Swiatzwierzat.pl
Islandzki szpic pasterski: przyjazny wiking

pixabay.com

Islandzki szpic pasterski: przyjazny wiking

29 Stycznia 2021

Autor tekstu:

Emil Hoff

Udostępnij:

Islandzki szpic pasterski wywodzi się od psów Wikingów, ma jednak przyjazne usposobienie i jest wyjątkowo posłuszny. Kocha ruch i zabawę, uwielbia być w centrum uwagi i garnie się do ludzi. Czy islandzki szpic pasterski to odpowiedni pies dl

Islandzki szpic pasterski – historia rasy

Islandzki szpic pasterski to rasa wyhodowana na Islandii do pomocy przy wypasie bydła. Przodkami islandzkich szpiców pasterskich są psy sprowadzone na wyspę przez Wikingów w IX w.

Islandzkie szpice pasterskie tradycyjnie hodowano do pilnowania i przepędzania bydła, głównie owiec, oraz do tropienia zwierząt, które odłączyły się od stada i zgubiły. Psy mają więc rozwinięty instynkt pasterski, wyczulony węch i słuch. O zbliżaniu się nieznajomych już z daleka informują swego pana bardzo donośnym szczekaniem. Zostało im to do dziś – islandzkie szpice pasterskie kochają szczekać nawet na odległe osoby i obiekty, jak np. samochody i przelatujące w górze ptaki.

Islandzkie szpice pasterskie nie mają silnego instynktu łowieckiego ani skłonności do okazywania agresji. Mają wprawdzie często silne charaktery i lubią załatwiać sprawy raczej po swojemu niż wedle komend przewodnika, ale lubią pracę i dobrze współpracują z człowiekiem.

Rozwijanie się na wyspie, w izolacji, pomaga zachować czystość rasy, jednak obniża odporność psów na przywleczone z zewnątrz choroby. W pierwszej połowie XX w. populację islandzkich szpiców pasterskich zaczęły dziesiątkować epidemie dżumy, nosówki i tasiemca bąblowca, tak że rasa stanęła na krawędzi wyginięcia. W latach 60. islandzcy hodowcy rozpoczęli program obudowy rasy i dziś populacja tych psów jest w miarę stabilna, choć nadal niewielka. W krajach skandynawskich żyje dziś łącznie ok.10 tysięcy islandzkich szpiców pasterskich, a na całym świecie – ok. 16 tysięcy.

W 1969 r. islandzki szpic pasterski został oficjalnie uznany za część dziedzictwa kulturowego Islandii. W 1972 r. rasę zarejestrowała Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) – to jedyna islandzka rasa uznana przez tę organizację.

Dziś popularność islandzkich szpiców pasterskich powoli, ale stale, rośnie. To najczęściej psy rodzinne. Cechuje je wyjątkowo – jak na szpice – przyjazne usposobienie i łatwość treningu. Islandzkie szpice pasterskie bywają też sporadycznie wykorzystywane w dogoterapii.

Jak wygląda islandzki szpic pasterski?

Islandzki szpic pasterski to średnich rozmiarów szpic w typie wilkowatym. Osiąga 48 cm wysokości w kłębie i masę ok. 15 kg.

Islandzki szpic pasterski: budowa ciała

Islandzki szpic pasterski ma silne, krępe ciało, o mocnym kośćcu, bardzo wytrzymałe.

Pies ma trójkątną głowę, podłużną kufę z łagodnym stopem i suche wagi. Oczy są nieduże, migdałowate, w odcieniach brązu, z czarnymi powiekami. Uszy są średnich rozmiarów, trójkątne i sterczące do góry, lekko pochylone ku przodowi, typowe dla szpiców. Pies żywo porusza uszami, komunikując w ten sposób swoje nastroje.

Islandzki szpic pasterski ma mocną szyję, prosty i sprężysty grzbiet, głęboką pierś, lekko podkasany brzuch, silne lędźwie, mocne kończyny z dobrze rozwiniętymi stawami skokowymi i tzw. wilczymi pazurami u łap. Ogon jest średniej długości, gruby i obficie porośnięty sierścią, najczęściej zawinięty w pierścień nad grzbietem.

Islandzki szpic pasterski: typ sierści

Sierść islandzkiego szpica pasterskiego jest gęsta, przylegająca do ciała, krótka albo średniej długości (zawsze odrobinę dłuższa na szyi, piersi, tyłach nóg i ogonie, a krótsza na pysku, kufie, uszach i przedniej stronie nóg), z podszerstkiem. Zapewnia psu dobrą ochronę przed zimnem i wilgocią.

Islandzki szpic pasterski: umaszczenie

Sierść islandzkiego szpica pasterskiego może mieć kolor czarny, czekoladowy, szary, płowy i ciemnorudy – zawsze z dużą domieszką bieli. Biel występuje najczęściej na kufie i szyi, w dolnych partiach łap (skarpetki) i na koniuszku ogona. Nie dopuszcza się jednak koloru jednolicie białego. Psy w jasnych kolorach mogą mieć na kufach czarne maski.

Jaki charakter ma islandzki szpic pasterski? Pan i rodzina

Islandzkie szpice pasterskie nie są typowymi psami pierwotnymi. Mają wprawdzie swój charakter, lubią samodzielnie rozwiązywać problemy, a na treningu bywają początkowo nieco krnąbrne. To jednak wyjątkowo sympatyczne, radosne i towarzyskie psy, chętne tak samo do pracy jak i zabawy.

Islandzkie szpice pasterskie przywiązują się do swego pana i całej rodziny. Garną się do ludzi i lubią być w centrum uwagi. Lubią zabawy z dziećmi i po zapoznaniu tolerują koty. Nadają się więc dobrze na psy rodzinne.

Islandzkie szpice pasterskie potrzebują mnóstwa ruchu, stałego zajęcia i towarzystwa. Mogą dostosować się do życia w mieszkaniu (w domu zachowują się cicho i spokojnie), zdecydowanie lepiej jednak czują się na wsi, gdzie mają do dyspozycji podwórko do biegania i ogród do kopania, a na spacery mogą chodzić na łąkę, do lasu i nad jezioro.

Jaki charakter ma islandzki szpic pasterski? Dzieci

Islandzkie szpice pasterskie przepadają za wszelkiego rodzaju zabawami i figlami, wykazują też dużo cierpliwość do dzieci, zwłaszcza takich, z którymi dorastały, i które zostały nauczone, jak należy obchodzić się z psem. To doskonali towarzysze zabaw nawet dla małych dzieci. Instynkt pasterski sprawia, że psy odruchowo pilnują dzieci, by się nie oddalały. Islandzkie szpice pasterskie bywają prze to nawet nazywane „psimi nianiami”.

Dziecko powinno rozumieć, że pies to nie zabawka, tylko towarzysz zabaw, a więc należy traktować go z szacunkiem i dobrze się z nim obchodzić. Psa nie należy ciągnąć za uszy ani ogon, popychać, dosiadać ani brać na siłę na ręce.

Zabawy islandzkich szpiców pasterskich z dziećmi powinny być zawsze nadzorowane przez dorosłych, bo pies może niechcący np. przewrócić szkraba.

Jaki charakter ma islandzki szpic pasterski? Inne zwierzęta

Odpowiednio zsocjalizowany islandzki szpic pasterski to towarzyski zwierzak, który dobrze dogaduje się z innymi psami. Ma bardzo słabo rozwinięty instynkt łowy – gdy zobaczy jakiegoś zwierzaka czy ptaka, raczej go obszczeka niż puści się w pogoń.

Jaki charakter ma islandzki szpic pasterski? Obcy

Wobec obcych islandzki szpic pasterski zachowuje się zasadniczo przyjaźnie. Może szczekać, by ostrzec przed zbliżaniem się nieznajomego, nigdy jednak nie atakuje i łatwo jest zdobyć jego zaufanie. Nadaje się na psa alarmującego i stróżującego, ale nie obronnego.

Islandzki szpic pasterski na treningu

Islandzkie szpice pasterskie szybko się uczą i zasadniczo lubią podobać się ludziom, trenują więc dość chętnie i robią szybkie postępy. Bywają jednak uparte (zwłaszcza samce) i muszą widzieć w posłuszeństwie wyraźną korzyść dla siebie. To z natury figlarze, którzy lubią naginać zasady i sprawdzać, jak daleko mogą się posunąć. Mają też wrodzoną skłonność do samodzielnej pracy i rozwiązywania problemów na własną łapę. Dlatego na samym początku procesu układania psa należy wpoić mu, że posłuszeństwo popłaca, prezentując system nagród. Kiedy pies pojmie tę podstawową zasadę, łatwo podda się wychowaniu.

Trening islandzkiego szpica pasterskiego, jak każdego psa, wymaga staranności i cierpliwości – to od wychowania i prawidłowej socjalizacji szczeniaka zależy, na ile dorosły pies będzie posłuszny komendom i zdolny do zgodnego współżycia z innymi zwierzakami. Warto się postarać – odpowiednio wytrenowany islandzki szpic pasterski to nieoceniony pomocnik myśliwego i dzielny stróż.

Islandzki szpic pasterski: socjalizacja

Trening islandzkiego szpica pasterskiego powinien zacząć się wcześnie, gdy szczeniak nie ma jeszcze utrwalonych złych nawyków – a pojętne szpice szybko uczą się także tego, czego nie powinny. Początkowe wychowanie powinno objąć nauczenie psa reagowania na własne imię i podstawowe komendy, zwłaszcza na przywołanie. Szczeniak musi też poznać jasne zasady panujące w domu i swoje miejsce w hierarchii rodzinnej.

Należy nauczyć psa zasad dobrego współżycia z ludźmi i innymi zwierzętami, zaznajamiając go z różnymi sytuacjami i zachowaniami oraz przyzwyczajając do różnych dźwięków i zapachów.

Dobrze też przyzwyczaić psa od małego do zabiegów pielęgnacyjnych, takich jak czesanie, kąpanie, czyszczenie uszu i zębów, obcinanie pazurów, a także do chodzenia na smyczy i w kagańcu, zwłaszcza jeśli islandzki szpic pasterski ma być wyprowadzany w mieście.

Ponieważ islandzkie szpice pasterskie uwielbiają szczekać, a robią to bardzo głośno, dobrym pomysłem jest nauczenie psa zachowywania ciszy. To szczególnie ważne w przypadku zwierząt mieszkających w pobliżu innych domostw.

Im więcej sytuacji i zjawisk pozna szczeniak w okresie socjalizacji, tym lepiej będzie sobie z nimi radził jako dorosły pies. Umiejętność odpowiedniego reagowania na sytuacje, bodźce i komendy zapewnia psu dobre samopoczucie i niski poziom stresu w codziennym życiu.

Islandzki szpic pasterski: metody treningowe

Trenując islandzkiego szpica pasterskiego, należy okazywać łagodne zdecydowanie i uzbroić się w cierpliwość. Pies powinien być nagradzany za każdym razem, gdy poprawnie wykona polecenie. Nagrodą mogą być przysmak, pochwała lub chwila ulubionej zabawy. Jeśli pies nie wykona polecenia, możesz go skarcić, ale nie podnoś głosu. Krzyk stresuje psa i zraża go do dalszego treningu.

Dobrze jest trenować psa w krótkich, urozmaiconych sesjach, tak by zwierzak nie znudził się wykonywaniem komend. Pokój przeznaczony na trening psa powinien być możliwie wolny od wszelkich czynników rozpraszających.

Jeśli nie masz czasu na samodzielne początkowe wychowanie islandzkiego szpica pasterskiego, możesz powierzyć go profesjonalnemu trenerowi lub oddać do psiego przedszkola, gdzie nauczy się niezbędnych umiejętności pod okiem fachowych opiekunów i będzie mógł socjalizować się z innymi psami.

Nie wolno zaniedbać solidnej socjalizacji i treningu psa. Bez nich zwierzęta stają się nieposłuszne i nieprzewidywalne. Trening to nie łamanie charakteru psa. Bez jasnych reguł i wzorców postępowania psy odczuwają stres i są nieszczęśliwe.

Islandzki szpic pasterski: praca i sport

Po zakończeniu podstawowego treningu, można przystąpić do szkolenia psa do prac pasterskich lub zawodów sportowych.

Nawet jeśli nie planujesz wystawiać go do żadnego konkursu, trening nowych umiejętności to dla islandzkiego szpica pasterskiego świetna zabawa i okazja do zażycia ruchu w towarzystwie opiekuna. Islandzkie szpice pasterskie dobrze radzą sobie w konkurencjach sportowych wymagających zręczności, jak agility. Dobrze wypadają w konkurencji obedience, sprawdzającej posłuszeństwo. Zdolności pasterskie mogą rozwinąć, uprawiając treibball, czyli zaganianie piłek.

Islandzki szpic pasterski na spacerze

Islandzki szpic pasterski czuje się najlepiej na wsi, gdzie ma do dyspozycji ogródek przydomowy lub podwórko, a na spacery może wychodzić na łąki, do lasu czy nad potok. Nie najlepiej nadaje się do życia w mieszkaniu - jego żywiołem jest łono natury.

Należy poświęcać islandzkiemu szpicowi pasterskiemu odpowiednio dużo uwagi i dbać o to, by był wybiegany. Islandzki szpic pasterski kocha długie spacery, szczególnie na łąkę lub do lasu – wszędzie tam, gdzie może swobodnie badać otoczenie i podążać za ciekawymi zapachami. Islandzki szpic pasterski szczególnie lubi zabawy związane z węszeniem, jak szukanie smakołyków lub osób (chowany), a także aportowanie piłek.

Islandzkie szpice pasterskie lubią eksplorować otoczenie, ale nie oddalają się od swego przewodnika. O wszelkich ekscytujących zjawiskach informują swego pana głośnym szczekaniem. Mimo to mogą od czasu do czasu rzucić się za wiewiórką czy ptakiem. Dlatego należy jak najszybciej nauczyć szczeniaka reagowania na komendę powrotu i zostawania w miejscu. W mieście islandzkiego szpica pasterskiego należy wyprowadzać na elastycznej smyczy, przytwierdzonej do szerokiej obroży lub dopasowanych szelek. Dobrze też założyć psu fizjologiczny kaganiec, który nie utrudnia ziajania.

Islandzki szpic pasterski kiepsko znosi upały. W gorące dni dobrze jest raczej pozwolić mu odpoczywać w cieniu, a na spacer zabierać rano i wieczorem, kiedy jest chłodniej. Dwuwarstwowa sierść islandzkiego szpica pasterskiego zapewnia mu za to dobrą ochronę przed zimnem.

Islandzki szpic pasterski może mieszkać w budzie, o ile jest odpowiednio ocieplona. Pies powinien mieć jednak nieograniczony dostęp do domu, na wypadek gdyby zatęsknił za towarzystwem ludzi.

Islandzki szpic pasterski sam w domu

Islandzki szpic pasterski to towarzyski pies, który nie znosi zostawać sam. Gdy uzna, że jest zaniedbywany, może stać się nachalny.

Islandzki szpic pasterski toleruje tylko czasowy brak towarzystwa ludzi, o ile wcześniej wybiegał się i wybawił. Znudzony i niewybiegany, pies może zacząć niszczyć otoczenie i głośno wyć. Pies może też podjąć próbę ucieczki, dlatego teren, po którym hasa islandzki szpic pasterski, powinien być ogrodzony wysokim parkanem lub porządną, dobrze zamocowaną siatką.

By zapobiec wykształceniu się u psa lęku separacyjnego, należy przyzwyczajać go do spędzania kilku godzin w samotności już na etapie socjalizacji. Jeśli pies szczególnie źle znosi rozstania ze swoim panem, można złagodzić jego stres, pozostawiając mu do dyspozycji przed wyjściem ulubione zabawki, częstując smakołykiem, lub zostawiając włączony telewizor, tak by wydobywające się z odbiornika ludzkie głosy działały na pupila kojąco.

Jeśli islandzki szpic pasterski przeżywa bardzo silny lęk separacyjny, należy zaprowadzić go do psiego behawiorysty, który pomoże zidentyfikować i zwalczyć przyczyny lęku u zwierzęcia.

Co je islandzki szpic pasterski? Kupna karma

Islandzki szpic pasterski powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla aktywnych psów, bogatą w pełnowartościowe białka zwierzęce (mięso mięśniowe i podrobowe), z dodatkiem naturalnych olejów, warzyw i owoców.

Nie należy podawać psu karmy zawierającej konserwanty, barwniki, spulchniacze, słodziki, aromatyzery, wszelkiego rodzaju zboża i niezidentyfikowane „resztki zwierzęce”. Te resztki to najczęściej nie soczyste mięsiwo, które nie zmieściło się do innych puszek, tylko odpady - zmielone kopyta, wargi, wymiona i inne „specjały” - które bardzo obciążają układ trawienny psa.

Islandzki szpic pasterski ma spory apetyt, a do tego przejawia skłonność do tycia. Dlatego jest szczególnie ważne, aby bardzo starannie dobrać psu dietę i porcjowanie w zależności od jego płci, masy, wieku, stanu zdrowia i trybu życia. Pomoże Ci w tym weterynarz lub psi dietetyk. Dobrą praktyką jest podawanie pracującemu psu jednego posiłku w ciągu dnia, najlepiej wieczorem, tak by rano był gotów do akcji bez przepełnionego żołądka.

Co je islandzki szpic pasterski? Dieta BARF

Islandzki szpic pasterski najchętniej będzie się odżywiał surowizną. Podawaj mu świeże, surowe mięso (unikaj wieprzowiny, bo może zwierać pasożyty), ryby i oleje rybne (kocha ryby!), od czasu do czasu także surowe jajko, otręby, gotowany makaron lub ryż. Niektóre psy lubią owoce, np. jagody – wystarczą dwie jako dodatek do posiłku. Wiele psów lubi chrupać różnego rodzaju kości i kurze łapki, które dodatkowo ścierają im kamień nazębny.

Stosując dietę BARF trzeba pamiętać o suplementowaniu psu niektórych witamin i minerałów oraz substancji chroniących stawy, jak glukozamina i chondroityna. Posłużą do tego specjalne preparaty, dostępne w sklepach zoologicznych.

Zdrowy islandzki szpic pasterski

Islandzkie szpice pasterskie to silne i odporne psy. Mogą jednak chorować na typowe dla psów dolegliwości oczu (zaćmę, postępujący zanik siatkówki), zdarzają się też przypadki dysplazji stawów biodrowych, rzadziej łokciowych oraz wypadania rzepki.

Każdy pies powinien przynajmniej raz w roku odwiedzać weterynarza na przegląd stanu zdrowia. Takie badanie powinno objąć pobranie psu krwi, osłuchanie serca i płuc, sprawdzenie stanu zębów, oczu, uszu i pazurów, konsultacje dotyczące diety. Dzięki takim kontrolnym wizytom można w porę wykryć różnego rodzaju choroby i dolegliwości, a wczesna diagnoza bardzo ułatwia leczenie.

Zadbany islandzki szpic pasterski żyje przeciętnie od 12 do 15 lat.

Czysty islandzki szpic pasterski: czesanie

Sierść islandzkiego szpica pasterskiego nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji. Trzeba ją jednak regularnie czesać z użyciem szczotki lub grzebienia z regulowanym rozstawem zębów. Psy dość obficie linieją i regularne czesanie pomaga zmniejszyć ilość wypadających włosów.

Pamiętaj, by wyczesać psu sierść na uszach i za uszami, w pachwinach i pod pachami – w tych miejscach szczególnie często tworzą się kołtuny. Przed czesaniem dobrze jest spryskać włos okrywowy zwierzaka emulsją antystatyczną.

Czysty islandzki szpic pasterski: kąpanie

Islandzki szpic pasterski rzadko wymaga kąpieli, z reguły wystarczy otrzepać go po spacerze lub przetrzeć wilgotnym ręcznikiem. Po powrocie z wyprawy do lasu lub polowania należy przejrzeć skórę psa (przynajmniej w okolicach uszu, ogona, pach i pachwin), by upewnić się, że nie ma w niej kleszczy.

Kiedy już przeprowadzasz pełną kąpiel islandzkiego szpica pasterskiego, pamiętaj, by użyć specjalnego szamponu dla psów, który nie podrażnia skóry, nie wywołuje alergii i nie rozmiękcza sierści. Na dno wanny lub podłogę prysznica połóż ręcznik albo gumową matę, żeby pies nie ślizgał się w czasie kąpieli.

Po zakończeniu mycia dokładnie wysusz psa, bo mokra skóra i sierść to ulubione środowisko rozwoju dla grzybów i bakterii. Zwróć szczególną uwagę na dokładne wysuszenie wnętrz jego oklapłych uszu.

Czysty islandzki szpic pasterski: uszy, oczy i nos

Należy regularnie czyścić uszy islandzkiego szpica pasterskiego za pomocą wacika nasączonego specjalnym środkiem samoczyszczącym dla zwierząt.

W podobny sposób możesz w miarę potrzeby czyścić psu truflę nosa i kąciki oczu, jeśli zobaczysz w nich zabrudzenia lub zaschnięte łzy. Do czyszczenia kącików oczu psa najlepiej użyć szmatki nasączonej solami fizjologicznymi lub po prostu ciepłą wodą.

Czysty islandzki szpic pasterski: zęby

Islandzkie szpice pasterskie powinny mieć regularnie czyszczone zęby za pomocą szczoteczki i pasty enzymatycznej. Warto też podawać im od czasu do czasu smakołyki dentystyczne. To różnego rodzaju kości, krokiety i gryzaki, które usuwają kamień nazębny, zapobiegają chorobom dziąseł i usuwają przykry zapach oddechu psa.

Czysty islandzki szpic pasterski: pazury

Podobnie jak innym psom, szpicom pasterskim należy w miarę potrzeby przycinać pazury, bo zbyt długie utrudniają chodzenie i powodują ból.

Możesz obciąć psu pazury samodzielnie lub zaprowadzić go na obcięcie do weterynarza albo groomera. Pamiętaj, że należy obcinać tylko same koniuszki pazurów, bo pozostała ich część jest unerwiona i ukrwiona.

Dla kogo islandzki szpic pasterski to idealny pies?

Islandzki szpic pasterski to pies dla bardzo aktywnych rodzin, które zdołają zaspokoić jego duże potrzeby ruchowe i towarzyskie.

Ponieważ islandzki szpic pasterski ma wyjątkowo jak na szpica przyjazne usposobienie i stosunkowo łatwo poddaje się treningowi, nadaje się na pierwszego psa, ale tylko pod warunkiem, że właściciel jest w stanie zaspokoić jego potrzebę aktywności fizycznej i towarzystwa.

Islandzki szpic pasterski z dobrej hodowli

Islandzki szpic pasterski, jak wszystkie rasowe psy, powinien pochodzić od doświadczonych, odpowiedzialnych hodowców. Profesjonalna hodowla gwarantuje, że psy były umiejętnie krzyżowane, przez co szczenięta nie są obciążone zwiększonym ryzykiem wystąpienia chorób genetycznych. Najlepiej by hodowla była zarejestrowana w którejś z krajowych lub międzynarodowych organizacji kynologicznych.

Dobry hodowca dba o warunki bytowania swych psów, troszczy się o szczenięta w najwcześniejszym okresie ich życia i pilnuje, by psy przeszły wszystkie niezbędne badania, szczepienia i zabiegi odrobaczania.

Odpowiedzialny hodowca nie tylko będzie umiał odpowiedzieć na wszystkie Twoje pytania dotyczące rasy i opieki nad islandzkim szpicem pasterskim, ale też sam zada Ci ich kilka, by upewnić się, że będziesz umiał zaspokoić potrzeby psa.

Ponieważ islandzki szpic pasterski to rasa bardzo rzadka w Polsce, szczenięta najczęściej trzeba zamawiać w hodowlach zagranicznych, swoje odczekać i opłacić transport.

Islandzki szpic pasterski: dokumentacja

Rasowy islandzki szpic pasterski powinien posiadać dwa dokumenty:

  1. książeczkę zdrowia, odnotowującą szczepienia i zabiegi odrobaczenia, może także wszczepienie czipu (każda czynność medyczna musi być potwierdzona podpisem weterynarza i naklejką), oraz

  2. metrykę lub rodowód, poświadczające, że szczeniak spełnia standard rasy, a więc może być w przyszłości wystawiany do zawodów i konkursów.

Ile kosztuje islandzki szpic pasterski?

Rasowy islandzki szpic pasterski z hodowli zarejestrowanej w FCI może kosztować ok. 1000-1500 euro. Potomstwo rodziców czempionów oraz psy przeznaczone do dalszego rozrodu będą droższe.

Dokładnej ceny w złotówkach nie sposób podać, bo to bardzo rzadka rasa, sporadycznie tylko pojawiająca się w ofertach polskich hodowli - szczenięta często trzeba zamawiać zagranicą.

Miesięczny koszt utrzymania islandzkiego szpica pasterskiego wynosi ok. 150 zł.

Podobne artykuły

FB/DIOZ

Psy

Z ulicy trafił do domu alkoholiczki. Później sąsiad zrobił z niego żywą tarczę

Czytaj więcej >
Facebook/Clinica Veterinaria Anubis

Psy

Nietypowe narodziny szczeniąt. Potrzebna była liczna pomoc

Czytaj więcej >
Pies

Psy

Tragicznie zaniedbany pies odebrany interwencyjnie. Karygodne, co go spotkało

Czytaj więcej >
yt

Psy

Pies "dołączył" do sztafety. Nagranie bije rekordy popularności

Czytaj więcej >
twitter/KW_PSP_GDANSK

Psy

Tragiczny wypadek na Pomorzu. Strażacy uratowali psa, jego właściciel nie żyje

Czytaj więcej >
zrzutka/ufw8hk

Psy

Husky zjadł mięso nafaszerowaną gwoździami. Cudem przeżył, ale leczenie jest niezwykle kosztowne

Czytaj więcej >