wyraz pyszczka, zwisające nisko uszu i wysoko osadzony ogon. Pudel ma mocne, smukłe ciało, proste kończyny, okrągłe łapy i błonę między palcami, która ułatwia mu pływanie.

Sierść pudla jest gęsta i kręcona, bez podszerstka. W dotyku może być szorstka, wełnista lub gładka, zależnie od typu. Pudle linieją, lecz nie gubią sierści – martwy włos wplątuje się w żywy i trzeba go wyczesać, by uniknąć powstawania kołtunów, zlepów i wdawania się infekcji.

Umaszczenie pudla może być bardzo różne, od czarnego i białego, przez brązowe, niebieskie, srebrne, kremowe i morelowe, aż po mieszane warianty brindle i sable, łaciaty parti i przypominający umaszczenie dobermana pinczera wariant phantom. Pudle wystawowe powinny mieć jednolitą maść, ale pozostałe mogą mieć sierść dwubarwną.

Ponieważ pudel nie gubi sierści, uważa się go często za rasę hipoalergiczną, czyli nie wywołującą reakcji u alergików. To jednak nie do końca prawda. Alergeny znajdują się bowiem w psiej ślinie i łoju, nie w samej sierści. Chociaż więc konkretny alergik rzeczywiście może nie reagować na konkretnego pudla, to jednak jest to raczej szczęśliwy zbieg okoliczności, a nie reguła. Żadna rasa psa nie jest w pełni hipoalergiczna i osoby uczulone na psy powinny zachować przy pudlach taką samą ostrożność, jak przy innych rasach.

Jaki charakter ma pudel?

Pudel to energiczny i przyjazny pies. Mocno przywiązuje się do swego pana, ale okazuje uczucia całej rodzinie. W domu jest spokojny i cichy, a w czasie spacerów lub zawodów uwielbia brykać i szaleć. Do obcych podchodzi z rezerwą, ale szybko ich akceptuje, gdy się przekona, że nie mają złych zamiarów. Jeśli uzna, że komuś z rodziny grozi niebezpieczeństwo, pudel bez wahania stanie w obronie człowieka. Na spacery powinien chodzić na smyczy, bo z rzadka instynkt łowiecki może wziąć nad nim górę i pies zechce rzucić się w pogoń za ptakiem czy wiewiórką.

Pudel potrzebuje dużo ruchu i zajęć umysłowych. Na spacerach chętnie zajmuje się zabawą ze swym panem lub innymi psami, np. w chowanego czy aportowanie. Kocha wodę, więc nie ominie okazji, by popływać w oczku wodnym albo przydomowym basenie, do którego z radością będzie nurkował. Pudel chętnie weźmie udział w rodzinnym pikniku czy wycieczce do lasu, należy tylko pamiętać, by po powrocie z takich eskapad dokładnie go wyczyścić z kurzu, błota i wplątanych w sierść liści. Niektóre pudle lubią też zimą zjeżdżać na sankach razem z dziećmi. Generalnie większe pudle mają do dzieci dużo cierpliwości i chętnie towarzyszą im w zabawach, zaś psy miniaturowe i zabawkowe bywają bardziej nerwowe i nadają się raczej dla starszych pociech, które rozumieją, jak należy obchodzić się z psem.

Zimą pudle miniaturowe i zabawkowe powinny nosić ocieplające ubranka. Z kolei latem pudle wszystkich ras należy wyprowadzać rano i wieczorem, kiedy jest chłodniej, bo przez swe gęste futro mogą się przegrzewać.

Pudle mogą nauczyć się spędzać samotnie kilka godzin, generalnie jednak źle znoszą dłuższe rozstania ze swym panem, zwłaszcza jeśli w domu nie zostaje nikt inny, kto mógłby dotrzymywać im towarzystwa. Jeśli pudel przejawia silny lęk separacyjny, możesz zastosować kilka trików, które go złagodzą. Na przykład przed wyjściem do pracy zostaw na cały dzień włączony telewizor, żeby pudel stale słyszał ludzkie głosy. Możesz też przed wyjściem poczęstować go ulubionym smakołykiem, by odciągnąć uwagę od swego zniknięcia. Dobrym pomysłem jest też pozostawienie pudlowi do dyspozycji zabawek, jak piłki, gryzaki czy sznury do szarpania, żeby mógł prze jakiś czas sam zapewniać sobie rozrywkę.

Pudel to bardzo inteligentny pies – plasuje się na drugim miejscu w rankingu inteligentnych ras psów, zestawionym przez badacza psiego behawioru, Stanley’a Corena. Pudle szybko się uczą i mogą zostać wytrenowane do różnego rodzaju prac i sportów. Wykorzystuje się je np. jako psy towarzyszące dla osób niewidomych i niesłyszących, psy pasterskie, a nawet cyrkowe. Pudle dobrze wypadają w konkurencjach takich jak agility (bieg przez tor przeszkód), flyball (psia sztafeta), obedience (test posłuszeństwa), tracking (tropienie), łapanie frisbee, skoki do wody, dog dancing (naśladowanie ruchów tanecznych trenera), a nawet psi surfing.

Trening początkowy pudla wymaga konsekwencji, cierpliwości i stanowczości, ale w łagodnym wydaniu. Pudle to wrażliwe psy i nie wolno na nie krzyczeć, bo takie metody tylko wywołują u nich stres, który zraża zwierzęta do treningu. Należy wydawać pudlowi jasne komendy i nagradzać go za każdym razem, gdy zachowa się zgodnie z oczekiwaniami. Gdy coś pomyli, można go tylko łagodnie zganić.

Trening początkowy szczeniaka powinien objąć nauczenie go reagowania na podstawowe komendy, wpojenie mu zasad panujących w domu oraz miejsca psa w hierarchii rodzinnej. Dotyczy to zwłaszcza pudli miniaturowych i zabawkowych, które miewają dość wyrazisty, uparty charakter i tendencję do dominowania otoczenia. Należy też przyzwyczaić szczeniaczka do czesania, kąpania, mycia zębów, uszu i kącików oczu, obcinania pazurów, chodzenia na smyczy i w kagańcu.

Po zakończeniu treningu podstawowego pudel może nadal uczyć się komend, a nawet cyrkowych sztuczek, lub zacząć trening prac myśliwskich lub sportowy. Nawet jeśli nie zamierzasz wystawiać pudla do żadnych zawodów, taki trening to dla niego świetna zabawa i okazja do aktywnego spędzenia czasu ze swym panem.

Co je pudel?

Pudel powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla psów, składającą się głównie z mięsa, naturalnych olejów, warzyw i owoców, wolną od konserwantów, barwników, spulchniaczy i aromatyzerów. Możesz też karmić psa samodzielnie przygotowanymi posiłkami, pamiętaj jednak, że trzeba mu wtedy suplementować niektóre witaminy i minerały, jak wapń, cynk, nienasycone kwasy tłuszczowe.

Porcje powinny być dostosowane do płci, wieku, masy, trybu życia i stanu zdrowia pudla.

Zdrowy pudel

Pudle to silne i energiczne psy, zapadają jednak na choroby mniej lub bardziej typowe dla rasowych psów. Stosunkowo często występuje u nich choroba Addisona, powodująca m.in. przebarwienia na skórze. Pudle cierpią też na choroby tarczycy (nadczynność i niedoczynność), dysplazję stawów biodrowych, rzadziej epilepsję, zapadniecie się tchawicy i raka. Częste są u nich infekcje uszu, o których czystość należy szczególnie dbać.

U pudli wystąpić może skręt żołądka, groźna przypadłość, która zabija psa, jeśli zwierzę nie przejdzie szybko zabiegu chirurgicznego. By zapobiec skrętowi żołądka, pudel powinien odpoczywać przez godzinę przed i po posiłku. Pies musi też dostawać naraz mniejsze porcje jedzenia, należy więc podzielić mu posiłek np. na dwie części, tak by nie jadł zbyt szybko i zbyt łapczywie.

Każdy pies powinien przynajmniej raz w roku odwiedzić weterynarza i poddać się ogólnemu przeglądowi stanu zdrowia. Badanie takie powinno objąć pobranie krwi, osłuchanie serca i płuc, sprawdzenie stanu zębów, uszu, oczu i pazurów. Regularne wizyty u weterynarza pozwalają wcześnie wykryć schorzenia, a wczesna diagnoza zawsze sprzyja szybkiemu i skutecznemu wyleczeniu czworonoga.

Zadbany pudel żyje ok. 12 lat, a rasa miniaturowa i zabawkowa ok. 14.

Czysty pudel

Sierść pudla musi być regularnie czesana za pomocą szczotki, zwanej zresztą pudlówką, a także grzebienia z regulowanym rozstawem zębów. Przed czesaniem można spryskać sierść emulsją antystatyczną. Mniej więcej co dwa tygodnie pudel wymaga przystrzyżenia łap, uszu i głowy, by włosy nie wpadały mu do oczu, nie blokowały kanałów słuchowych i nie utrudniały chodzenia, a raz na dwa miesiące musi odwiedzić psiego fryzjera, który odświeży całą sierść lub ukształtuje z niej w nową przebojową fryzurkę.

Pudel musi być regularnie kąpany, by jego sierść była wolna od zabrudzeń. Do kąpieli należy użyć specjalnego szamponu dla psów, dopasowanego do typu włosów pudla i – jeśli pies jest wystawowy – zgodnego z przepisami konkursowymi. Ablucja szczególnie zabrudzonego psa może wymagać użycia dwóch szamponów, jednego do oczyszczenia sierści z przebarwień, a drugiego do jej odświeżenia i nadania blasku. Pudla należy dokładnie wysuszyć za pomocą suszarki, jednocześnie uważnie go czesząc, by nadać włosom pożądany układ. Na wstępnie wysuszoną sierść można nałożyć dodatkowe kosmetyki, np. nawilżające balsamy lub posypki, nadające włosom pudla sprężystości i puszystości.

Sposób czesania i częstotliwość strzyżenia oraz kąpania zależą w dużej mierze od typu sierści danego pudla, pogody i kryteriów konkursowych, jeśli pies ma brać udział w wystawach. Przygotowanie pudla do wystawy to proces tylko nieco bardziej skomplikowany od wysłania misji załogowej na księżyc. Trzeba pamiętać, że różne organizacje kynologiczne i organizatorzy wystaw dopuszczają różne warianty uczesania, a zakazują innych. Odmienna może być np. regulaminowa liczba pomponów na łapach i ogonie. Dlatego lepiej powierzyć przygotowanie czworonoga do wystawy profesjonalnemu groomerowi, który odpowiednio ukształtuje sierść psa i nada jej blask, stosując przepisowe kosmetyki.

Pudle wystawowe wymagają mniej więcej 10 godzin pielęgnacji tygodniowo. Psy, których kariera wystawowa już się skończyła lub nieprzeznaczone do konkursów, z reguły strzyże się znacznie krócej, by uprościć ich pielęgnację. Mówi się często, że psy wystawowe strzeże się „na lwa” (tworząc różnego rodzaju grzywy i pompony), zaś psy niewystawowe - „na owieczkę”, co znaczy, że sierść ma jednolitą długość na całym ciele.

Poza dbaniem o sierść, pudel wymaga także typowych dla wszystkich psów zabiegów higienicznych. Należy regularnie strzyc wnętrza uszu pudla, tak by zarastająca je sierść nie powodowała powstawania czopów woskowinowych. Uszy pudla należy też czyścić za pomocą wacika nasączonego specjalnym płynem samoczyszczącym dla zwierząt lub solami fizjologicznymi. Wacikiem czyści się także truflę nosa i kąciki oczu psa. Pudel musi mieć regularnie myte zęby, a także dostawać smakołyki dentystyczne, które dodatkowo usuwają kamień nazębny i zapobiegają chorobom dziąseł. Jeśli pies nie ściera sobie wystarczająco pazurów pazurów, trzeba je regularnie obcinać cążkami.

Dla kogo pudel to idealny pies?

Pudel to pies rodzinny, który świetnie odnajdzie się zarówno w zabawie z dziećmi, jak i na zawodach sportowych lub myśliwskich. Szybko się uczy i łatwo przystosowuje do nowych warunków, a w domu nie powoduje szkód. Pudle to psy średnie lub małe, nie przeszkadza im więc życie w mieszkaniu, choć muszą regularnie zażywać sporo ruchu. Pudel dobrze nadaje się więc na pierwszego psa – to przykład mądrego i wiernego czworonoga, którego łatwo ułożyć i trudno zepsuć.

Pudel, zwłaszcza wystawowy, wymaga jednak uważnej pielęgnacji. Nie nada się więc dla osób zbyt zajętych, by poświęcać psu odpowiednio dużo czasu. Trzeba też liczyć się z tym, że profesjonalne usługi kosmetyczne dla psów będą generować dodatkowe koszty.

Pudel z dobrej hodowli

Pudel musi pochodzić z profesjonalnej hodowli, cieszącej się dobrą pinią wśród właścicieli psów. Doświadczony hodowca wie, jak należy krzyżować psy rasowe, by zminimalizować ryzyko wystąpienia u szczeniąt chorób genetycznych. Dba także o odpowiednie żywienie i opiekę medyczną zarówno dorosłych pudli, jak i szczeniąt wystawionych na sprzedaż. Kupno psa z profesjonalnej hodowli to gwarancja jego zdrowia i rzeczywistej rasowości.

Rasowy pudel musi mieć książeczkę zdrowia, w której odnotowano przejście przez psa dwóch zabiegów odrobaczania i jednego szczepienia, a także umieszczenie pod skórą chipu. Pudel musi mieć też rodowód, który potwierdza, że szczeniak spełnia standard rasy, a więc może być w przyszłości wystawiany do zawodów i konkursów.

Ile kosztuje pudel?

Rasowy pudel z dobrej hodowli może kosztować od 2500 do 5000 zł. Sporo zależy tutaj od konkretnej rasy. Psy z rodziców czempionów i przeznaczone do dalszego rozrodu będą droższe, a te „na kolanka”, czyli z przeznaczeniem tylko na domowe pupile, mogą być tańsze.

Miesięczny koszt utrzymania pudla to ok. 150 zł. Trzeba też liczyć się z tym, że regularne wizyty u groomera oraz niezbędne dla psów wystawowych kosmetyki będą generować dodatkowe koszty.

Podobne artykuły

piwo dla psów

Psy

Pełne witamin piwo dla psów? Włosi twierdzą, że czworonogi je uwielbiają

Czytaj więcej >
pies w upał

Psy

Jak zdrowo i efektywnie schłodzić psa w czasie upałów? Ekspertka udziela genialnych porad

Czytaj więcej >
tragedia

Psy

Tragiczne zdarzenie na Wiśle, utonął ukochany psiak. Czy można było temu zapobiec?

Czytaj więcej >
pies na boisku

Psy

Nie tylko kibice szaleją. Pies przerywa ważny mecz, co na to piłkarze?

Czytaj więcej >
Policja

Psy

Szaleńczy pościg za piratem drogowym. Porzucił psa w aucie i rzucił się do pieszej ucieczki

Czytaj więcej >
Dexter

Psy

Wyprawił psu niezapomniany pogrzeb. Ale to list pożegnalny wywołał największe emocje

Czytaj więcej >