Swiatzwierzat.pl
Maine Coon – jeden z największych kotów domowych

pixabay.com

Maine Coon – jeden z największych kotów domowych

12 Stycznia 2021

Autor tekstu:

Tomasz Miecznikowski

Udostępnij:

Maine Coon ma długą i pełną zwrotów akcji historię. Kiedyś na granicy wyginięcia, obecnie to jedna z najpopularniejszych kocich ras, także w Polsce.

Maine Coon – dlaczego taka nazwa?

Maine coon, popularnie zwany u nas mainkunem to kot pochodzący z Ameryki Północnej. To rasa, która powstała bez ingerencji człowieka. Nazwa kota łączy w sobie dwa człony: Maine od stanu Maine usytuowanego na terenie regionu Nowej Anglii w USA oraz coon, od słowa racoon, oznaczającego szopa. Maine dlatego, ponieważ właśnie na terenie tego stanu natknięto się po raz pierwszy na mainkuna, a coon ponieważ koty swoją charakterystyczną sylwetką i szatą budzą skojarzenia z szopem.

Maine Coon i jego zawiłe pochodzenie

Na temat pochodzenia Maine Coona powstało wiele, wciąż nie zweryfikowanych teorii. Być może w każdej z nich kryje się ziarno prawdy, a wszystkie razem składają się na autentycznie fascynującą historię jego pochodzenia.

Według jednej z nich, Maine Coon otrzymał nazwę częściowo po szopie, ponieważ jest z tym zwierzęciem genetycznie związany. Jednak krzyżówka kota domowego z szopem praczem jest genetycznie niemożliwa.

Kolejna teoria wiąże się ze straconą na gilotynie podczas Rewolucji Francuskiej królową Marią Antoniną. Ponoć na statku, którym królowa miała uciec do Ameryki znajdowały się koty angorskie i perskie, które przybyły do odległego kontynentu już bez swojej właścicielki.

Jeszcze inna hipoteza wiąże się z… Wikingami. Mieli oni jeszcze przed odkryciem Ameryki przez Kolumba przypływać tam z norweskimi kotami leśnymi, które zadomowiły się na nowym lądzie.

Bardziej prawdopodobnie wygląda teza o przybyciu na wielu okrętach z Europy kotów, które po zejściu na ląd z czasem musiały się przystosować do innych warunków atmosferycznych, stąd też solidna postura mainkuna i jego obfita sierść, nadająca mu wygląd dzikiego kota.

Maine Coon – koleje losu w XIX i XX wieku

Niezależnie od kwestii pochodzenia, w XIX wieku o mainkunie zrobiło się głośno. Zanim został po raz pierwszy pokazany na oficjalnej wystawie w Nowym Jorku, rasa była popularna wśród amerykańskich farmerów. Na przełom XIX i XX wieku przypada okres olbrzymiej popularności Maine Coonów, która jednak w kolejnych dekadach zaczęła gasnąć. Wszystko za sprawą kolejnych, egzotycznych ras kotów, które mocniej przyciągały uwagę hodowców i nabywców. W efekcie w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku Maine Coony były w zaniku i potrzebna była interwencja miłośników tej rasy, którzy założyli jej fanklub aby uchronić ją od całkowitego wyginięcia. 

Od tamtego czasu popularność tych dużych domowych kotów z powrotem systematycznie wzrastała. W 1976 roku rasa została oficjalnie uznana w USA. W 1983 roku rasa została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Felinologiczną. Współcześnie Maine Coon jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych ras kotów.

Najważniejsze cechy wyglądu Maine Coona

Maine Coon to prawdziwy koci olbrzym. Bardziej niż szopa przypomina rysia, jest mocno zbudowany, ma gęste futro i charakterystyczne spiczaste uszy z pędzelkami. Jego wysokość zamyka się w przedziale 20-36 cm u samic i 25-40 cm u samców, a waga odpowiednio 4-6 kg i 5-8 kg. Samce są zazwyczaj dużo większe i masywniejsze od samic.

Głowa mainkuna jest średniej wielkości, klinowata i kanciasta, czaszka i kufa są wyraźnie od siebie oddzielone, kości policzkowe wyraźnie zaznaczone. Oczy są duże, osadzone skośnie, o barwie zielonej, złotej lub miedzianej i z charakterystycznym, określanym mianem sowiego spojrzeniem. Uszy są osadzone wysoko, duże i trójkątne, zakończone rysimi pędzelkami.

Tułów Maine Coona jest podłużny, masywny i muskularny, kończyny nie za długie, ale silne, a ich stopy są duże i okrągłe, porośnięte włosiem między palcami. Szczególny podziw wzbudza ogon, który jest długi, puszysty i upiórowany. 

Umaszczenie może być wielu rodzajów, najczęściej jest pręgowane lub jednolite. Maine Coon najbardziej przypomina rysia w umaszczeniu brązowym tabby. Barwa umaszczenia może być czarna, niebieska, ruda, kremowa, biała, natomiast wyklucza się barwę białą, liliową, płową, cynamonową i typu colorpoint.

Sierść Maine Coona jest półdługa, gęsta i jedwabista z gęstym, acz delikatnym podszerstkiem. Szata jest bardzo obfita na brzuchu i zadzie, a wokół szyi tworzy charakterystyczną kryzę. Ma właściwości wodoodporne.

Charakter i aktywności Maine Coona

Pomimo swojego dzikiego wyglądu, mainkuny to koty przyjazne i towarzyskie, które łatwo nawiązują kontakt z ludźmi. To również koty inteligentne o dużych możliwościach poznawczych, które można wykorzystać podczas szkolenia. 

Mainkuny potrzebują codziennej aktywności i warto z nimi nie tylko bawić się, ale i ćwiczyć sztuczki. Koty tej rasy mają również naturę odkrywcy, więc jeśli nie boimy się wychodzić na zewnątrz, możemy kupić szelki dla kota i wyprowadzać go na spacery, jeśli tylko zaobserwujemy, że sprawia mu to przyjemność.

W zależności czy miałby być kotem niewychodzącym lub korzystającym z uroków przyrody na zewnątrz, warto zapewnić mu w jego otoczeniu wystarczającą ilość interaktywnych zabawek bądź po prostu wysoki drapak, żeby mógł spożytkować swoją energię. Maine Coony uwielbia się wspinać, więc duży, stabilny drapak będzie mu niezbędny, jeśli nie będzie mógł wychodzić na zewnątrz. Co ciekawe, dzięki wodoodpornej sierści nie boi się kontaktu z wodą, w przeciwieństwie do wielu ras kotów domowych.

Wspólne życie z Maine Coonem

Właściciele Maine Coonów bardzo cenią sobie wspólne życie z tym kocim olbrzymem. Koty tej rasy bardzo przyzwyczajają się do swojego opiekuna i lubią przebywać w jego pobliżu. Z drugiej strony to kot o dużym poczuciu niezależności, który przez dużą część dnia potrafi zająć się własnymi sprawami i nie zawracać głowy właścicielowi. Łatwo adaptuje się do nowych warunków, więc jeśli zajdzie potrzeba tymczasowego umieszczenia kota w innym miejscu, nie powinien tam sprawiać problemów.

To również kot, który sprawdzi się jako towarzysz starszych osób, jeśli nie przerazi ich jego docelowa waga. Dogaduje się również z dziećmi, jednak nieco starszymi niż przedszkolne maluchy. Uwielbia być w centrum zainteresowania podczas wizyt gości, nierzadko widok rozłożonego wielkiego kocura domagającego się pieszczot będzie wzbudzać u ludzi uczucie radości.

Nie należy do kotów gadatliwych, więc nadaje się dla opiekunów, którzy ciężko znoszą ciągłe kocie wokalizowanie.

Maine Coony mogą żyć wspólnie pod jednym dachem zarówno z innymi kotami, jak i z psami. Co do tych pierwszych musimy wziąć pod uwagę, że mainkun będzie parł do zdobycia najwyższej pozycji w kociej hierarchii. Natomiast do mieszkania wspólnie z psem trzeba go przyzwyczajać od małego. 

Pielęgnacja i zdrowie Maine Coona

Obfita sierść Maine Coona w rzeczywistości nie jest trudna w pielęgnacji. Należy ją jedynie regularnie wyczesywać szczotką o sztywnych zębach aby uniknąć tworzenia się kołtunów. Jeśli napotkamy problemy z rozczesywaniem, możemy użyć pudru do sierści, którego zastosowanie ułatwi nam pielęgnację. Pamiętajmy również o regularnym przycinaniu pazurów i sprawdzaniu uszów Maine Coona. Wśród chorób, na które są narażone, jest przede wszystkim rdzeniowy zanik mięśni, choroba dziedziczna tej rasy.

W kwestii żywienia trzeba wziąć pod uwagę gabaryty kota tej rasy. Zjada od więcej karmy niż koty o standardowych rozmiarach, dlatego jeśli podajemy mu suchą karmę, jej chrupki powinny być większych rozmiarów. Ważne, żeby pożywienie niezależnie czy w postaci suchej, mokrej, czy jako dieta BARF było wysokowartościowe i zawierało dużą zawartość mięsa. Jeżeli mamy wątpliwości co do doboru odpowiedniej diety, najlepiej skonsultować ją z weterynarzem lub kocim dietetykiem. Miesięczny koszt utrzymania jest większy niż w przypadku mniejszych kotów domowych i może sięgnąć kwoty między 150 a 200 zł.

Jeśli zdecydujemy się na kupno Maine Coona, musimy przygotować się na wydatek rzędu 1500 do nawet 3000 złotych, w zależności od hodowli i rodowodu kota. 

W optymalnych warunkach, zapewniających kotom tej rasy zrównoważony, psychofizyczny rozwój, są one w stanie przeżyć u boku właściciela od 12 do 18 lat.

Podobne artykuły

reddit/u/kenlayne

Koty

Kot napędził właścicielom niezłego stracha. Jego zdjęcie stało się hitem w sieci

Czytaj więcej >
Kot w Wielkanoc

Koty

Czy mogę dać kotu jajko? Dowiedz się, o czym należy pamiętać w Wielkanoc

Czytaj więcej >
facebook/Best Friends Felines

Koty

Wystające żebra, sama skóra i kości. Uratowane przed śmiercią kociątko zmieniło się do nie poznania

Czytaj więcej >
pixabay/Kabo

Koty

Dlaczego kot kopie przy misce? Wyjaśniamy zachowania mruczka

Czytaj więcej >
Marlin

Koty

Świat oszalał na punkcie kota-pływaka. Nie straszna mu żadna fala (WIDEO)

Czytaj więcej >
Szczęśliwy kot

Koty

Jak poznać, że kot jest szczęśliwy? 8 znaków, że twój pupil ma u ciebie jak w raju

Czytaj więcej >