Mastif angielski: płochliwy gigant
Źródło: Pixabay.com

Mastif angielski: płochliwy gigant

1 Grudnia 2020

Mastif angielski to pies, którego nie da się przeoczyć. Właściwie jest tak duży, że czasem trudno cokolwiek zza niego zobaczyć. To łagodny gigant dla bliskich, ale dla obcych – podejrzliwy strażnik domu i rodziny. Czy wielgachny mastif angielski to pies dla Ciebie? Dowiedz się, jaki jest i czego potrzebuje mastif angielski.

Mastif angielski – historia rasy

Mastif angielski został wyhodowany specjalnie do roli psa stróża. Już jego rozmiary budzą respekt i zniechęcają potencjalnych włamywaczy. Mastif angielski to jeden z największych psów świata osiągający wagę nawet 120 kg.

Przodkowie mastifa angielskiego wywodzą się z Azji Środkowej. Te duże i odważne psy cieszyły się popularnością już w czasach starożytnych i wykorzystywane były do obrony domostw, a nawet jako psy wojskowe. Na Wyspy Brytyjskie mastify trafiły ok. 2000 lat temu, a stamtąd rozpowszechniły się w Europie dzięki Rzymianom, którzy chętnie wystawiali te psy do walk z bykami i lwami, organizowanych ku uciesze gawiedzi w amfiteatrach. Nazwa mastif pochodzi prawdopodobnie od staroangielskiego słowa masty, oznaczającego siłę.

W Anglii popularność mastifów rosła stopniowo mniej więcej do XVII w. W średniowieczu psy te wykorzystywano w armiach, do stróżowania i do walk psów, czasem też do krwawych sportów, np. szczucia na przywiązane niedźwiedzie. Z czasem mastify stały się psami do pilnowania terenów łowieckich przed kłusownikami.


Po XVII w. popularność mastifów malała. Planową hodowlę z wykorzystaniem nielicznych pozostałych psów zaczęto w 1883 r. Krzyżowano wtedy mastify angielskie z alpejskimi, otrzymując psa o współczesnym wyglądzie.


Jak wygląda mastif angielski?


Mastif angielski to gigantyczny dogowaty molos w typie mastifa. Osiąga 90 cm wysokości w kłębie i masę nawet 120 kg. Mastify angielskie miewają nieco różniące się od siebie typy, ponieważ w XX w. rekonstruowano rasę w różnych miejscach w oparciu o różne psy.


Mastif angielski ma mocną i masywną budowę. Jego ciało jest muskularne, pierś szeroka i głęboka, łapy proste i silne, a ogon długi i noszony nisko. Głowa jest masywna, trochę kanciasta, skóra na czaszce i wokół pyska pomarszczona. Kufa jest dość krótka z wyraźnymi faflami i widocznym stopem, uszy zwisające.


Sierść mastifa angielskiego jest krótka i przylegająca, z gęstym podszerstkiem, w kolorze morelowym w różnych odcieniach, czasem srebrnym, rzadziej pręgowanym. Maska, nos, uszy i okolice oczu zawsze mają ciemny, najlepiej czarny kolor. Rzadko zdarza się, że w wyniku mutacji genowej mastiff angielski ma długa sierść. Dawniej nie uznawano takich psów za rasowe, obecnie większość organizacji kynologicznych uznaje długą sierść mastifa angielskiego za wadę, ale nie dyskwalifikującą z konkursów.


Jaki charakter ma mastif angielski?

Mastif angielski ma dwie twarze. Wobec swego pana jest bezgranicznie wierny i kochający. Przywiązuje się do całej rodziny i ma dużą cierpliwość do dzieci, zwłaszcza takich, które zostały przyuczone, jak odpowiednio traktować psa. W domu jest spokojny, nawet flegmatyczny. Chętnie jednak się bawi, choć zabawa z tak dużym psem wymaga otwartej przestrzeni, a od człowieka – dużej sprawności i nierzadko siły, potrzebnej do przyjmowania kuksańców i uścisków od wielkiego czworonoga.

Wobec obcych jednak mastif angielski jest podejrzliwy i może okazywać agresję, jeśli szybko nie odsuną się na bezpieczną odległość. Odzywa się w nim wtedy instynkt psa stróżującego i obronnego. Mastifa angielskiego denerwują także nagłe głośne dźwięki (np. klakson albo czyjś okrzyk na ulicy), a zdenerwowany może być trudny do uspokojenia.

Dlatego mastif angielski wymaga odpowiedniego ułożenia już we wczesnym wieku szczenięcym. Odpowiedni trening ukształtuje charakter czworonoga i nauczy go pożądanych zachowań w różnych życiowych sytuacjach.


Początkowy trening mastifa angielskiego powinien objąć nauczenie go reagowania na własne imię i podstawowe komendy. Pies powinien też poznać zasady dobrego współżycia z ludźmi i innymi zwierzętami, zwłaszcza obcymi. Należy zaznajamiać małego mastifa angielskiego z zapachami, dźwiękami, osobami, sytuacjami i zachowaniami, jakie napotka w swoim dorosłym życiu – w ten sposób nauczy się odpowiednio na nie reagować. Na wczesnym etapie wychowania warto też przyzwyczaić psa do zabiegów pielęgnacyjnych, takich jak czesanie, kąpanie, mycie zębów, uszu i kącików oczu, obcinanie pazurów. Mastif angielski powinien też nauczyć się chodzić na smyczy i w kagańcu.

Trening mastifa angielskiego nie jest szczególnie trudny, wymaga jednak cierpliwości i konsekwencji. Mastif angielski nie od razu rozumie, czego się od niego oczekuje i często ociąga się z reakcją. Trener powinien wykazać się łagodną stanowczością, dawać psu jasne komendy i nagrody za każdym razem, gdy mastif angielski zachowa się zgodnie z oczekiwaniami. Nagroda może mieć formę pochwały, poczęstunku, pieszczoty lub chwili zabawy. Jeśli pies coś pomyli lub się poleni, można go zganić, ale nie wolno podnosić głosu. Krzyk tylko stresuje psa i zniechęca go do dalszego treningu. Mastif angielski tylko wygląda jak wielki głaz, w rzeczywistości jest to pies dość wrażliwy i uczuciowy.

Po zakończeniu podstawowego treningu można dalej uczyć mastifa angielskiego sztuczek. Szkolenie obronne nie jest najlepszym pomysłem, bo niepotrzebnie rozbudzi w mastifie agresję. Możesz jednak ćwiczyć z mastifem angielskim niektóre psie sporty, choć są to psy rzadko widywane na zawodach. Nawet jeśli nie zamierzasz wystawiać mastifa angielskiego do żadnych zawodów, trening sportowy to dla niego świetna zabawa, okazja do zaspokojenia potrzeb ruchowych i do spędzenia radośnie czasu ze swym panem.


Pamiętaj jednak, że bardzo intensywny wysiłek fizyczny nie jest wskazany dla mastifów angielskich, które nie skończyły dwóch lat życia, może bowiem doprowadzić do zaburzenia w kształtowaniu się stawów i kośćca. Szczeniak mastifa angielskiego powinien więc być wybawiony, ale nie przesadnie zmęczony. Zmęczony mastif sam zresztą umie zadbać o swój wypoczynek i kładzie się na ziemi, nie czekając na komendę swego pana.

Jeśli nie masz czasu samodzielnie trenować mastifa angielskiego, możesz powierzyć jego wyszkolenie zawodowemu trenerowi. Dobrym pomysłem będzie też oddanie psa na jakiś czas w ręce opiekunów z psiego przedszkola, gdzie szczeniaki mogą się swobodnie socjalizować i nabywają niezbędnych psich umiejętności pod okiem profesjonalnych wychowawców. Socjalizacja jest szczególnie ważna dla mastifa angielskiego, u którego łagodzona jest w ten sposób obawa przed obcymi i agresja.

Dorosły mastif angielski wymaga dość sporo ruchu, jednak nie potrzebuje intensywnych ćwiczeń. Wystarczą mu spacery, najlepiej po łące czy lesie. Bywa płochliwy, a na potencjalne zagrożenie może reagować agresją, dlatego trzeba przedsięwziąć szczególne środki ostrożności, wyprowadzając mastifa angielskiego w mieście. Mastif angielski powinien być wyprowadzany na długiej smyczy o mocnych karabińczykach, przytwierdzonej do szerokiej obroży lub dopasowanych szelek. Pies musi też mieć założony kaganiec fizjologiczny, który nie utrudnia ziajania. Wyprowadzając mastifa angielskiego, należy zachować czujność i być stale gotowym do powstrzymania go przed wpakowaniem się w kłopoty, np. konflikt z innym psem. Mastif angielski nigdy sam nie zaczepia obcych czworonogów, ale inne psy o bardziej bojowym temperamencie mogą go zaczepiać i spłoszyć. Z racji wielkich rozmiarów, mastifa angielskiego powinna wyprowadzać tylko osoba dorosła, i to w możliwie dobrej formie, by pies jej się nie wyrwał.


Co je mastif angielski?


Mastif angielski powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla dużych psów, zawierającą – w odpowiednich proporcjach – białka zwierzęce, naturalne oleje, warzywa i owoce. Karma dla mastifa angielskiego powinna być wolna od konserwantów, barwników, aromatyzerów, spulchniaczy i słodzików.


Szczenięta mastifa angielskiego muszą dostawać karmę przeznaczoną specjalnie dla rosnących psów dużych ras. Taka karma dostarcza im odpowiedniej ilości składników odżywczych, niezbędnych do prawidłowego rozwoju, który u mastifów angielskich przebiega dość gwałtownie. W około trzy lata małe pieski przekształcają się w potężne psiska. Ich szybko rosnące ciała potrzebują więc odpowiedniej diety. Zaniedbania żywieniowe na etapie wczesnego rozwoju psa mogą mieć bardzo poważne konsekwencje w całym jego dorosłym życiu.

Dorosłe mastify angielskie chętnie żywią się surowizną w ramach tzw. diety BARF. Możesz podawać im gotowe mieszanki mięsne lub samodzielnie przygotowywać posiłki. Podawaj psu surową wołowinę i cielęcinę, unikaj jednak wieprzowiny, bo może zawierać pasożyty. Posiłki uzupełniaj często o ryby i oleje rybne, np. w kapsułkach. Dietę możesz wzbogacić mastifowi o surowe jajka, gotowany ryż i makaron, otręby, sporadycznie biały ser. Pamiętaj, że psom żywionym surowizną trzeba suplementować niektóre witaminy i minerały, jak wapń, witaminę D, kwasy omega-3 i omega-6.


Mastif angielski powinien dostawać dwa lub trzy posiłki dziennie. Porcje powinny być dopasowane do płci, wieku, masy ciała, trybu życia i stanu zdrowia psa. To szczególnie ważne u mastifów angielskich, które mają skłonność do otyłości. W doborze odpowiedniej diety i porcjowania pomoże Ci weterynarz lub wyspecjalizowany psi dietetyk.


Mastif angielski, jak inne duże psy, narażony jest na skręt żołądka. To bardzo poważna przypadłość, która bez interwencji chirurgicznej może szybko zabić psa. Przyczyny występowania skrętu żołądka u psów nie są jasne, ale można zminimalizować ryzyko wystąpienia skrętu, stosując się do kilku zasad. Przede wszystkim należy pilnować, by pies odpoczywał mniej więcej przez godzinę przed i po posiłku. Należy też dzielić mu jedzenie na mniejsze porcje, by nie jadł zbyt szybko i łapczywie, np. śniadanie może składać się z podawanych kolejno trzech mniejszych porcji, zamiast jednej dużej. Pies nie powinien też schodzić po schodach, bo to zwiększa ryzyko wystąpienia skrętu – w miarę możliwości należy raczej przewozić go windą.


Zdrowy mastif angielski


Mastif angielski to z reguły silny i odporny pies. Jego rozmiar może jednak być przyczyną pewnych niedogodności i chorób. Mastif angielski zapada na typowe choroby dużych psów rasowych. Stosunkowo często doskwiera mu dysplazja stawów biodrowych, rzadziej łokciowych. Kardiomiopatia zdarza się rzadko. Mogą za to wykształcić się u mastifa angielskiego dolegliwości oczu, jak katarakty, postępujący zanik siatkówki oraz wywinięcie lub podwinięcie powieki. Zdarzają się różnego rodzaju alergie, a także nowotwory kości (np. kostniakomięsak).


Każdy pies powinien przynajmniej raz w roku odwiedzić weterynarza – nawet bez żadnych objawów – na ogólny przegląd stanu zdrowia. Badanie takie powinno objąć pobranie krwi, osłuchanie serca i płuc, sprawdzenie stanu uszu, zębów, oczu i pazurów. W ten sposób można wcześnie wykryć różnego rodzaju choroby i dolegliwości. Wczesna diagnoza ułatwia i przyspiesza skuteczne leczenie czworonoga.

Zadbany mastif angielski żyje przeciętnie 7 lat, ale często dożywa i 10.


Czysty mastif angielski


Sierść mastifa angielskiego musi być regularnie wyczesywana za pomocą miękkiej szczotki lub specjalnej rękawicy z gumowymi wypustkami, zbierającymi martwe włosie.


Mastif angielski najczęściej nie wymaga kąpieli, wystarczy przetrzeć go wilgotnym ręcznikiem, jeśli szczególnie ubrudzi się na spacerze. Jeśli jednak kąpiel jest niezbędna, trzeba użyć specjalnego szamponu dla psów krótkowłosych, który nie drażni skóry czworonoga i nie rozmiękcza sierści. Po kąpieli dokładnie wysusz psa ręcznikiem i suszarką. Wilgotna psia skóra i sierść to bowiem wymarzone miejsce do rozwoju dla bakterii i grzybów.

Mastif angielski musi mieć regularnie czyszczone uszy za pomocą wacika nasączonego w specjalnym preparacie samoczyszczącym dla zwierząt. W ten sam sposób możesz w miarę potrzeby wyczyścić mu także truflę nosa i kąciki oczu.


Należy także dbać o czystość zębów mastifa angielskiego. Trzeba mu je regularnie myć za pomocą specjalnego patyczka lub szczoteczki i pasty enzymatycznej. Dobrze też podawać psu od czasu do czasu smakołyki dentystyczne, jak krokiety, kości, gryzaki, czy suszone wołowe uszy, które dodatkowo ścierają mu kamień nazębny, zapobiegają chorobom dziąseł i usuwają nieprzyjemny zapach oddechu.

Pazury mastifa angielskiego trzeba regularnie przycinać, jeśli pies sam nie ściera ich wystarczająco. Zbyt długie, mogą utrudniać mu chodzenie, a nawet sprawiać ból. Pazury należy przycinać tuż poniżej linii miękkiej tkanki, która jest unerwiona i ukrwiona. Jeśli boisz się, że skaleczysz psa, zaprowadź go na obcięcie pazurów do weterynarza lub groomera.


Szczęśliwy mastif angielski


Mastif angielski ma łagodny temperament. Potrzebuje regularnych, ale niezbyt intensywnych ćwiczeń – wystarczy spokojny spacer. W domu zachowuje się spokojnie i najczęściej nie powoduje przypadkowych zniszczeń. Potrzebuje jednak odpowiednio dużo miejsca, najlepszym rozwiązaniem będzie dla niego przydomowy ogródek lub podwórko, gdzie może swobodnie pospacerować. Mastif angielski raczej nie nadaje się do mieszkania w bloku.


Z uwagi na swoją dużą masę mastif angielski musi mieć odpowiednio miękkie legowisko, bo od spania na zbyt twardym podłożu mogą mu się zrobić nagnioty na łapach, a w skrajnych przypadkach – rozwinąć artretyzm.

Zimą dobrze jest założyć mastifowi angielskiemu ocieplające ubranko, bo krótka sierść może nie chronić go wystarczająco przed mrozem.

Mastif angielski źle znosi nudę i samotność. Pozostawiony sam na zbyt długo, stresuje się, a nerwy koi, dewastując wnętrze domu. Do pewnego stopnia można przyzwyczaić psa do spędzania kilku godzin samotnie. Jeśli jednak mastif angielski szczególnie źle znosi Twoje wyjścia do pracy, możesz zastosować kilka sposobów na złagodzenie psiego lęku separacyjnego. Po pierwsze, pozostaw na cały dzień włączony telewizor, żeby mastif angielski stale słyszał ludzkie głosy i nie martwił się nienaturalną ciszą, panującą w domu. Po drugie, tuż przed wyjściem poczęstuj psa ulubionym kąskiem, co odwróci jego uwagę od Twego nagłego zniknięcia. Pamiętaj tylko, by wliczyć ten posiłek do dziennego planu żywienia mastifa angielskiego, bo rasa ta ma skłonności do tycia. Po trzecie, zostaw psu do dyspozycji ulubione zabawki, jak gryzaki, piłki, maskotki czy przytwierdzone do sufitu sznury do szarpania. W ten sposób mastif angielski przynajmniej jakiś czas spędzi na zabawie.


Dla kogo mastif angielski to idealny pies?

Mastif angielski to ogromny pies. Opieka nad nim, choć nie jest specjalnie skomplikowana, może wymagać od właściciela sprawności fizycznej, niezbędnej do panowania nad tak dużym zwierzęciem. Trzeba też pamiętać o potrzebach żywieniowych szczeniąt, które rosną nawet przez 3 lub 4 lata.


Mastif angielski nie nadaje się więc na pierwszego psa. Nie nadaje się też dla osób starszych, które mogą mieć kłopoty z utrzymaniem psiego olbrzyma na smyczy.


Jednak doświadczony przewodnik, chętny poświęcić czas i pieniądze na odpowiednie odchowanie i wychowanie psa, znajdzie w mastifie angielskim wiernego towarzysza, uczestnika zabaw oraz obrońcę domu i rodziny.


Mastif angielski z dobrej hodowli


Mastif angielski powinien pochodzić tylko ze sprawdzonej hodowli, cieszącej się dobrą opinią wśród właścicieli psów, najlepiej zarejestrowanej w którejś z krajowych lub międzynarodowych organizacji kynologicznych. Odpowiedzialny hodowca wie, jak należy krzyżować psy, by zminimalizować ryzyko wystąpienia u szczeniąt chorób o podłożu genetycznym. Odpowiednio także żywi szybko rosnące szczenięta i zapewnia im opiekę weterynaryjną.

Kiedy już znajdziesz i wybierzesz hodowlę mastifów angielskich – co może nie być łatwe, bo to stosunkowo rzadka rasa i na szczenięta do kupienia trzeba czasem długo czekać - odwiedź ją osobiście, by na własne oczy przekonać się, jak wyglądają i w jakich warunkach trzymane są psy. Odwiedziny u hodowcy to także okazja do zadania mu pytań dotyczących charakteru, potrzeb i sposobów pielęgnacji mastifów angielskich. Dobry hodowca nie tylko odpowie na twoje pytania, ale sam Ci kilka zada, by upewnić się, że oddaje swe psy w dobre ręce.

Rasowy mastif angielski powinien mieć książeczkę zdrowia, w której odnotowano szczepienia i zabiegi odrobaczania, którym poddano psa, a może też wszczepienie czipa. Szczeniak musi mieć także rodowód, podający wykaz przodków i potwierdzający, że zwierzak spełnia standard rasy, a więc może być w przyszłości wystawiany do zawodów i konkursów.

Mastif angielski nie jest objęty ustawą o niebezpiecznych rasach psów i nie potrzeba żadnego zezwolenia na posiadanie tego psa.


UWAGA! Należy bardzo się pilnować, by nie kupić psa od pseudohodowcy, któremu zależy tylko na szybkim zysku. Tacy sprzedawcy najczęściej oferują szczenięta za śmiesznie niskie ceny, bo psy nie są tak naprawdę rasowe lub wykryto u nich poważne schorzenia i „hodowca” po prostu chce się ich szybko pozbyć.

Powinna nam się włączyć czerwona lampka, gdy szczeniaczek wystawiony został na sprzedaż za jedynie np. 500 zł, nie posiada rodowodu ani książeczki zdrowia, a „hodowca” nie chce z nami rozmawiać na temat metod hodowlanych i odmawia wpuszczenia nas do swojej hodowli. Dobry hodowca będzie miał też opory przed sprzedażą szczeniąt w okresie świątecznym, zaś pseudohodowca chętnie wystawi szczeniaki na bożonarodzeniowej promocji i nie będzie go obchodzić, kim jest ich przyszły właściciel.

Kupno psa u pseudhodowcy to tylko pozorna oszczędność, bo chore szczenięta i tak wygenerują wysokie rachunki za leczenie. W skrajnych przypadkach chore psy trzeba będzie szybko uśpić, co oznacza, że skąpy nabywca mastifa angielskiego z pseudohodowli kupił sobie tak naprawdę nie psa, tylko kilka miesięcy nieszczęść.


Ile kosztuje mastif angielski?


Rasowy mastif angielski z dobrej hodowli może kosztować od 2000 do 3000 zł. Psy przeznaczone do dalszej hodowli, z rodziców czempionów lub szczególnie renomowanych zagranicznych hodowli będą droższe (nawet 6000 zł), natomiast te przeznaczone „na kolana”, czyli na pupile domowe, mogą być tańsze.

Miesięczne koszty utrzymania mastifa angielskiego mogą być znaczne – pies potrzebuje dużych ilości wysokiej jakości karmy. Z reguły trzeba liczyć się z wydatkiem od 200 do 300 zł.

Mastif angielski w anegdocie

Do mastifa angielskiego z Londynu imieniem Aicama Zorba of La Susa należy tytuł najcięższego psa w historii pomiarów. Wielki mastif w 1989 r. ważył 155 kg, mierzył 94 cm szerokości w brakach i miał 251 cm długości. Przypominał więc rozmiarami osiołka.

Następny artykuł