Swiatzwierzat.pl
Leonberger – pies jak lew

pixabay.com

Leonberger – pies jak lew

12 Stycznia 2021

Autor tekstu:

Tomasz Miecznikowski

Udostępnij:

Potężna sylwetka leonbergera może budzić respekt, choć w rzeczywistości to spokojny, łagodny i przede wszystkim wierny pies. Z pewnością nie jest to czworonóg dla każdego, ponieważ jego gabaryty będą wymagać od właściciela niezłej kondycji fizyczne

Historia Leonbergera

Leonberger nie jest jakąś specjalnie starą rasą, jego powstanie datuje się na lata trzydzieste XIX wieku. Istnieje jednak hipoteza, która wywodzi tę rasę od dogów tybetańskich zamieszkujących Alpy w czasach średniowiecza, a pierwsze leonbergery miały pojawić się już w XVII wieku w niemieckiej, książęcej rodzinie Metternichów. Jednak bardziej popularna i prawdopodobna teoria wiąże leonbergera z niemieckim miastem Leonberg położonym w pobliżu Stuttgartu i jego radnym, Heinrichem Essigem.

Marzeniem radnego było wyhodowanie psa przypominającego wyglądem lwa, którego miasto Leonberg miało w herbie. Mając taki właśnie cel, Essig postanowił skrzyżować czarno-białą sukę nowofundlanda z długowłosym bernardynem o imieniu Barry. Był to jednak dopiero początek drogi do powstania leonbergera, który wyglądem miał przypominać lwa.

Następne lata zajęło Essigowi krzyżowanie potomstwa Barry’ego i nowofunlandki z kolejnymi bernardynami, jednak nadal nie przyniosło to pożądanego rezultatu. Po latach prób Essig zdecydował się na dodanie do krzyżówki kolejnych ras, czyli pirenejskiego psa pasterskiego, kuvasza i szwajcarskiego psa pasterskiego. W efekcie, w 1846 roku powstała nowa rasa, którą zaczęto określać mianem leonbergera. Łączyła w sobie najlepsze cechy swoich przodków i od samych jej początków wywoływała powszechny podziw, co wpływało również na jej olbrzymią jak na tamte czasy cenę. Doszło nawet do sytuacji, że posiadanie leonbergera w XIX wieku świadczyło o wysokim, materialnym statusie jego właściciela. 

W 1889 roku, po śmierci Heinricha Essiga hodowla leonbergera podupadła, jednak sześć lat później w Stuttgarcie powstał oficjalny klub tej rasy i zaczęła ona na nowo zdobywać popularność.

Niestety w XX wieku przyszły złe czasy dla leonbergera. Obie wojny światowe spustoszyły populację rasy na całym świecie i znalazła się ona na granicy wyginięcia. Z pomocą przyszli po drugiej wojnie światowej miłośnicy tych olbrzymich czworonogów, którzy szczególnie w Niemczech zajęli się z sukcesem odbudową populacji. Współcześnie leonberger jest psem popularnym głównie w Niemczech, Wielkiej Brytanii i USA, choć w Polsce również bez problemu możemy kupić osobnika tej rasy.

Najważniejsze cechy wyglądu leonbergera

Leonberger według klasyfikacji FCI należy do grupy pinczerów, sznaucerów, molosów i szwajcarskich psów do bydła oraz do sekcji molosów typu górskiego. To potężny, umięśniony pies, który charakteryzuje się również swoistą elegancją. Mimo olbrzymich gabarytów, cała jego sylwetka jest harmonijna. Wysokość leonbergera w kłębie zamyka się w przedziale 65-75 cm dla suk i 72-80 cm dla samców, a waga odpowiednio 45-55 kg i 55-65 kg.

Głowa psa jest bardziej wydłużona niż masywna, a stosunek długości mózgoczaszki do kufy wynosi jeden do jednego. Stop jest umiarkowany, ale dobrze widoczny. Oczy mają owalny kształt i barwę od jasnobrązowej do bardzo ciemnej. Uszy są średniej wielkości, wysoko osadzone, wiszące i swobodnie opadające wzdłuż głowy.

Tułów z wyraźnym kłębem, grzbiet prosty, lędźwie szerokie, proste i dobrze umięśnione. Ogon jest mocno pokryty sierścią, w pozycji stojącej zwisa swobodnie, lekko zagina się podczas ruchu. Nie powinien być noszony powyżej grzbietu. Kończyny mocne, proste i równoległe.

Umaszczenie jest kilku rodzajów. Maść leonbergera może być lwia, brązowo-czerwona, piaskowa, razem ze wszystkimi odcieniami pośrednimi. Maska psa zawsze powinna być czarna. Dopuszcza się czarne końcówki włosów, choć czerń nie powinna przeważać w umaszczeniu leonbergera.

Sierść jest długa, prosta i przylegająca od miękkiej do twardej w zależności od części ciała. Czasami lekko falista. Podszerstek jest obfity. Wokół szyi psa sierść tworzy charakterystyczną kryzę. Ogon jest mocno owłosiony, przednie kończyny upiórowane. 

Charakter i szkolenie leonbergera

Mimo ogromnej postury leonberger nie wykazuje oznak agresji. To towarzyski, spokojny i łagodny pies, który jednak potrafi w odpowiednich okolicznościach pokazać, że jest nieustraszony. Charakteryzuje się także pewnością siebie i opanowaniem, niewrażliwością na hałas i średnim temperamentem. Jedną z jego najważniejszych cech jest wysoka zdolność zapamiętywania i uczenia się, co niezwykle pomaga w szkoleniu psów tej rasy.

Ważne, żeby od najmłodszych lat leonberger uczył się podstawowych zasad posłuszeństwa. Jeśli myślimy, że wobec tak dużego psa trzeba stosować również dużą presję, to się niestety mylimy. Traktowany ostro i brutalnie może zamknąć się w sobie i stracić zaufanie do przewodnika. Szkolenie wymaga cierpliwości i konsekwencji, a wyniki mogą przerosnąć nasze oczekiwania. Nie na darmo, w niektórych krajach leonbergery są wykorzystywane jako psy ratowniczo-poszukiwawcze. 

Aktywności leonbergera

Masywność leonbergera często sprawia wrażenie ociężałości, jednak pies ten na co dzień potrzebuje sporej dawki ruchu. Można wybrać się z nim na dłuższy spacer, choć nie jest typem sportowca i preferuje mniej intensywne, piesze wędrówki. Ma szczególne upodobanie do pływania, więc warto znaleźć dla niego miejsce, w którym będzie mógł się popluskać w wodzie. Można mu urozmaicić spacer proponując zabawę w tropienie, jednak rozrywki kynologiczne w rodzaju rally-on, czy intensywne agility nie są dla niego.

Wspólne życie z leonbergerem

W XIX wieku leonberger był typowym użytkowym psem, który z powodzeniem stróżował, pilnował stad owiec lub służył jako pies pociągowy. Współcześnie to najczęściej pies rodzinny, który bardzo mocno przywiązuje się do właściciela. Ze względu na rozmiary powinien mieszkać w domu z ogrodem, który zapewni mu więcej przestrzeni. 

Może być psem pierwszego wyboru, ale przy założeniu, że potencjalny właściciel jest w stanie zapanować nad jego masą. Z tego powodu raczej nie nadaje się na psa dla starszej osoby.

Pozostawiony w domu sam nie będzie czuł się dobrze, dlatego trzeba przyzwyczajać go do tego od młodych lat. Najlepiej, jeśli podczas nieobecności właściciela będzie mógł czekać na niego w dobrze zabezpieczonym ogrodzie.

Leonberger dobrze współpracuje z dziećmi, jest wobec nich cierpliwy i lubi się bawić, trzeba jednak wziąć pod uwagę, że może im zrobić niechcący krzywdę, więc nie powinniśmy go zostawiać samego u boku maluchów w wieku przedszkolnym.

W interakcjach z innymi psami jest z reguły tolerancyjny, choć może przejawiać skłonność do dominacji. W domu powinien bez problemu żyć wspólnie z innym zwierzęciem, również z kotem, jeśli będziemy go do tego przyzwyczajać od małego.

Na zewnątrz powinniśmy mieć baczenie na jego skłonność do tropienia. Spuszczony ze smyczy może bez ostrzeżenia pognać za świeżym tropem.

Leonberger to idealny stróż domostwa. Potrafi odstraszyć intruza samą swoją posturą. Nie jest przy tym szczekliwy, ale jeśli zachodzi konieczność, na pewno zaalarmuje nas o nadchodzącym niebezpieczeństwie.

Pielęgnacja i zdrowie Leonbergera

Pielęgnacja sierści leonbergera nie należy do wymagających, ale jest czasochłonna ze względu na rozmiary psa. Powinno się go wyczesywać raz w tygodniu oraz po intensywniejszych spacerach, po których może wnieść do domu dużo nieczystości. Leonberger obficie linieje dwa razy do roku, jednak jego miękkie włosy nie będą wbijać się w dywan lub wykładzinę.

Psa możemy kąpać przy pomocy szamponów wzmacniających jego miękką sierść. Konieczne może okazać się suszenie suszarką, gdyż dobrze przylegająca sierść psa bardzo długo schnie.

Leonberger to pies odporny na warunki atmosferyczne i wytrzymały, mogą jednak trapić go różne dolegliwości, często charakterystyczne dla dużych psów – dysplazja stawów barkowych lub łokciowych, kardiomiopatia rozstrzeniowa i rozszerzenie lub skręt żołądka.

Ta ostatnia dolegliwość związana jest z kwestią żywienia psa. Powinniśmy go karmić dwa razy dziennie, nigdy tuż przed lub tuż po spacerze, bo narażamy go wtedy na skręt żołądka. Podczas spożywania pokarmu, psa nie powinno też nic absorbować. 

W młodym wieku dietę warto skonsultować z weterynarzem aby uniknąć potencjalnego problemu z dysplazją stawu biodrowego. Psy te powinny jeść karmę przeznaczoną dla psów olbrzymich. Jedzenie powinniśmy podawać w miskach na stojaku z regulowaną wysokością. Leonbergera nie wolno przekarmiać, ponieważ ma on skłonność do nadwagi i rozszerzenia żołądka. Koszt utrzymania powinien nas wynieść około 200 zł miesięcznie.

Jeżeli myślimy o kupnie psa, musimy przygotować się na wydatek rzędu od 2500 do 4000 złotych. 

W optymalnych warunkach, które zapewnią psu zrównoważony rozwój, leonberger żyje średnio od 9 do 12 lat.

Podobne artykuły

FB/DIOZ

Psy

Z ulicy trafił do domu alkoholiczki. Później sąsiad zrobił z niego żywą tarczę

Czytaj więcej >
Facebook/Clinica Veterinaria Anubis

Psy

Nietypowe narodziny szczeniąt. Potrzebna była liczna pomoc

Czytaj więcej >
Pies

Psy

Tragicznie zaniedbany pies odebrany interwencyjnie. Karygodne, co go spotkało

Czytaj więcej >
yt

Psy

Pies "dołączył" do sztafety. Nagranie bije rekordy popularności

Czytaj więcej >
twitter/KW_PSP_GDANSK

Psy

Tragiczny wypadek na Pomorzu. Strażacy uratowali psa, jego właściciel nie żyje

Czytaj więcej >
zrzutka/ufw8hk

Psy

Husky zjadł mięso nafaszerowaną gwoździami. Cudem przeżył, ale leczenie jest niezwykle kosztowne

Czytaj więcej >