Swiatzwierzat.pl
Padaczka u psa: wszystko, co musisz wiedzieć

Pixabay.com

Padaczka u psa: wszystko, co musisz wiedzieć

9 Marca 2022

Autor tekstu:

Emil Hoff

Padaczka u psa wygląda fatalnie, ale nie jest śmiertelna i można ją złagodzić odpowiednimi lekami. Jakie przyczyny ma padaczka u psa, jak przebiega i jak się ją leczy? Czy padaczka u psa zmienia jego zachowanie i czy sprawia mu ból? Odpowiedzi znaj

Padaczka u psa: na czym polega choroba?

Padaczka, zwana też epilepsją, to choroba zaburzająca czynności psiego mózgu. Wywołuje napady drgawek. Napad padaczkowy sam w sobie nie sprawia psu bólu, powoduje u niego jednak niepokój na kilka godzin przed zdarzeniem i dezorientację przez jakiś czas po nim.

Pierwotna padaczka u psa

Padaczka pierwotna, czyli idiopatyczna, to przypadek choroby, której bezpośredniej przyczyny nie da się jednoznacznie wskazać. Najprawdopodobniej psy chore na padaczkę pierwotną już rodzą się z wadliwym mózgiem, który w ciągu całego ich życia będzie przejawiać skłonność do napadów epileptycznych.

Padaczka pierwotna u psa daje o sobie znać wcześnie, pierwsze napady epileptyczne mogą pojawić się już u rocznego szczeniaka. Psy z padaczką pierwotną nie powinny się rozmnażać, bo choroba jest dziedziczona genetycznie.

Objawowa padaczka u psa

Padaczka objawowa u psa jest rzadsza od pierwotnej. Jej przyczyny można wskazać. Mogą to być tzw. czynniki wewnątrzczaszkowe, czyli wszelkie anomalie pojawiające się bezpośrednio w mózgu lub oddziałujące na mózg, jak zapalenie, guz, wylew, wstrząs, uraz czy wodogłowie.

Padaczka objawowa u psa może też mieć przyczyny pozaczaszkowe, czyli takie, które wpływają na mózg niebezpośrednio, np. choroby metaboliczne, zaburzenia pracy narządów, zatrucia, niedobory witamin z grupy B. U suk karmiących napad padaczki może zostać wywołany przez niedobór wapnia, gdy cały wapń jest przekazywany w mleku szczeniętom i nic nie zostaje dla mamy.

Padaczka u psa: triggery

Napad padaczkowy u psa może, ale nie musi, mieć konkretny trigger, czyli czynnik wywołujący. U niektórych psów napady padaczkowe mogą wywołać np. głośne dźwięki, intensywne światło, określony ruch własnego ciała lub obserwacja ruchu w środowisku.

Padaczka u psa: faza zwiastunowa

Głównym objawem padaczki jest napad padaczkowy.

Przed właściwym napadem pies przechodzi tzw. fazę zwiastunową, gdy na pewien czas – od paru minut do kilku godzin - zmienia się jego zachowanie. Pies staje się niespokojny, może zacząć unikać ludzi lub przeciwnie – garnąć się do nich bardziej niż zwykle. Łatwo nie zauważyć tej fazy, choć właściciele psów chorych na padaczkę z czasem uczą się rozpoznawać anomalne zachowania swojego psa w fazie zwiastunowej napadu epileptycznego.

Padaczka u psa: dwa rodzaje napadu epileptycznego

Właściwy napad padaczkowy u psa może być mały lub duży.

W przypadku małego napadu padaczkowego pies na chwilę traci orientację, staje się nieobecny, może dostać lekkich konwulsji, ale nie mdleje. Czasem pies w czasie małego napadu padaczki chodzi w kółko, szczeka bez powodu lub wpatruje się tępo w jedno miejsce. Mały napad trwa bardzo krótko i łatwo go przeoczyć.

Duży napad padaczkowy u psa to niestety najczęstsza forma objawów. Pies dostaje silnych drgawek i traci przytomność, choć nie na długo – do kilku minut. Gdy leży, jego ciałem wstrząsają konwulsje. Pies może też dostać ślinotoku, oddać kał i mocz. Zdarzają się też wymioty, rzadziej szczekanie lub popiskiwanie. Pies w napadzie epileptycznym nie reaguje na bodźce zewnętrzne, nie ma sensu do niego mówić ani go głaskać.

Padaczka u psa: faza końcowa

Po właściwym napadzie padaczkowym pies wchodzi w fazę końcową ataku choroby. Jeśli napad był mały, zwierzę przez kilka minut jest nieco skołowane, ale szybko dochodzi do siebie. Jeśli napad był duży, pies może czuć się niewyraźnie przez kilka godzin, czasem nawet parę dni. W fazie końcowej dużego napadu padaczkowego pies może całkiem stracić apetyt, okazyjnie nie trzymać moczu i kału, doznawać czasowej ślepoty i niedowładu kończyn.

Padaczka u psa: jak pomóc pupilowi w czasie napadu epileptycznego?

W czasie napadu padaczkowego pies pozostaje nieświadomy (nawet jeśli kłapie i szczeka) i nie reaguje na bodźce zewnętrzne. Psu nie da się w tym momencie pomóc, należy jednak zapewnić mu bezpieczeństwo, np. odsunąć od niego przedmioty, które może na siebie przewrócić, albo przypilnować, by nie spadł z kanapy. Jeśli pies wierzga głową, możesz podłożyć mu pod nią koc, by nie nabił sobie guza. Uważaj na palce, bo pies w napadzie padaczkowym może nieświadomie gryźć.

Zachowaj zimną krew i nagraj napad padaczkowy swojego psa komórką albo przynajmniej dokładnie obserwuj zachowanie psa i przebieg napadu. Film lub Twoja ustna relacja bardzo pomogą weterynarzowi w identyfikacji typu choroby i przyjęciu właściwego leczenia.

Kiedy napad epileptyczny minie, zawieź psa do weterynarza. Jeśli atak padaczki trwa dłużej niż 10 minut (to tzw. stan padaczkowy), nie czekaj więcej, tylko szybko wieź psa do lecznicy, bo możliwe, że atak ustąpi dopiero po podaniu leków.

Jeśli wiesz już, że pies choruje na padaczkę i nie jest to jego pierwszy napad epileptyczny, to faktycznie możesz pomóc zwierzęciu, podając mu przepisane przez weterynarza leki. Najczęściej mają formę czopków doodbytniczych, które łagodzą objawy i uspokajają psa.

Padaczka u psa: diagnostyka

Nie tylko w przypadku padaczki ciałem psa mogą wstrząsnąć drgawki. Objawy podobne jak przy dużym ataku padaczki mogą towarzyszyć np. poważnej psiej anemii, niedotlenieniu, przewlekłym chorobom nerek i wątroby, zatruciu np. rtęcią i ołowiem, nawet nosówce i udarowi cieplnemu.

Jeśli więc Twój pies nigdy wcześniej nie miał silnego napadu drgawek, takie zdarzenie nie musi oznaczać, że ma padaczkę. Zabierz go jak najszybciej do weterynarza, który przeprowadzi odpowiednie badania i testy, by ustalić, co mogło być przyczyną ataku u psa.

Padaczka u psa: leczenie

Leczenie padaczki u psa polega na podaniu mu leków mających wydłużyć okres między kolejnymi napadami epileptycznymi i złagodzić ich objawy. Nie da się całkowicie wyleczyć padaczki u psa, ale odpowiednia terapia zapewnia zwierzakowi względny spokój i wiele kolejnych lat życia. Terapię podejmuje się u psów, u których napady padaczkowe wystąpiły co najmniej dwa razy w ciągu ostatniego półrocza. Wiele psów przynajmniej raz w życiu doznaje napadu epileptycznego, ale takie pojedyncze ataki nie muszą świadczyć o przewlekłej chorobie i konieczności leczenia.

Dobranie leków do walki z padaczką u psa jest trudne, bo każde zwierzę nieco inaczej reaguje na poszczególne substancje. Dlatego należy obserwować psa i na bieżąco informować weterynarza o częstotliwości i przebiegu napadów padaczkowych u pupila. W zależności od reakcji psa, weterynarz zmniejszy lub zwiększy dawkę leku, albo też dobierze inny.

Nie należy przerywać podawania psu leków na własną rękę, bo wydaje nam się, że są nieskuteczne, albo że pies uwolnił się już na zawsze od padaczki. Przerwanie podawania psu leków w nieodpowiednim momencie może zniweczyć efekty terapii.

Pies chory na padaczkę powinien mieć odpowiednio dobrane anestetyki, bo niektóre środki używane do znieczulenia ogólnego mogą wywoływać u zwierząt drgawki. Jeśli pies będzie musiał zostać znieczulony, należy zawsze poinformować lub przypomnieć weterynarzowi, że zwierzę ma padaczkę.

Padaczka u psa: obserwacja

Pies leczony na padaczkę powinien odwiedzać weterynarza przynajmniej raz na kwartał, by lekarz upewnił się, że używane w terapii leki nie obciążają za bardzo jego wątroby.

Objawem uszkodzenia wątroby psa jest m. in. wzmożone pragnienie i częstsze oddawanie moczu. Dlatego opiekun psa chorego na padaczkę powinien zwracać uwagę na jego zwyczaje toaletowe i szybkość opróżniania miski z wodą.

Padaczka u psa: grupa zwiększonego ryzyka

Badania wskazują, że ok. 5% psów przynajmniej raz w życiu doświadcza napadu epileptycznego, który jednak nie musi być spowodowany padaczką pierwotną. Niecały 1% psiej populacji faktycznie choruje na padaczkę i jest to najbardziej rozpowszechniona choroba neurologiczna wśród psów.

Na padaczkę pierwotną chorują szczególnie często psy należące co następujących ras: beagle, bernardyn, berneński pies pasterski, collie, foksterier, golden retriever, husky, jamnik, keeshond, labrador, malamute, owczarek australijski, belgijski i niemiecki, pudel, seter, spaniel, szpic fiński i wilczy, wilczarz irlandzki, wyżeł niemiecki, węgierski i włoski.

Prawdopodobieństwo wystąpienia ataku drgawkowego lub stanu padaczkowego zwiększa się też u suk po kastracji.

Tagi:

Polska

Emil HoffAutor

Miłośnik historii ludzi i zwierząt, autor książek, artykułów i poradników (w prasie i Sieci). Redaktor portalu swiatzwierzat.pl. Team koty.

Chcesz się ze mną skontaktować?

Napisz adresowaną do mnie wiadomość na mail: [email protected]

Podobne artykuły

Psy

Jak podać psu tabletkę? 5 sposobów, które powinien znać każdy psiarz

Czytaj więcej >

Psy

Rodzina niepokoi się guzem na brzuchu 13-letniej suczki. Ale to nie jedyne zmartwienie

Czytaj więcej >

Psy

Wybuch gazu w kamienicy w Katowicach. W rumowisku ratownicy znaleźli małego psa

Czytaj więcej >

Psy

Daniel "Magical" wychodzi z więzienia. DIOZ natychmiast podjęło interwencję, 20-letnia Sonia odebrana

Czytaj więcej >

Psy

Pies i kot zostają po raz pierwszy sami. Sprawy przybrały niespodziewany obrót

Czytaj więcej >

Psy

Schronisko chciało uśpić psią mamę wraz z dziećmi. Wstawiła się za nimi tylko jedna osoba

Czytaj więcej >