Swiatzwierzat.pl
Pekińczyk: miniaturowy łowca demonów

Pixabay.com

Pekińczyk: miniaturowy łowca demonów

1 Grudnia 2020

Autor tekstu:

Emil Hoff

Udostępnij:

Pekińczyk od wieków służył jako maskotka chińskich cesarzy i strażnik buddyjskich świątyń, z których dzielnie wypędzał złe duchy. Dziś te rezolutne i niezależne pieski to popularne domowe pupile. Czy charakterny pekińczyk to pies stworzony d

Pekińczyk – historia rasy

Pekińczyk to bardzo stara rasa psa, pochodząca z Mandżurii, hodowana od wieków na cesarskim dworze Chin. Aż do połowy XIX w. pekińczyki hodowano wyłącznie w Chinach jako cesarskie maskotki i psy świątynne.

Uważano, że małe, zwinne i waleczne pekińczyki najlepiej nadają się do ścigania i wypędzania złych duchów, kryjących się w zakamarkach świętych przybytków. Pekińczyk miał być bowiem wcieleniem opiekuńczego psiego bóstwa Fu. Buddyści wierzyli także, że pekińczyki towarzyszyły Buddzie w czasie jego wędrówek po północnych Indiach i w razie niebezpieczeństwa zmieniały się w lwy. Kradzież pekińczyka była w Chinach surowo karana, a po śmierci cesarza składano z nim do grobu także jego pekińczyki, by służyły mu do ochrony przed duchami także w zaświatach.

W 1860 r. Chiny przegrały tzw. drugą wojnę opiumową i oddziały brytyjskie wdarły się do pałacu cesarskiego w Pekinie. Strażnicy pałacowi dostali wówczas rozkaz zabicia wszystkich pekińczyków, by święte pieski nie dostały się w ręce najeźdźcy. Rozkazu na szczęście nie udało się dokładnie wykonać i kilka piesków ocalało. Pekińczyki zostały przywiezione do Anglii. Jednego podarowano królowej Wiktorii, która nazwała pieska Looty (czyli Łupek, od słowa loot - łup). Looty był pekińczykiem odmiany „rękawowej” (sleeve), czyli małym pieskiem, którego w Chinach cesarscy dworacy zwyczajowo nosili w rękawach swych szat. W Anglii powstała pierwsza w Europie hodowla pekińczyków, z której pieski te na początku XX w. trafiły do Holandii i Niemiec, a potem także do USA.

Do Polski pekińczyki trafiły już w okresie międzywojennym, kiedy to istniały u nas prawdopodobnie aż dwie hodowle tych piesków. Pekińczyki przetrwały zawieruchę II wojny światowej i do dziś z powodzeniem hodowane są nad Wisłą. W 1969 r. pekińczyk znalazł się nawet na znaczku pocztowym, według projektu Janusza Grabiańskiego, wyemitowanym w ramach serii „Rasy psów”.

Jak wygląda pekińczyk?

Pekińczyk to nieduży piesek w typie jamnikowatym. Osiąga 20 cm wysokości w kłębie i masę ok. 5 kg, przy czym suczki mogą osiągnąć 5,5 kg.

Głowa pekińczyka jest spora, szeroka, od góry spłaszczona. Kufa jest skrócona, pomarszczona, w kolorze czarnym. Oczy są spore, okrągłe i szeroko rozstawione. Uszy mają kształt serca, są szerokie, opadające, porośnięte obficie frędzlami.

Ciało jest krótkie i krępe, kończyny silne i sprężyste, łapy dość duże i płaskie. Ogon jest zawinięty nad grzbietem i obficie porośnięty sierścią.

Sierść pekińczyka najczęściej jest prosta, bujna, z gęstym podszerstkiem. Tworzy kryzę wokół szyi oraz pióra na uszach, łapach i ogonie. Umaszczenie może mieć niemal każdy kolor, z wyjątkiem albinotycznego. Najczęściej jest złote i czerwone w różnych odcieniach, trafiają się też pieski kremowe, a nawet niebieskie. Ceni się szczególnie ciemną maskę na kufie i okulary wokół oczu.

Jaki charakter ma pekińczyk?

Pekińczyk – jak uczy jego długa historia – to piesek odważny i waleczny. Nie oznacza to, że jest agresywny, przeciwnie, pekińczyki najbardziej lubią spokój. Jeśli jednak piesek zostanie zaatakowany lub uzna, że jego panu grozi niebezpieczeństwo, rzuci się do walki. To właśnie temperament pekińczyka – rozwaga połączona z gotowością do działania – zapewnił mu tak długą karierę w roli strażnika świątynnego.

Pekińczyk przywiązuje się do swego pana. Jest jednak asertywny i samodzielny, nie domaga się najczęściej pieszczot i dobrze znosi dłuższe rozstania ze swym opiekunem. Bywa też obrażalski. Pekińczyk wymaga więc umiejętnego ułożenia, by nie wyrósł na zupełnego odludka i rozpieszczonego domowego terrorystę.

Szkolenie psa należy zacząć wcześnie, nim utrwali sobie złe nawyki. Początkowy trening powinien objąć nauczenie pekińczyka reagowania na swoje imię i podstawowe komendy. Należy mu też wpoić zasady dobrego życia z ludźmi i zwierzętami, przyzwyczaić do zabiegów pielęgnacyjnych (czesania, strzyżenia, kąpania, mycia zębów i uszu, przycinania pazurów), a także do chodzenia na smyczy. Im więcej sytuacji, dźwięków i zapachów pekińczyk pozna w kontrolowanych warunkach w okresie treningu, tym lepiej będzie sobie z nimi radził jako dorosły pies.

Kluczem do odpowiedniego ułożenia psa jest cierpliwość, łagodna stanowczość i żelazna konsekwencja. Pies powinien dostawać jasne i wyraźne komendy. Gdy zachowa się zgodnie z oczekiwaniami, trzeba go od razu nagrodzić – nagrodą może być pochwała, przysmak, pieszczota lub chwila zabawy. Jeśli pekińczyk coś pomyli, możesz go zganić, lecz nie krzycz, bo krzyk tylko stresuje psa i zraża go do dalszego treningu.

Jeśli nie masz czasu lub cierpliwości do samodzielnego trenowania upartego i niezależnego pekińczyka, możesz oddać psa w ręce profesjonalnego trenera lub znaleźć mu miejsce w przedszkolu dla psów, gdzie szczenięta swobodnie socjalizują się ze sobą i nabywają psie umiejętności pod okiem doświadczonych opiekunów.

Po zakończeniu treningu podstawowego możesz dalej uczyć pekińczyka sztuczek. Piesek nie nadaje się do zawodów sportowych z powodu swojej spłaszczonej kufy, która utrudnia mu oddychanie i termoregulację. Kilkanaście minut treningu dziennie to jednak dobry sposób na zaspokojenie potrzeb ruchowych pekińczyka, a sam pies będzie zadowolony z czasu spędzonego ze swoim panem.

Co je pekińczyk?

Pekińczyk powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla małych psów, stanowiącą odpowiednią kompozycję białka zwierzęcego (mięsa mięśniowego i podrobowego), naturalnych olejów, warzyw i owoców. Karma nie powinna zawierać konserwantów, sztucznych barwników, słodzików ani zbożowych spulchniaczy.

Pekińczyk chętnie też będzie żywił się surowizną (dieta BARF), np. surowym mięsem wołowym i cielęcym. Nie należy podawać mu surowej wieprzowiny, bo może zawierać pasożyty. Dietę trzeba psu urozmaicać, podając mu ryby i oleje rybne (w kapsułkach), mięso kurczaka, otręby, gotowany makaron albo ryż, surowe jajka, czasem też owoce (niektóre psy lubią np. dostawać dwie jagody do obiadu). Należy pamiętać, by psom na diecie BARF suplementować niektóre witaminy i minerały, np. wapń, cynk, kwasy omega-3 i omega-6.

Porcje należy dostosować do płci, wieku, masy ciała i trybu życia psa. W doborze odpowiedniej diety i porcjowania pomoże Ci weterynarz lub psi dietetyk.

Zdrowy pekińczyk

Jak wszystkie psy brachycefaliczne (ze spłaszczonymi pyszczkami), pekińczyk miewa problemy z oddychaniem, a jego kanaliki łzowe mogą się zatykać. Należy obserwować psa w czasie zabawy i pozwolić mu odpocząć, jeśli dostanie zadyszki. Latem pekińczyk może się przegrzać i mieć problemy z termoregulacją. Dlatego w ciepłe miesiące najlepiej wyprowadzać go na spacery rano i wieczorem, gdy jest nieco chłodniej, a za dnia trzeba zapewnić mu zacienione miejsce do odpoczynku i dostatek świeżej wody. Jeśli pies zacznie głośno, spazmatycznie dyszeć, może to oznaczać atak duszności z przegrzania. Należy go wtedy owinąć wilgotnym ręcznikiem, aby się schłodził.

Poza tym pekińczyk może cierpieć na typowe choroby rasowych psów, głównie problemy z sercem (kardiomiopatia), z oczami (katarakty, zanik siatkówki, wywinięcie i podwinięcie powieki, czasem wypadnięcie gałki ocznej), zdarza się zwichnięcie rzepki i dysplazja stawów biodrowych, starsze psy mogą zapaść na cukrzycę i z reguły mają problemy z oddychaniem.

Każdy pekińczyk powinien przynajmniej raz w roku odwiedzić weterynarza – nawet bez żadnych objawów – na ogólny przegląd stanu zdrowia. Badanie takie powinno objąć pobranie krwi, osłuchanie serca i płuc, sprawdzenie stanu zębów, uszu,oczu i pazurów.

Zadbany pekińczyk żyje ok. 11 lat.

Czysty pekińczyk

Sierść pekińczyka musi być regularnie dokładnie czesana za pomocą solidnego grzebienia i miękkiej szczotki – w okresie linienia nawet codziennie. Przed przystąpieniem do czesania dobrze jest spryskać sierść emulsją antystatyczną. Pieski wystawowe powinny odwiedzać profesjonalnego groomera mniej więcej co 2-3 miesiące. Psy nie przeznaczone do wystaw można ostrzyc krótko, co znacząco ułatwia ich pielęgnację.

Jeśli pekińczyk wymaga kąpieli, trzeba użyć specjalnego szamponu dla psów długowłosych, który nie wywołuje alergii i nie rozmiękcza włosów. Można też użyć innych kosmetyków, np. odżywek i balsamów, nadających włosom pekińczyka wytrzymałość i połysk. Po zakończeniu ablucji trzeba psa dokładnie wysuszyć suszarką, jednocześnie rozczesując sierść – wilgotna psia skóra i włosy to doskonałe miejsce do rozwoju bakterii i grzybów.

Pekińczyk powinien mieć regularnie czyszczone uszy – możesz to zrobić za pomocą wacika nasączonego w specjalnym płynie samoczyszczącym dla zwierząt. W podobny sposób możesz wyczyścić psu truflę nosa i kąciki oczu, jeśli dostrzeżesz w nich zabrudzenia lub zaschnięte łzy, a także skórę między fałdkami na pyszczku – w ten sposób zapobiegniesz powstawaniu odparzeń. Zwróć też uwagę na zadek pekińczyka – pieski z długimi włosami mogą wymagać nieco pomocy z utrzymaniem tego rejonu w czystości.

Pekińczyk musi też mieć regularnie myte zęby. Możesz dokonać tego zabiegu za pomocą specjalnego patyczka lub szczoteczki z pastą enzymatyczną. Jako uzupełnienie higieny jamy ustnej, podawaj pekińczykowi smakołyki dentystyczne, czyli różnego rodzaju krokiety, kości i gryzaki, które ścierają kamień nazębny, zapobiegają chorobom dziąseł i usuwają nieprzyjemny zapach psiego oddechu.

Pekińczykowi trzeba obcinać pazury, jeśli sam nie ściera ich sobie wystarczająco w czasie spacerów. Zbyt długie pazurki mogą utrudniać psu chodzenie i sprawiać ból. Należy je przycinać tylko u samych koniuszków, bo pozostała część psiego pazura jest unerwiona i ukrwiona. Jeśli boisz się, że niechcący skaleczysz swojego psa, zaprowadź go na obcięcie pazurów do weterynarza.

Szczęśliwy pekińczyk

Pekińczyk najlepiej czuje się w domu w towarzystwie swego pana. Nie ma dużych potrzeb ruchowych, wystarczą mu krótkie spacery. Należy zawsze zwracać uwagę na to, gdzie jest i co robi pekińczyk, żeby w porę zapobiec ewentualnym kontuzjom. Pekińczyk ma słabe plecy, dlatego w czasie zabaw na świeżym powietrzu trzeba pilnować, by nie spadł z wysokości. Schody mogą stanowić duże obciążenie dla pleców psa, więc należy raczej brać go na ręce i wnosić na piętro.

Dla kogo pekińczyk to idealny pies?

Pekińczyk to pies dla rodzin i singli, ale raczej domatorów niż sportowców. Świetnie czuje się w mieszkaniu i nie powoduje szkód. Lubi spokój i nie może się za bardzo męczyć. Nie wymaga nieustannego poświęcania uwagi, jest dość asertywny i samodzielny, trzeba jednak umiejętnie ułożyć go w wieku szczenięcym, a potem regularnie pielęgnować jego sierść przez całe życie psa. Pekińczyk to dobry pupil dla osób starszych – nie potrzebuje intensywnej aktywności.

Pekińczyk nie nadaje się dla osób zbyt zapracowanych, by poświęcać odpowiednio dużo czasu na trening i pielęgnację psa. Ponieważ piesek nie garnie się przesadnie do pieszczot, nie będzie też dobrym towarzyszem dla dzieci.

Pekińczyk z dobrej hodowli

Pekińczyk powinien pochodzić z dobrej hodowli, której właściciel dba o zdrowie i samopoczucie dorosłych psów oraz szczeniąt. Odpowiedzialny hodowca wie, jak krzyżować psy w taki sposób, by zminimalizować ryzyko wystąpienia u szczeniąt chorób o podłożu genetycznym. Nie przesadza też z miniaturyzacją i dalszym skracaniem kufy pekińczyków, bo takie praktyki mogą prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych u psów i budzą oczywiste zastrzeżenia etyczne.

Pekińczyki to dość popularna w Polsce rasa i znajdziesz w Internecie wiele forów, na których właściciele tych piesków dzielą się swoimi spostrzeżeniami, poradami i wskazują dobrych hodowców. Dobrze jest zapoznać się ze stroną internetową upatrzonej hodowli, a potem osobiście ją odwiedzić, tak by na własne oczy przekonać się, w jakich warunkach trzymane są psy i jak wyglądają szczenięta oferowane na sprzedaż.

Dobry hodowca nie tylko odpowie na wszystkie Twoje pytania dotyczące charakteru i potrzeb pekińczyka, ale sam zada Ci kilka pytań, by się upewnić, że oddaje psy w dobre ręce.

Rasowy pekińczyk pies musi posiadać książeczkę zdrowia z odnotowanymi szczepieniami, zabiegami odrobaczenia i wszczepieniem czipu, a także rodowód, który potwierdza, że szczeniak spełnia standard rasy i może być w przyszłości wystawiany do konkursów piękności.

Ile kosztuje pekińczyk?

Cena rasowego pekińczyka z rodowodem może sięgnąć ponad 5000 złotych. Psy przeznaczone do dalszej hodowli albo z rodziców, którzy zdobyli nagrody w konkursach piękności, mogą kosztować więcej. Pekińczyki „na kolanka”, czyli przeznaczone na domowe pupile, mogą być nieco tańsze.

Ponieważ pekińczyk nie jest duży, jego miesięczne utrzymanie nie kosztuje wiele – między 100 a 120 zł. Psy wystawowe generują większe koszty, bo ich pielęgnacja wymaga użycia drogich kosmetyków i częstego odwiedzania profesjonalnego groomera.

Podobne artykuły

piwo dla psów

Psy

Pełne witamin piwo dla psów? Włosi twierdzą, że czworonogi je uwielbiają

Czytaj więcej >
pies w upał

Psy

Jak zdrowo i efektywnie schłodzić psa w czasie upałów? Ekspertka udziela genialnych porad

Czytaj więcej >
tragedia

Psy

Tragiczne zdarzenie na Wiśle, utonął ukochany psiak. Czy można było temu zapobiec?

Czytaj więcej >
pies na boisku

Psy

Nie tylko kibice szaleją. Pies przerywa ważny mecz, co na to piłkarze?

Czytaj więcej >
Policja

Psy

Szaleńczy pościg za piratem drogowym. Porzucił psa w aucie i rzucił się do pieszej ucieczki

Czytaj więcej >
Dexter

Psy

Wyprawił psu niezapomniany pogrzeb. Ale to list pożegnalny wywołał największe emocje

Czytaj więcej >