Swiatzwierzat.pl
Labradoodle – hybryda labradora i pudla

pixabay.com

Labradoodle – hybryda labradora i pudla

12 Stycznia 2021

Autor tekstu:

Tomasz Miecznikowski

Udostępnij:

Pod jedną z najdziwniejszych nazw kryje się jeszcze nie rasa, a jedynie hybryda powstała z połączenia labradora i pudla. Została stworzona w jednym konkretnym celu, jako pies przewodnik o hipoalergicznych właściwościach.

Historia labradoodle

Trochę dziwnie jest mówić o historii labradoodle’a, skoro krzyżówka ta powstała zaledwie w 1988 roku. Hybryda pochodzi z dalekiej Australii i stworzona została przez Wally’ego Cornona, pracownika Stowarzyszenia Australijskich Psów Pracujących. Cornon wpadł na pomysł połączenia labradora z pudlem, kiedy dowiedział się o problemach ociemniałej kobiety z Hawajów, która potrzebowała psa przewodnika. Niestety mąż kobiety był uczulony na psią sierść i żadna z proponowanych małżeństwu ras psów nie posiadała cech niealergizujących.

Wally Cornon do swojego eksperymentu wybrał labradora i pudla, ponieważ te pierwsze często pełnią funkcję psów przewodników dla osób niewidomych, a te drugie są psami, które nie linieją. Przypuszczał, że z tego połączenia uda się stworzyć psa o właściwościach hipoalergicznych. I rzeczywiście, jeden z trójki szczeniaków, którego nazwano Labradoodle został przekazany na Hawaje i spełnił swoje zadanie, jednak dwa pozostałe przez długi czas nie mogły znaleźć właściciela. Ostatecznie Cornon podjął się hodowli nowej hybrydy, którą nazwano tak jak szczeniaka wysłanego na Hawaje, czyli labradoodle.

Problemy labradoodle

Już w 1989 roku powstały instytucje, które zajęły się dalszym rozwojem wymyślonej przez Cornona krzyżówki. Niestety, równolegle powstawało wiele pseudohodowli, które chciały wykorzystać popularność i popyt na nową hybrydę. Sam Cornon przyznawał, że wszystko wokół labradoodle’a zadziało się zbyt szybko, tymczasem na pełny rozwój nowej psiej rasy potrzeba zazwyczaj kilkudziesięciu lat, a nie zaledwie kilku. 

Właśnie z powodu prędkości, z jaką zaczęto krzyżować kolejne labradory z pudlami, kolejne osobniki zaczęły przejawiać coraz częstsze skłonności do schorzeń typowych dla obu ras. Z tego powodu w australijskich instytucjach zajmujących się rozwojem hybrydy zaczęto bardzo dbać o to, żeby krzyżowano jedynie osobniki przebadane genetycznie, co miało pomóc w wyeliminowaniu skłonności do schorzeń i zapewnić rodzenie się psów o pożądanych właściwościach.

Od 2004 roku w Australii krzyżuje się już jedynie labradoodle między sobą. Dzięki temu powstał tam oficjalny wzorzec tej hybrydy. W USA została ona uznana przez Continental Kennel Club i również obowiązuje tam wzorzec labradoodle’a, nie zmienia to jednak faktu, że FCI wciąż nie uznało tych psów jako osobnej rasy, tak samo zresztą jak innych hybryd, z których jedną ze stron jest pudel, takich jak maltipoo czy goldendoodle. Ma to jednak swoje uzasadnienie w niekontrolowanej hodowli labradoodle’a poza USA i Australią. 

O ile w Australii szczenięta zanim zostaną przekazane nowym właścicielom są sterylizowane, aby zapobiec niekontrolowanemu rozmnażaniu się hybrydy, o tyle w innych rejonach świata nie praktykuje się tej kontrowersyjnej dla wielu osób zasady. Dodatkowo hybryda stała się modna wśród celebrytów, co wykorzystują nieuczciwi hodowcy rozmnażając psy w niekontrolowany sposób i tym samym narażając je na choroby genetyczne charakterystyczne dla pudli i labradorów. Widzimy zatem, że mimo popularności labradoodle’a, wokół hybrydy narosło wiele kontrowersji i dopóki sytuacja się nie ustabilizuje, raczej nie ma co liczyć na uznanie jej przez FCI.

Najważniejsze cechy wyglądu labradoodle

Z początku labradoodle występował jedynie w jednej, dużej wersji, lecz obecnie wyróżnia się trzy rodzaje tej hybrydy: dużą, średnią i miniaturową co oznacza, że labrador musiał być krzyżowany z różnymi odmianami pudla. Duże mają wysokość między 51-66 cm i wagę 23-45 kg, średnie 40-51 cm i 12-23 kg, a miniaturowe 30-40 cm i 6-12 kg.

Labradoodle charakteryzuje się atletyczną budową i przede wszystkim nie liniejącą sierścią, której wygląd budzi skojarzenia z pluszową zabawką. Mają duże, okrągłe oczy, uszy swobodnie opadające wzdłuż głowy i duży nos o kształcie podobnym do kwadratu.

Umaszczenie labradoodle’a może być różnych rodzajów, od jasnokremowego i biszkoptowego do intensywnie czarnego. 

Sierść jest najważniejszą cechą tej hybrydy. Według australijskiego wzorca, labradoodle może mieć dwa typy sierści: typu wełna i typu runo. Ta pierwsza ma przypominać sierść pudla, druga kojarzy się z okrywą włosową owcy, jest dłuższa i pofalowana. U hybryd, których rozmnażanie nie jest kontrolowane w restrykcyjny sposób (między innymi w Europie), występuje również sierść, która linieje, co niestety jest zaprzeczeniem użytkowej funkcji labradoodle.

Charakter i szkolenie labradoodle

Labradoodle to psy, które z założenia miały odziedziczyć najlepsze cechy po labradorze i pudlu. Nie zawsze się to niestety udaje i zdarzają się osobniki, które wykazują charakterologiczne problemy. Jeżeli jednak hodowla przebiegała w sposób wzorcowy, labradoodle powinien być psem o przyjaznym usposobieniu, wesołym i żywiołowym. Bardzo dobrze sprawdza się we współpracy z człowiekiem i jest wyjątkowo posłuszny. Taki zresztą był cel jego powstania – do roli psa przewodnika dla osoby niewidomej i w wielu przypadkach znakomicie spełnia się w tej właśnie funkcji.

Aby przygotować do niej labradoodle’a konieczne jest szkolenie od wczesnych lat życia, oparte na łagodnych, ale skutecznych metodach pozytywnego wzmocnienia. Niektóre osobniki wykazują tendencje do agresji i są szczekliwe, więc trzeba mocno pracować nad tymi aspektami. Ważny jest przede wszystkim trening posłuszeństwa, który ma na celu nauczyć psa właściwego reagowania na każdą komendę. Właśnie na tym polu labradoodle uzyskują najlepsze wyniki.

Aktywności labradoodle

Labradoodle to typowy pies rodzinny, które jednak posiada w swoich genach pulę charakterystyczną dla psów myśliwskich. Dlatego potrzebuje odpowiedniej dawki aktywności w ciągu dnia. Trzeba mu zapewnić dłuższe spacery i jeśli jest możliwość, także kynologiczne formy rozrywki, by stymulować jego rozwój psychofizyczny. W takim przypadku osoba niewidoma, która jest właścicielem labradoodle’a powinna skorzystać z pomocy innych osób.

Pielęgnacja, zdrowie i cena labradoodle

Mimo, że z założenia pies ten nie linieje, powinniśmy regularnie go wyczesywać choćby po to, żeby pozbyć się z sierści zanieczyszczeń przyniesionych z zewnątrz lub tworzących się na niej kołtunów. W zależności od tego, po którym z przodków labradoodle odziedziczył więcej cech, pielęgnacja sierści może mieć różną częstotliwość. Niektóre osobniki mogą również wymagać profesjonalnego strzyżenia.

W zależności od hodowli, labradoodle mogą być narażone na choroby, które odziedziczyły po przodkach. Będą to dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, choroby tarczycy i choroby oczu, takie jak postępujący zanik siatkówki. Ciekawostką jest fakt, że australijskie hodowle sprzedając labradoodle’a są w stanie wystawić dla niego gwarancję zdrowia. Wszystko za sprawą restrykcyjnej hodowli, dzięki której w dużym stopniu wyeliminowano możliwość zapadnięcia tej hybrydy na większość grożących mu dziedzicznych chorób.

W Polsce pierwsza hodowla labradoodle’a powstała w 2009 roku i od tego czasu pojawiło się więcej miejsc, w których można dokonać zakupu tej hybrydy. Niestety z powodu popularności tej rasy i jej hipoalergicznych właściwości, ceny są zaporowe i sięgają nawet przedziału od 6000 do 10000 złotych.

Podobne artykuły

FB/DIOZ

Psy

Z ulicy trafił do domu alkoholiczki. Później sąsiad zrobił z niego żywą tarczę

Czytaj więcej >
Facebook/Clinica Veterinaria Anubis

Psy

Nietypowe narodziny szczeniąt. Potrzebna była liczna pomoc

Czytaj więcej >
Pies

Psy

Tragicznie zaniedbany pies odebrany interwencyjnie. Karygodne, co go spotkało

Czytaj więcej >
yt

Psy

Pies "dołączył" do sztafety. Nagranie bije rekordy popularności

Czytaj więcej >
twitter/KW_PSP_GDANSK

Psy

Tragiczny wypadek na Pomorzu. Strażacy uratowali psa, jego właściciel nie żyje

Czytaj więcej >
zrzutka/ufw8hk

Psy

Husky zjadł mięso nafaszerowaną gwoździami. Cudem przeżył, ale leczenie jest niezwykle kosztowne

Czytaj więcej >