Pinczer miniaturowy: pies wielki duchem
Źródło: Pixabay.com

Pinczer miniaturowy: pies wielki duchem

1 Grudnia 2020

Pinczer miniaturowy, czyli ratlerek, nie wygląda może na chojraka, ale właśnie tak się czuje. Swój niewielki wzrost nadrabia temperamentem, odwagą i pewnością siebie. Ma urok macho, któremu natura poskąpiła urody, ale dała wielkie ambicje. Czy pinczer miniaturowy to pies dla Ciebie? Jaki jest i czego potrzebuje pinczer miniaturowy?

Pinczer miniaturowy – historia rasy

Pinczery to grupa ras, wywodzących się z psów stróżujących i obronnych, hodowanych na terenie Niemiec. Początkowo wykorzystywano pinczery do polowań na szczury na wsiach i w miastach, a także do walk psów, przede wszystkim jednak do pilnowania domostw.


Od końca XIX w. hodowcy stworzyli inne odmiany pinczera, podobne do siebie charakterem, lecz różniące się wyglądem. Pinczer miniaturowy to mniejsza wersja pinczera średniego, z którego wywodzą się wszystkie inne rasy pinczerów. Pinczer miniaturowy, zwany ratlerkiem, nie ma jednak cech karłowatości – to po prostu mały pinczer, z jego zadziornym charakterem, wielką odwagą i niespożytą energią. Ma w sobie krew charcików włoskich i jamników.

Rasę zarejestrowano w Niemczech w 1870 r. Pinczer miniaturowy szybko stał się ulubionym pieskiem do towarzystwa wyższych sfer Cesarstwa Niemieckiego. Łatwy w pielęgnacji, czysty, z efektownie lśniącym futerkiem, uroczo zadziorny, pinczer miniaturowy bywał gwiazdą przyjęć i rauszów arystokracji. W końcu lat 20. XX w. pinczer miniaturowy trafił do USA, gdzie nazywany był pinczerem zabawkowym, a od 1972 r. - właśnie pinczerem miniaturowym.

Obecnie pinczer miniaturowy jest jedną z bardziej popularnych ras psów domowych w Polsce, znaną u nas zresztą już w okresie międzywojennym. Wynika to z jego żywiołowej natury i inteligencji, połączonej z tanim utrzymaniem i łatwą pielęgnacją.


Jak wygląda pinczer miniaturowy?

Pinczer miniaturowy osiąga w porywach 30 cm wysokości w kłębie i wagę ok. 5 kg.


Sylwetka pinczera daje się wpisać w kwadrat. Postawa psa sprawia wrażenie dumnej, sprężystej. Oczy są owalne, ciemne, o bystrym spojrzeniu, uszy są trójkątne i sterczące lub lekko opadające przy czubkach, jeśli nie zostały przycięte.


Pinczer miniaturowy ma krótką, lśniącą sierść bez podszerstka. Z jednej strony jest to korzystne dla osób uczulonych na psią sierść, bo będą słabiej reagowały na pinczera miniaturowego (żaden pies nie jest jednak zupełnie hipoalergiczny, bo alergeny znajdują się w psiej ślinie, a nie w sierści). Z drugiej jednak strony pinczery miniaturowe są przez brak podszerstka narażone na przeziębienie. Zimą konieczne jest wyprowadzanie ich w specjalnych ciepłych ubrankach dla psów.


Pinczery miniaturowe mają sierść w odcieniach koloru czekoladowego, a także rdzawą albo czarną podpalaną, ze znaczeniami na policzkach, podgardlu, nad oczami i na przednich łapach.


Jaki charakter ma pinczer miniaturowy?

Pinczer miniaturowy przywiązuje się zwłaszcza do swego pana, ale okazuje uczucia całej rodzinie. Lubi być w centrum uwagi, chętnie przyjmuje pieszczoty. Lubi bawić się z dziećmi, o ile zostały nauczone, jak należy obchodzić się z psem.


Pinczer miniaturowy jest z natury odważny i pewny siebie, dość niezależny, trochę buńczuczny, zadziorny. Lubi dominować nad ludźmi i innymi zwierzakami. Pinczer miniaturowy chętnie poznaje inne psy, choć czasem bywa konfliktowy. Do obcych ludzi natomiast podchodzi z rezerwą, co zostało mu zapewne po większych przodkach, którzy służyli jako psi stróże. Niełatwo jest zdobyć jego zaufanie - do tego czasu trzeba przygotować się na to, że pinczer miniaturowy będzie obszczekiwał obcych swoim przenikliwym głosem. To sprawia, że ratlerek nadal może pełnić funkcje mieszkaniowego stróża, choć do obrony raczej się nie nadaje – chyba że włamie się do nas smerf.

Pinczerowi miniaturowemu należy poświęcać dużo czasu, bo źle znosi osamotnienie, a zły humor oznajmia, szczekając i jazgocząc przenikliwie. To energiczny pies, który potrzebuje dużo wysiłku fizycznego i umysłowego. Lubi się bawić z dorosłymi, dziećmi i innymi zwierzakami, choć bywa zazdrosny o względy swego pana i może być przez to złośliwy np. w stosunku do kota. Jest bardzo inteligentny, można więc nauczyć go wielu komend i sztuczek.

Mimo dużej inteligencji, szkolenie pinczera miniaturowego nie jest łatwe przez jego upartość i skłonność raczej do dominacji niż podporządkowywania się komendom. Tym ważniejsze jest jednak odpowiednie ułożenie psa już od najwcześniejszego wieku szczenięcego.

Początkowy trening powinien objąć nauczenie psa reagowania na własne imię i komendy. Trzeba też wpić pinczerowi miniaturowemu zasady dobrego współżycia z ludźmi i zwierzętami, także obcymi, poprzez zapoznawanie psa z rożnymi sytuacjami i zachowaniami, a także dźwiękami i zapachami. To powinno zmniejszyć jego naturalną skłonność do nerwowych zachowań i szczekania na wszystko i wszystkich. Trzeba też wcześnie przyzwyczaić pinczera miniaturowego do zabiegów pielęgnacyjnych, takich jak czesanie, kąpanie, czyszczenie uszu i zębów, obcinanie pazurów, a także do chodzenia na smyczy i w kagańcu. Wczesne szkolenie to też dobry moment na przygotowanie pinczera miniaturowego do spędzania kilku godzin samotnie i na oduczenie go zbyt częstego szczekania.


Kluczem do udanego wychowania pinczera miniaturowego jest cierpliwość i łagodna stanowczość. Nie wolno pozwolić pinczerowi miniaturowemu wleźć sobie na głowę i przejąć kontroli nad sesją treningową – a będzie próbował! Komendy należy wydawać jasno i wyraźnie. Za każdym razem, gdy pinczer miniaturowy zareaguje zgodnie z oczekiwaniami, trzeba go nagrodzić. Nagrodą może być pochwała, smakołyk lub chwila ulubionej zabawy. Kiedy pinczer miniaturowy coś pomyli lub się poleni, możesz go skarcić, ale nie podnoś głosu. Krzyk tylko zestresuje psa, który może się przez to zrazić do treningu w ogóle.

Po zakończeniu podstawowego szkolenia, można zacząć uczyć pinczera miniaturowego kolejnych sztuczek lub przygotować go do zawodów sportowych. Energiczne pinczery miniaturowe nieźle radzą sobie w konkurencjach takich jaki agility (bieg po torze przeszkód) czy flyball (psia sztafeta). Nawet jeśli nie masz zamiaru wystawiać psa do żadnych zawodów, trening nowych umiejętności będzie dla niego dobra zabawą i okazję do aktywnego spędzenia czasu ze swoim ulubionym opiekunem.

Jeśli nie masz czasu na samodzielne trenowanie pinczera miniaturowego, możesz powierzyć go profesjonalnemu trenerowi. Szczenięta dobrze jest oddać do psiego przedszkola, gdzie nabędą ogłady i wszelkich psich umiejętności, a także będą radośnie socjalizować się z innymi czworonogami.


Co je pinczer miniaturowy?

Pinczer miniaturowy powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla psów. Przejawia skłonność do alergii pokarmowych, dlatego trzeba poczytać etykiety na opakowaniach przy wyborze odpowiedniej karmy. Psie jedzenie powinno zawierać przede wszystkim białko zwierzęce, do tego naturalne oleje, warzywa i owoce. Karma nie powinna mieć w składzie barwników, konserwantów, słodzików ani spulchniaczy.

Pinczer miniaturowy chętnie będzie żywił się surowizną w ramach tzw. diety BARF. Podawaj psu świeże mięso, ryby i oleje rybne, czasem jajko i jakiś owoc, jeśli lubi. Psy chętnie pałaszują kurze łapki, które mogą chrupać, i które dodatkowo zdejmują im kamień nazębny. Nie podawaj psu surowej wieprzowiny, bo może zawierać pasożyty, które przejdą na pinczera. Z uwagi na niewielki rozmiar szczęk pinczera miniaturowego, konieczne może się okazać pokrojenie dla niego co większych kąsków.


Dieta i porcjowanie powinny być dobrane do płci, may, wieku i trybu życia pinczera miniaturowego. Pinczer miniaturowy bardzo lubi jeść i ma niestety skłonność do tycia, a otyły ratlerek sprawia wrażenie raczej humorystyczne, przeciwne charakterowi miniaturowego macho. W doborze odpowiedniej diety pomoże Ci psi dietetyk lub weterynarz. Najlepiej podawać psu dwa posiłki dziennie, rano i wieczorem.


Zdrowy pinczer miniaturowy


Pinczery miniaturowe cieszą się dobrym zdrowiem. Nie mają żadnych cech karłowatości, która często wiąże się u zminiaturyzowanych ras z problemami zdrowotnymi o podłożu genetycznym. Pinczer miniaturowy to nie zmniejszana na siłę w nieodpowiedzialnej hodowli miniaturka, tylko po prostu mniejszy pinczer – zdrowy i energiczny jak jego większy kolega.

Pinczerom miniaturowym zdarzają się urazy mechaniczne, czasem zwichnięcia rzepki, starsze psy mogą zapaść na cukrzycę.


Każdy pinczer miniaturowy powinien przynajmniej raz w roku odwiedzać weterynarza na ogólny przegląd stanu zdrowia. Takie badanie powinno objąć pobranie krwi, osłuch serca i płuc, sprawdzenie stanu zębów, uszu i pazurów. Kontrolne wizyty u weterynarza pozwalają wcześnie wykryć wszelkiego rodzaju choroby i dolegliwości, a wczesna diagnoza zawsze pomaga w skutecznym i szybkim leczeniu.


Zadbany pinczer miniaturowy żyje nawet 15 lat.


Czysty pinczer miniaturowy

Pinczer miniaturowy jest łatwy w pielęgnacji – to jedna z jego dużych zalet. Wystarczy od czasu do czasu wyczesać mu sierść z pomocą miękkiej szczotki. Jeśli pies pobrudzi się na spacerze, można przetrzeć go wilgotnym ręcznikiem.


Kąpiele z reguły nie są konieczne, ale pinczery miniaturowe warto kąpać choćby dlatego, że lubią pakować się do łóżek właścicieli i wylegiwać na miękkich poduszkach. Przed kąpielą połóż na dnie wanny lub podłodze prysznica ręcznik albo gumową matę, żeby pies się nie ślizgał. Nie nalewaj zbyt dużo wody. Do mycia sierści użyj specjalnego szamponu dla zwierząt, który nie powoduje reakcji alergicznych i nie rozmiękcza włosów. Po zakończeniu ablucji dokładnie wysusz pinczera miniaturowego, bo w wilgotnej psiej sierści i skórze szybko rozwijają się bakterie i grzyby. Przypilnuj też, by nie stał w przeciągu, bo może się przeziębić.

Należy regularnie czyścić psu uszy za pomocą wacika nasączonego specjalnym środkiem samoczyszczącym dla zwierząt. W ten sam sposób można przetrzeć pinczerowi miniaturowemu nos i kąciki oczu, jeśli zobaczysz w nich zanieczyszczenia lub zaschnięte łzy.

Dorosłym pinczerom miniaturowym należy także obcinać zbyt długie pazury – możesz to zrobić samodzielnie lub zaprowadzić psa na obcięcie pazurów do weterynarza albo groomera. Pamiętaj, że obcinać można tylko same koniuszki pazurów – pozostała ich część jest unerwiona i ukrwiona.


Szczególną uwagę należy zwrócić na zęby pinczera miniaturowego. Wymagają regularnego mycia patyczkiem lub szczotką z pastą enzymatyczną – o ile pies został przyzwyczajony do takiego zbiegu na etapie wczesnego szkolenia. Inną opcją jest podawanie psu smakołyków dentystycznych – specjalnych gryzaków, kości i krokietów, które ścierają kamień nazębny, zapobiegają chorobom dziąseł i usuwają nieprzyjemny zapach oddechu.


Szczęśliwy pinczer miniaturowy


Pinczer miniaturowy czuje się najlepiej na spacerze ze swoim panem, kiedy może się wybiegać i wybawić, nawąchać i naszperać, a także witać się z napotkanymi psami i poznawać nowe zwierzaki. Wybiegany pinczer miniaturowy jest spokojniejszy i mniej hałasuje. Wyprowadzając pinczera miniaturowego dobrze jest zawsze zachowywać czujność, bo pies może ulec swemu instynktowi łowieckiemu i rzucić się w pogoń za wypatrzoną wiewiórką, myszą, ptakiem czy innym zwierzątkiem. Pinczery miniaturowe lubią też kopać, więc właściciel raczej nie ma co liczyć na piękny ogródek.

Pinczer miniaturowy wyjątkowo źle znosi samotność. Zbyt długa rozłąka z ukochanym właścicielem może wywołać u niego silny stres, a nawet depresję. Pies rozładowuje swe smutki, szczekając i wyjąc przeszywająco, a także gryząc meble, drąc poduszki i zrywając zasłony.


By uniknąć tego pandemonium, należy na etapie wstępnego treningu przyzwyczaić pinczera miniaturowego do spędzania samotnie kilku godzin. Można też zastosować kilka sztuczek, na przykład zostawić włączony na cały dzień telewizor, tak by pies stale słyszał ludzkie głosy i nie martwił się panującą w mieszkaniu nienaturalną ciszą. Możesz też tuż przed wyjściem do pracy poczęstować psa jego ulubionym smakołykiem, pamiętaj jednak, by wliczyć go do dziennego planu żywieniowego, żeby pinczer miniaturowy się nie roztył. Warto pozostawić psu do dyspozycji ulubione zabawki, takie jak piłeczki, gryzaki czy sznury do szarpania, by miał się czym zająć przed twoim powrotem.

Dla kogo pinczer miniaturowy to idealny pies?


Pinczer miniaturowy to pies łatwy w pielęgnacji, świetnie nadający się do życia w mieszkaniu. W zasadzie to pupil dla każdego, z wyjątkiem osób zbyt zapracowanych, by poświęcać pinczerowi miniaturowemu wystarczająco dużo uwagi, i starszych ludzi, którzy mogą nie zapewnić czworonogowi wystarczającej ilości ruchu. Pinczer miniaturowy może być pierwszy psem, o ile opiekun znajdzie czas, by odpowiednio go ułożyć. W razie potrzeby można powierzyć trenowanie psa profesjonalistom z psiego przedszkola.

Pinczer miniaturowy z dobrej hodowli


Pinczer miniaturowy powinien pochodzić z dobrej hodowli, której właściciel dba o zdrowie zwierząt i odpowiedzialnie je rozmnaża, tak by szczenięta nie były obciążone zwiększonym ryzykiem chorób genetycznych.

Dobry hodowca z reguły jest zarejestrowany w któreś z międzynarodowych organizacji kynologicznych. Powinien mieć swoją stronę internetową, na której zamieszcza ogłoszenia o szczeniętach na sprzedaż, a także porady dotyczące wychowania i pielęgnacji pinczerów miniaturowych, może też kontakty do trenerów i sprawdzonych weterynarzy.


Zawsze dobrze jest osobiście odwiedzić hodowlę, by przekonać się na własne oczy, w jakich warunkach żyją zwierzęta, i porozmawiać z hodowcą. Dobry hodowca nie tylko opowie na Twoje pytania dotyczące pinczera miniaturowego, ale też sam zada Ci kilka pytań, by przekonać się, czy oddaje swoje psy w dobre ręce. Odpowiedzialni hodowcy niechętnie sprzedają szczenięta w okresie świątecznym, zwłaszcza na prezent dla kogoś innego. Opieka nad pinczerem miniaturowym to nie tylko radość i satysfakcja, ale też duża odpowiedzialność – na kilkanaście lat. Dlatego decyzja o kupnie psa powinna być przemyślana, a nie podjęta pod wpływem impulsu czy okazji.

Rasowy pinczer miniaturowy musi posiadać dwa dokumenty: książeczkę zdrowia, odnotowującą szczepienia i zabiegi odrobaczenia, może także wszczepienie czipa, oraz rodowód, który poświadcza, że szczeniak spełnia standard rasy, a więc może być w przyszłości wystawiany do zawodów i konkursów.


Ile kosztuje pinczer miniaturowy?

Rasowy ratlerek może kosztować od 1300 do 2000 zł. Pinczery miniaturowe z rodziców czempionów albo przeznaczone do dalszej hodowli bywają droższe, z kolei te na kolana, czyli przeznaczone na pupile domowe, z reguły są tańsze.

Następny artykuł