Mops: pomarszczony przyjaciel wszystkich
Źródło: Pixabay.com

Mops: pomarszczony przyjaciel wszystkich

1 Grudnia 2020

Mops ma urocze, przyjazne usposobienie i unikalną, pomarszczoną mordkę, nadającą mu wygląd smutnego psiego mędrca. To wierny towarzysz rodzin i singli, dzieci i emerytów. Wymaga jednak umiejętnej opieki. Czy mops to pies dla Ciebie? Dowiedz się, jaki jest i czego potrzebuje mops.

Mops – historia rasy

Mops to jedna z ras psów miniaturowych, wywodzących się ze starożytnych Chin. Przywilej posiadania mopsów należał w członków dworu cesarskiego. Cesarskie hodowle tych piesków zazdrośnie strzegły swych tajemnic.

Mopsy trafiały sporadycznie do Europy już w XVI w., najczęściej jako pracowicie wyłudzone podarki dla dyplomatów, i pełniły rolę maskotek na dworach angielskim i holenderskim. Można było czasem zobaczyć elegancko wystrojone mopsy, jadące koło woźnicy z przodu eleganckich powozów. Sporadycznie wykorzystywano mopsy jako psy stróżujące i do tropienia zwierzyny.

Te dawne europejskie mopsy nieco różniły się wyglądem od chińskich i od tych współczesnych, co można wywnioskować na podstawie dość licznych obrazów, ukazujących arystokratów z ich ulubionymi pupilami. Miały np. nieco dłuższe kufy. Jednak w latach 60. XIX w. sprowadzono z Chin do Europy nową falę mopsów o krótkich pyskach, od których to właśnie wywodzą się współczesne psy.


O istnieniu mopsów ludzie Zachodu dowiedzieli się na szerszą skalę dopiero w XIX w., kiedy to seria otwartych konfliktów zbrojnych między Chińczykami i Brytyjczykami (wojny opiumowe, tzw. powstanie bokserów) doprowadziła – poza szeregiem nieszczęść – do wydarcia Chińczykom monopolu na psie miniaturki, m. in. mopsy i pekińczyki. Małe pieski bardzo podobały się królowej Wiktorii, były więc modne w wyższych sferach brytyjskiego społeczeństwa i tym samym chętnie witano na Wyspach każdą nową rasę miniaturowych psów.

W 1873 r. powstał w Wielkiej Brytanii Klub Mopsa. W 1885 r. podobny klub założono w USA, choć American Kennel Club zarejestrował rasę dopiero w 1931 r.


W Polsce mopsy pojawiły się już w XVIII w. - można je czasem dostrzec, jak towarzyszą swym panom na szlacheckich portretach. Planowa hodowla zaczęła się w latach 50. XX w., w oparciu o psy rodzime, a potem o importy z Anglii, USA, Brazylii i Czech.

Jak wygląda mops?

Mops to nieduży pies molosowaty w typie doga. Osiąga 36 cm wysokości w kłębie i wagę ok. 8 kg.

Kufa mopsa jest spłaszczona w sposób typowy u ras brachycefalicznych, z reguły z lekkim przodozgryzem (wysunięciem dolnej szczęki). Pyszczek i cała głowa są silnie pomarszczone. Oczy mopsa są dość duże, okrągłe i szeroko rozstawione. Nie powinny być wytrzeszczone, choć to częsta przypadłość. Uszy umieszczone są dość wysoko, mają kształt trójkątów lub różyczek i opadają do dolnych krawędzi oczu.

Ciało mopsa jest krępe, o kwadratowym zarysie, silne i dobrze umięśnione. Kończyny są sprężyste i proste, łapki niewielkie, z dobrze rozdzielonymi palcami o czarnych pazurkach. Ogonek nie jest długi i zakręca się dość ciasno nad grzbietem.


Sierść mopsa jest krótka i gładka. Najczęściej spotyka się pieski w jednolitym kolorze, maści piaskowej z czarną maską oraz plamami barwnymi na policzkach, uszach i czubku głowy, ale bywają też mopsy srebrzyste, czarne i płowe.

Jaki charakter ma mops?


Mops to towarzyskie piesek, łatwo i szybko nawiązujący nowe znajomości i przyjaźnie. Garnie się do ludzi i innych zwierząt, lubi spędzać czas w licznym towarzystwie i być w centrum uwagi. Nieustannie wynajduje sobie nowe zabawy i chętnie towarzyszy dzieciom w psotach. Kiedy nie harcuje, leniuchuje na poduszce lub śpi, pochrapując uroczo.

Mops szczególnie przywiązuje się do swego pana i najchętniej towarzyszy mu wszędzie i we wszystkim. Piesek jest dość łatwy w treningu, szybko się uczy i przystosowuje do nowych warunków. Z łatwością wyczuwa nastroje swego pana, umie dostosowywać do nich swoje zachowanie i zawsze pragnie spełniać pokładane w nim oczekiwania.

Szkolenie psa należy zacząć wcześnie, nim utrwali sobie złe nawyki. Początkowy trening powinien objąć nauczenie mopsa reagowania na swoje imię i podstawowe komendy. Należy mu też wpoić zasady dobrego życia z ludźmi i zwierzętami, oduczyć nadmiernego szczekania, przyzwyczaić do zabiegów pielęgnacyjnych (czesania, trymowania, strzyżenia, kąpania, mycia zębów i uszu, przycinania pazurów), a także do chodzenia na smyczy.

Kluczem do odpowiedniego ułożenia mopsa jest cierpliwość, łagodna stanowczość i żelazna konsekwencja. Należy stosować przede wszystkim bodźce pozytywne, unikać kar. Pies powinien dostawać jasne i wyraźne komendy. Gdy zachowa się zgodnie z oczekiwaniami, trzeba go od razu nagrodzić – nagrodą może być pochwała, przysmak, pieszczota lub chwila zabawy. Jeśli mops coś pomyli, możesz go zganić, lecz nie krzycz, bo krzyk tylko stresuje psa i zraża go do dalszego treningu.


Jeśli nie masz czasu na samodzielne trenowanie mopsa, możesz oddać psa w ręce profesjonalnego trenera lub znaleźć mu miejsce w przedszkolu dla psów, gdzie szczenięta swobodnie socjalizują się ze sobą i nabywają psie umiejętności pod okiem doświadczonych opiekunów.

Po zakończeniu treningu podstawowego możesz dalej uczyć mopsa sztuczek. Mops nie nadaje się do zawodów sportowych z powodu swojej spłaszczonej kufy, która utrudnia mu oddychanie i termoregulację. Kilkanaście minut treningu dziennie to jednak dobry sposób na zaspokojenie potrzeb ruchowych mopsa, a sam pies będzie zadowolony z czasu spędzonego ze swoim panem.

Mops wymaga dużo stymulacji fizycznej i mentalnej, choć z uwagi na niewielkie rozmiary jego potrzeba ruchu jest dość przeciętna. Wystarczą mu regularne spacery, urozmaicone zabawą.


Mopsy nie są agresywne. Agresja jest im do tego stopnia obca, że nie rozpoznają jej u innych psów, co może przysporzyć im kłopotów. Dlatego na spacer należy zawsze wyprowadzać mopsa na smyczy, by w razie czego móc go odciągnąć od psa, który akurat nie przejawia ochoty na zaprzyjaźnienie się z naszym mopsem.

Mops źle znosi nudę i osamotnienie. Gdy uważa, że opiekun nie poświęca mu wystarczająco dużo uwagi, może się obrazić. Samotność zaś silnie go stresuje. Zestresowany pies może głośno szczekać i ujadać, a co gorsza przystąpić do gryzienia mebli i darcia poduszek. Jeśli mops wyjątkowo ciężko przeżywa Twoje wyjście do pracy, możesz zastosować kilka sposobów na uspokojenie psa.

Po pierwsze, zostaw na cały dzień włączony telewizor, żeby mops stale słyszał ludzkie głosy i nie stresował się ciszą panującą w domu. Po drugie, możesz przed wyjściem poczęstować mopsa ulubionym smakołykiem, pamiętaj jednak, by wliczyć go do dziennego planu żywienia, bo inaczej czworonóg może się roztyć. Po trzecie, zostaw psu do dyspozycji ulubione zabawki, jak piłki, gryzaki czy maskotki, by miał się czym zająć, wyczekując twojego powrotu.


Co je mops?

Mops powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla małych psów, stanowiącą odpowiednią kompozycję białka zwierzęcego (mięsa mięśniowego i podrobowego), naturalnych olejów, warzyw i owoców. Karma nie powinna zawierać konserwantów, sztucznych barwników, słodzików ani zbożowych spulchniaczy.

Mops chętnie też będzie żywił się surowizną (dieta BARF), np. surowym mięsem wołowym i cielęcym. Nie należy podawać mu surowej wieprzowiny, bo może zawierać pasożyty. Dietę trzeba psu urozmaicać, podając mu ryby i oleje rybne (w kapsułkach), mięso kurczaka, otręby, gotowany makaron albo ryż, surowe jajka, czasem też owoce. Należy pamiętać, by psom na diecie BARF suplementować niektóre witaminy i minerały, np. wapń, cynk, kwasy omega-3 i omega-6.


Porcje należy dostosować do płci, wieku, masy ciała i trybu życia psa. Jest to szczególnie ważne u mopsów, które lubią leniuchować i mają tendencję do tycia. Pies powinien dostawać dwa zbalansowane posiłki dziennie, o stałych porach.


W doborze odpowiedniej diety i porcjowania pomoże Ci weterynarz lub psi dietetyk.

Zdrowy mops

Jak wszystkie psy brachycefaliczne (ze spłaszczonymi pyszczkami), mops miewa problemy z oddychaniem, a jego kanaliki łzowe mogą się zatykać. Należy obserwować psa w czasie zabawy i pozwolić mu odpocząć, jeśli dostanie zadyszki. Latem mops może się przegrzać i mieć problemy z termoregulacją. Dlatego w ciepłe miesiące najlepiej wyprowadzać go na spacery rano i wieczorem, gdy jest nieco chłodniej, a za dnia trzeba zapewnić mu zacienione miejsce do odpoczynku i dostatek świeżej wody. Jeśli pies zacznie głośno, spazmatycznie dyszeć, może to oznaczać atak duszności z przegrzania. Należy go wtedy owinąć wilgotnym ręcznikiem, aby się schłodził. Zimą z kolei mops powinien być wyprowadzony w ocieplającym ubranku, bo jego stosunkowo rzadka i krotka sierść nie daje mu wystarczającej ochrony przed zimnem.


Podniecony mops może nagle gwałtownie zaczerpnąć powietrze i się zakrztusić. To tzw. odruch gardłowy, typowy u psów brachycefalicznych, określany czasem jako „kichnięcie wsteczne”. Nie powoduje z reguły poważnych następstw, ale może nieprzyjemne dla psa. Mopsom nie pomaga też w oddychaniu inna częsta przypadłość – zwężone nozdrza. W skrajnych przypadkach pies ze zwężonymi nozdrzami może omdlewać z braku powietrza. By temu zaradzić, konieczna może się okazać interwencja chirurgiczna.


Mopsy cierpieć też mogą na zapalenie mózgu, opon mózgowych i szczególnie groźne martwicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Poza tym mops może cierpieć na typowe choroby rasowych psów, głównie problemy z sercem (kardiomiopatia), z oczami (katarakty, zanik siatkówki, wywinięcie i podwinięcie powieki, czasem wypadnięcie gałki ocznej i urazy mechaniczne), zdarza się zwichnięcie rzepki, dość częsta jest dysplazja stawów biodrowych.

Każdy mops powinien przynajmniej raz w roku odwiedzić weterynarza – nawet bez żadnych objawów – na ogólny przegląd stanu zdrowia. Badanie takie powinno objąć pobranie krwi, osłuchanie serca i płuc, sprawdzenie stanu zębów, uszu,oczu i pazurów. Dzięki regularnym przeglądom możliwe jest wczesne wykrycie różnych mopsich chorób i dolegliwości, co sprzyja ich szybkiemu i skutecznemu wyleczeniu.

Z uwagi na dość liczne potencjalne problemy zdrowotne, które mogą trapić mopsy, w 2016 r. Brytyjskie Stowarzyszenie Weterynaryjne zaapelowało do potencjalnych nabywców, by dobrze przemyśleli decyzję o kupnie mopsa. Posiadanie psa tej rasy może nowiem wiązać się z dodatkowymi wydatkami na leczenie i koniecznością poświęcania dodatkowego czasu na opiekę nad pupilem. Holandia poszła jeszcze dalej i w 2019 r. zakazała hodowli mopsów.


Zadbany mops żyje przeciętnie ok. 11 lat.


Czysty mops


Sierść mopsa musi być regularnie czesana za pomocą miękkiej szczotki, poza tym jednak nie wymaga szczególnej pielęgnacji. Jeśli mops się zabrudzi, najczęściej wystarczy przetrzeć go wilgotnym ręcznikiem. Jeśli jednak mops wymaga kąpieli, trzeba użyć specjalnego szamponu dla psów krótkowłosych, który nie wywołuje alergii i nie rozmiękcza włosów. Po zakończeniu ablucji trzeba psa dokładnie wysuszyć suszarką – wilgotna psia skóra i włosy to doskonałe miejsce do rozwoju bakterii i grzybów.


Mops powinien mieć regularnie czyszczone uszy – możesz to zrobić za pomocą wacika nasączonego w specjalnym płynie samoczyszczącym dla zwierząt. W podobny sposób możesz wyczyścić psu truflę nosa i kąciki oczu, jeśli dostrzeżesz w nich zabrudzenia lub zaschnięte łzy, a także skórę między fałdkami na pyszczku i głowie mopsa – w ten sposób zapobiegniesz powstawaniu w tych miejscach odparzeń i zagrzybienia.


Mops musi też mieć regularnie myte zęby. Możesz dokonać tego zabiegu za pomocą specjalnego patyczka lub szczoteczki z pastą enzymatyczną. Jako uzupełnienie higieny jamy ustnej, podawaj mopsowi smakołyki dentystyczne, czyli różnego rodzaju krokiety, kości i gryzaki, które ścierają kamień nazębny, zapobiegają chorobom dziąseł i usuwają nieprzyjemny zapach psiego oddechu.

Mopsowi, jak innym psom, trzeba obcinać pazury, jeśli sam nie ściera ich sobie wystarczająco w czasie spacerów. Zbyt długie pazurki mogą utrudniać psu chodzenie i sprawiać ból. Należy je przycinać tylko u samych koniuszków, bo pozostała część psiego pazura jest unerwiona i ukrwiona. Jeśli boisz się, że niechcący skaleczysz swojego mopsa, zaprowadź go na obcięcie pazurów do weterynarza.

Dla kogo mops to idealny pies?


Mops to idealny pies rodzinny, towarzysz zabaw dzieci i kompan dorosłych, zarówno młodych jak i starszych. Łatwo dogaduje się z innymi zwierzętami, nie sprawia kłopotów w domu, nie wymaga zbyt intensywnego wysiłku i długich spacerów. Nada się na pierwszego psa.

Należy jednak pamiętać, że mops miewa kłopoty ze zdrowiem, wymaga więc szczególnego wyczulenia na wszelkie niepokojące objawy i troskliwej opieki. Lekarstwa i ewentualne zabiegi medyczne mogą zwiększać koszty utrzymania mopsa. Dlatego opiekun mopsa powinien być osobą odpowiedzialną, gotową poświęcać czas i fundusze na zapewnienie psu zarówno dobrego samopoczucia, jak i zdrowia.


Mops z dobrej hodowli


Mops powinien pochodzić wyłącznie z dobrej hodowli, której właściciel dba o zdrowie i samopoczucie dorosłych psów oraz szczeniąt. To szczególnie ważne u mopsów, narażonych na różnego rodzaju kłopoty ze zdrowiem. Odpowiedzialny hodowca wie, jak krzyżować psy w taki sposób, by zminimalizować ryzyko wystąpienia u szczeniąt chorób o podłożu genetycznym. Nie przesadza też z miniaturyzacją i dalszym skracaniem kufy, bo takie praktyki mogą prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych u psów i budzą oczywiste zastrzeżenia etyczne.

Mops to dość popularna w Polsce rasa i znajdziesz w Internecie wiele forów, na których właściciele tych piesków dzielą się swoimi spostrzeżeniami, poradami i wskazują dobrych hodowców. Dobrze jest zapoznać się ze stroną internetową upatrzonej hodowli, a potem osobiście ją odwiedzić, tak by na własne oczy przekonać się, w jakich warunkach trzymane są psy i jak wyglądają szczenięta oferowane na sprzedaż.

Dobry hodowca nie tylko odpowie na wszystkie Twoje pytania dotyczące charakteru i potrzeb mopsa, ale sam zada Ci kilka pytań, by się upewnić, że oddaje psy w dobre ręce. Dobry hodowca niechętnie sprzedaje psy w okresie świątecznym, a zwłaszcza na prezent dla kogoś innego. Decyzja o kupnie psa powinna być bowiem podjęta odpowiedzialnie, po dokładnym przemyśleniu. Pies będzie wymagał od swego opiekuna towarzystwa i pielęgnacji przez kilkanaście kolejnych lat swego życia. Dlatego kupno psa nie może być kaprysem ani fanaberią.

Rasowy mops pies musi posiadać książeczkę zdrowia z odnotowanymi szczepieniami, zabiegami odrobaczenia i wszczepieniem czipu, a także rodowód, który potwierdza, że szczeniak spełnia standard rasy i może być w przyszłości wystawiany konkursów piękności.


Ile kosztuje mops?

Cena rasowego mopsa z rodowodem oscyluje między 2500 a 5000 złotych. Psy przeznaczone do dalszej hodowli albo z rodziców, którzy zdobyli nagrody w konkursach piękności, mogą kosztować więcej. Mopsy „na kolanka”, czyli przeznaczone na domowe pupile, mogą być nieco tańsze.


Miesięczne utrzymanie mopsa nie kosztuje wiele – między 100 a 120 zł.

Następny artykuł