Swiatzwierzat.pl
Świat zwierząt

Gończy smalandzki: myśliwy uniwersalny

22 Stycznia 2021

Autor tekstu:

Emil Hoff

Udostępnij:

Gończy smalandzki jest niczym scyzoryk – nieduży, ale wielofunkcyjny. Potrafi tropić, ścigać i wystawiać zwierzynę. To też sympatyczny pies rodzinny, który jednak potrzebuje mnóstwa ruchu. Czy gończy smalandzki to odpowiedni pies dla C

Gończy smalandzki – historia rasy

Gończy smalandzki to najstarszy i zarazem najmniejszy gończy rodem ze Szwecji. Psy te hodowane były przez farmerów ze Smalandii (południowa Szwecja) już w XVI w. do polowania głównie na zające, wiewiórki i lisy, sporadycznie na ptaki, a czasem nawet na łosie.

Gończe smalandzkie są prawdopodobnie efektem krzyżowania miejscowych skandynawskich szpiców z różnymi rasami psów myśliwskich, przywiezionych do Szwecji z państw europejskich w czasie podbojów w XVI i XVII w.

Gończy smalandzki to uniwersalny pies łowiecki, bardzo samodzielny i bystry, umiejący zarówno tropić, głosić i wystawiać zwierzynę myśliwemu. Cechy te były pożądane u psów przeznaczonych do pomocy XVI-wiecznym szwedzkim farmerom, ponieważ najczęściej nie mieli oni pieniędzy na zakup całego stada wyspecjalizowanych ogarów i potrzebowali raczej jednego zwierzęcia, które umie wykonywać różne zadania.

W ciągu wieków wygląd gończego smalandzkiego nie był jednoznacznie ustalony. Starszy typ rasy wyróżniał się naturalnie krótkim ogonem, ale występowały także psy z długimi ogonami. W 1889 r. gończe smalandzkie po raz pierwszy zaprezentowano na wystawie psów, a w 1921 r. otrzymały one standard rasy. Uznawał on oba typy ogonów, ale szybko wśród hodowców gończych smalandzkich przeważyła opinia, że psy te powinny mieć krótkie ogony. Obecnie obowiązujący standard rasy zmodyfikowano ostatnio w 1952 r.

Współcześnie gończe smalandzkie to bardzo rzadkie psy, nawet w samej Szwecji. Myśliwi nadal używają ich do polowania na małą zwierzynę. Psy te pracują samodzielnie, nie w sforze.

Jak wygląda gończy smalandzki?

Gończy smalandzki to średnich rozmiarów pies myśliwski. Osiąga 50 cm wysokości w kłębie i masę ok. 20 kg. Jest najmniejszym spośród szwedzkich gończych.

Gończy smalandzki: budowa ciała

Gończy smalandzki ma zwinne ciało o rozwiniętej muskulaturze i dumnej sylwetce.

Pies ma kształtną, nieco spłaszczoną głowę z wyczuwalnym guzem potylicznym, i podłużną kufę z wyraźnym stopem. Oczy są nieduże, okrągłe, w odcieniach brązu. Uszy są niewielkie jak na psa gończego, w kształcie trójkątów o zaokrąglonych wierzchołkach, dość cienkie, mięsiste, osadzone nieco tylko powyżej linii oczu i z tyłu głowy.

Gończy smalandzki ma smukłą, mocną, suchą szyję, prosty grzbiet, głęboką pierś, muskularne kończyny z dużymi łapami wyposażonymi w grube opuszki i unikalny u psów gończych, naturalnie krótki ogon.

Gończy smalandzki: typ sierści

Sierść gończego smalandzkiego jest krótka (nieco dłuższa na udach i spodzie ogona), gładka i gęsta, łatwa w pielęgnacji.

Gończy smalandzki: umaszczenie

Gończy smalandzki ma sierść czarną podpalaną, z plamami barwnymi na kufie, nad brwiami, na przodzie szyi, piersi, brzuchu i dolnych partiach kończyn. Podpalanie może mieć różne odcienie, od bursztynowego do ceglastego. Dopuszczalne są białe znaczenia na łapach i koniuszku ogona.

Jaki charakter ma gończy smalandzki? Pan i rodzina

Gończe smalandzkie to bardzo towarzyskie psy, które uwielbiają towarzystwo ludzi i zabawę z nimi. Przywiązują się do swego pana i całej ludzkiej rodziny. Garną się do pieszczot i chętnie bawią się z dziećmi. Dlatego, choć nie są to klasyczne kanapowe pieszczochy, gończe smalandzkie nieźle sprawdzają się jako psy domowe.

Gończe smalandzkie to psy myśliwskie. Uwielbiają tropienie, a gonitwa za lisem lub zającem to ich żywioł i pasja. Gończe smalandzkie potrzebują mnóstwa ruchu na swobodzie. Nie nadają się do życia w mieście – najlepszy dla nich jest wiejski dom myśliwego z dużym podwórkiem.

Jaki charakter ma gończy smalandzki? Dzieci

Gończe smalandzkie wykazują dużo entuzjazmu do wszelkich zabaw i cierpliwość do dzieci, zwłaszcza takich, z którymi dorastały, i które zostały nauczone, jak należy obchodzić się z psem.

Dziecko powinno rozumieć, że pies to nie zabawka, tylko towarzysz zabaw, i choć lubi figle, to należy traktować go z szacunkiem i dobrze się z nim obchodzić. Psa nie należy ciągnąć za uszy ani ogon, popychać, dosiadać ani brać na siłę na ręce.

Zabawy gończych smalandzkich z dziećmi powinny być zawsze nadzorowane przez dorosłych, bo energiczny pies może niechcący np. przewrócić szkraba lub smagnąć go boleśnie ogonem.

Jaki charakter ma gończy smalandzki? Inne zwierzęta

Odpowiednio zsocjalizowany gończy smalandzki dobrze dogaduje się z innymi psami, ale ma silny instynkt łowny, więc może rzucić się w pogoń np. za kotem, o czym trzeba szczególnie pamiętać, jeśli pies wyprowadzany jest na spacery po mieście. Gończe smalandzkie mogą dogadać się i z kotami, pod warunkiem jednak, że mają odpowiednio dużo czasu na zapoznanie się z nimi. Ich tolerancja ogranicza się jednak najczęściej tylko do zapoznanego kota domowego i nie obejmuje obcych zwierząt, które podejrzanie przypominają gończym lisy lub wiewiórki.

Jaki charakter ma gończy smalandzki? Obcy

Wobec obcych gończy smalandzki zachowuje się nieufnie. Ma instynkt terytorialny i ostrzega o zbliżaniu się nieznajomych głośnym szczekaniem. Nadaje się więc na psa alarmującego, choć nie jest agresywny i nie zaatakuje intruza, chyba że uzna, że jego pan jest bezpośrednio zagrożony.

Gończy smalandzki na treningu

Gończe smalandzkie szybko się uczą i lubią podobać się swemu panu. Są pojętne, a trening traktują jak zabawę, dlatego szkolenie gończego smalandzkiego najczęściej przebiega szybko i sprawnie. Na samym początku procesu układania psa należy wpoić mu, że posłuszeństwo popłaca, prezentując system nagród. Kiedy pies pojmie tę podstawową zasadę, łatwo podda się wychowaniu.

Trening gończego smalandzkiego, jak każdego psa myśliwskiego, wymaga staranności i cierpliwości – to od wychowania i prawidłowej socjalizacji szczeniaka zależy, na ile dorosły pies będzie posłuszny komendom i zdolny do zgodnego współżycia z innymi zwierzakami. Warto się postarać – odpowiednio wytrenowany gończy smalandzki to nieoceniony pomocnik myśliwego, niezmordowany tropiciel o dużej inteligencji i samodzielności, a do tego radosny towarzysz całej rodziny, uczestnik zabaw i wycieczek.

Gończy smalandzki: socjalizacja

Trening gończego smalandzkiego powinien zacząć się wcześnie, gdy szczeniak nie ma jeszcze utrwalonych złych nawyków. Początkowe wychowanie powinno objąć nauczenie psa reagowania na własne imię i podstawowe komendy, zwłaszcza na przywołanie.

Należy nauczyć psa zasad dobrego współżycia z ludźmi i innymi zwierzętami, zaznajamiając go z różnymi sytuacjami i zachowaniami oraz przyzwyczajając do różnych dźwięków i zapachów.

Dobrze też przyzwyczaić psa od małego do zabiegów pielęgnacyjnych, takich jak czesanie, kąpanie, czyszczenie uszu i zębów, obcinanie pazurów, a także do chodzenia na smyczy i w kagańcu, zwłaszcza jeśli gończy smalandzki ma być wyprowadzany w mieście.

Ponieważ gończy smalandzki jest z natury głośny – szczeka z każdego powodu i bez powodu – dobrze nauczyć go zachowywania ciszy, co jest wręcz konieczne, jeśli pies ma mieszkać blisko sąsiadów.

Im więcej sytuacji i zjawisk pozna szczeniak w okresie socjalizacji, tym lepiej będzie sobie z nimi radził jako dorosły pies. Umiejętność odpowiedniego reagowania na sytuacje, bodźce i komendy zapewnia psu dobre samopoczucie i niski poziom stresu w codziennym życiu.

Gończy smalandzki: metody treningowe

Trenując gończego smalandzkiego, należy okazywać łagodne zdecydowanie i uzbroić się w cierpliwość. Pies powinien być nagradzany za każdym razem, gdy poprawnie wykona polecenie. Jeśli pies nie wykona polecenia, możesz go skarcić, ale nie podnoś głosu. Krzyk stresuje psa i zraża go do dalszego treningu.

Dobrze jest trenować psa w krótkich, urozmaiconych sesjach, tak by zwierzak nie znudził się wykonywaniem komend. Pokój przeznaczony na trening psa powinien być możliwie wolny od wszelkich czynników rozpraszających.

Jeśli nie masz czasu na samodzielne początkowe wychowanie gończego smalandzkiego, możesz powierzyć go profesjonalnemu trenerowi lub oddać do psiego przedszkola, gdzie nauczy się niezbędnych umiejętności pod okiem fachowych opiekunów i będzie mógł socjalizować się z innymi psami.

Nie wolno zaniedbać solidnej socjalizacji i treningu psa. Bez nich zwierzęta stają się nieposłuszne i nieprzewidywalne. Trening to nie łamanie charakteru psa. Bez jasnych reguł i wzorców postępowania psy odczuwają stres i są nieszczęśliwe.

Gończy smalandzki: praca i sport

Po zakończeniu podstawowego treningu, można przystąpić do szkolenia psa do prac myśliwskich lub zawodów sportowych.

Nawet jeśli nie planujesz wystawiać go do żadnego konkursu, trening nowych umiejętności to dla gończego smalandzkiego świetna zabawa i okazja do zażycia ruchu w towarzystwie opiekuna. Pies gończy, który nie poluje, musi mieć zapewnioną odpowiednią (czyli bardzo dużą) dawkę ćwiczeń i rozrywek.

Gończe smalandzkie dobrze radzą sobie w konkurencjach sportowych, takich jak agility i tropienie. W rozładowaniu energii pomogą im konkurencje typu canicross, a węch wyćwiczyć mogą np. uprawiając mantrailing.

Gończy smalandzki na spacerze

Gończy smalandzki czuje się najlepiej na wsi, gdzie ma do dyspozycji ogródek przydomowy lub podwórko, a na spacery może wychodzić na łąki, do lasu czy nad potok. Psy te z zasady czują się lepiej na łonie natury niż w mieście.

Należy poświęcać gończemu smalandzkiemu odpowiednio dużo uwagi i dbać o to, by był wybiegany. Gończy smalandzki kocha długie spacery, szczególnie dalsze wyprawy na łąkę, do lasu czy nad jezioro – wszędzie tam, gdzie może swobodnie biegać, badać otoczenie i podążać za ciekawymi zapachami. Uwielbia zabawy węchowe, np. tropienie smakołyków, zabawek czy osób, a także aportowanie. Pies chętnie będzie towarzyszył swemu panu w czasie joggingu lub na wycieczce rowerowej.

Gończe smalandzkie lubią eksplorować otoczenie i często oddalają się od swego przewodnika. Mogą do tego zupełnie stracić głowę, gdy złapią trop zwierzyny, i rzucić się w pogoń. Dlatego należy jak najszybciej nauczyć szczeniaka reagowania na komendę powrotu i zostawania w miejscu. W mieście gończe smalandzkie należy wyprowadzać na elastycznej smyczy, przytwierdzonej do szerokiej obroży lub dopasowanych szelek. Dobrze też założyć psu fizjologiczny kaganiec, który nie utrudnia ziajania. Wyprowadzając gończego smalandzkiego, należy zachować czujność i gotowość do przywołania psa lub odciągnięcia go, jeśli rzuci się w pogoń za przyuważoną wiewiórką, ptakiem czy kotem sąsiadów.

Gończy smalandzki nieźle znosi upały, choć w wyjątkowo gorące dni dobrze jest raczej pozwolić mu odpoczywać w cieniu, a na spacer zabierać rano i wieczorem, kiedy jest chłodniej. Dwuwarstwowa sierść gończego smalandzkiego zapewnia mu do pewnego stopnia ochronę przed zimnem, choć w wyjątkowe mrozy dobrze jest założyć psu ocieplające ubranko.

Pies może spędzać dużo czasu na zewnątrz, a nawet sypiać w budzie, pod warunkiem, że jest ona odpowiednio ocieplona. Gończy smalandzki powinien mieć też stały nieograniczony dostęp do wnętrza domu, aby nie czuł się odizolowany od ludzi.

Gończy smalandzki sam w domu

Gończy smalandzki dobrze znosi czasowy brak towarzystwa ludzi, o ile wcześniej wybiegał się i wybawił. Znudzony i niewybiegany, pies może zacząć niszczyć otoczenie i głośno wyć. Pies może też podjąć próbę ucieczki, dlatego teren, po którym hasa gończy smalandzki, powinien być ogrodzony wysokim parkanem lub porządną, dobrze zamocowaną siatką.

By zapobiec wykształceniu się u psa lęku separacyjnego, należy przyzwyczajać go do spędzania kilku godzin w samotności już na etapie socjalizacji. Jeśli pies szczególnie źle znosi rozstania ze swoim panem, można złagodzić jego stres, pozostawiając mu do dyspozycji przed wyjściem ulubione zabawki, częstując smakołykiem, lub zostawiając włączony telewizor, tak by wydobywające się z odbiornika ludzkie głosy działały na pupila kojąco.

Jeśli gończy smalandzki przeżywa bardzo silny lęk separacyjny, należy zaprowadzić go do psiego behawiorysty, który pomoże zidentyfikować i zwalczyć przyczyny lęku u zwierzęcia.

Co je gończy smalandzki? Kupna karma

Gończy smalandzki powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla aktywnych psów, bogatą w pełnowartościowe białka zwierzęce (mięso mięśniowe i podrobowe), z dodatkiem naturalnych olejów, warzyw i owoców.

Nie należy podawać psu karmy zawierającej konserwanty, barwniki, spulchniacze, słodziki, aromatyzery, wszelkiego rodzaju zboża i niezidentyfikowane „resztki zwierzęce”. Te resztki to najczęściej nie soczyste mięsiwo, które nie zmieściło się do innych puszek, tylko odpady – zmielone kopyta, wargi, wymiona itp. „specjały” – które bardzo obciążają układ trawienny psa.

Gończy smalandzki ma spory apetyt, ale nie przejawia tendencji do tycia, o ile jest odpowiednio karmiony. Należy starannie dobrać psu dietę i porcjowanie w zależności od jego płci, masy, wieku, stanu zdrowia i trybu życia. Pomoże Ci w tym weterynarz lub psi dietetyk. Dobrą praktyką jest podawanie polującemu psu jednego posiłku w ciągu dnia, najlepiej wieczorem, tak by rano był gotów do pracy bez przepełnionego żołądka.

Co je gończy smalandzki? Dieta BARF

Gończy smalandzki chętnie będzie się odżywiał surowizną. Podawaj mu świeże, surowe mięso (unikaj wieprzowiny, bo może zwierać pasożyty), ryby i oleje rybne, od czasu do czasu także surowe jajko, otręby, gotowany makaron lub ryż. Niektóre psy lubią owoce, np. jagody – wystarczą dwie jako dodatek do posiłku. Wiele psów lubi chrupać różnego rodzaju kości i kurze łapki, które dodatkowo ścierają im kamień nazębny.

Stosując dietę BARF trzeba pamiętać o suplementowaniu psu niektórych witamin i minerałów. Posłużą do tego specjalne preparaty, dostępne w sklepach zoologicznych.

Co je duży gończy smalandzki? Skręt żołądka

Gończy smalandzki, jak inne psy gończe, znajduje się w grupie średniego ryzyka wystąpienia skrętu żołądka. To bardzo poważna przypadłość, która bez interwencji chirurgicznej może szybko zabić psa. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia skrętu, należy stosować się do kilku zasad.

  1. Przede wszystkim trzeba pilnować, by pies odpoczywał mniej więcej przez godzinę przed i po posiłku.

  2. Należy też dzielić mu jedzenie na mniejsze porcje, by nie jadł zbyt szybko i łapczywie, np. śniadanie może składać się z podawanych kolejno trzech mniejszych porcji, zamiast jednej dużej. Możesz spowolnić jedzenie u psa, podając mu karmę w misce interaktywnej, która odciąga uwagę pupila od pokarmu, albo stosować matę węchową, w której poukrywane są smakołyki. W ten sposób czworonóg będzie jadł wolniej i mniej łapczywie.

  3. Psy narażone na skręt żołądka nie powinny zbyt często chodzić po schodach. W bloku należy raczej wozić je windą, ale należy znowu podkreślić, że gończy smalandzki nie nadaje się na psa do mieszkania.

Zdrowy gończy smalandzki

Gończe smalandzkie cieszą się dobrym zdrowiem. Zdarzają się, choć rzadko, przypadki dysplazji stawów biodrowych i łokciowych oraz choroby oczu – typowe dla psów tropiących mechaniczne urazy, odnoszone w czasie buszowania z nosem w krzakach, trawach, korzeniach i wszelkich zakamarkach.

Jak u wszystkich psów z opadającymi uszami, u gończych smalandzkich występuje zwiększone ryzyko infekcji przewodów słuchowych, której można zapobiec poprzez odpowiednią higienę.

Każdy pies powinien przynajmniej raz w roku odwiedzać weterynarza na przegląd stanu zdrowia. Takie badanie powinno objąć pobranie psu krwi, osłuchanie serca i płuc, sprawdzenie stanu zębów, uszu i pazurów, konsultacje dotyczące diety. Dzięki takim kontrolnym wizytom można w porę wykryć różnego rodzaju choroby i dolegliwości, a wczesna diagnoza bardzo ułatwia leczenie.

Zadbany gończy smalandzki żyje przeciętnie od 12 do 15 lat.

Czysty gończy smalandzki: czesanie

Sierść gończego smalandzkiego nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji. Trzeba ją jednak regularnie czesać, zwłaszcza w okresie linienia, z użyciem miękkiej szczotki lub rękawicy z gumowymi wypustkami, które zbierają martwy włos. Czesanie z użyciem rękawicy jest bardzo przyjemne dla psa, który odbiera je trochę jak głaskanie i masaż.

Czysty gończy smalandzki: kąpanie

Gończy smalandzki rzadko wymaga kąpieli, z reguły wystarczy otrzepać go po spacerze lub przetrzeć wilgotnym ręcznikiem albo ściereczką z irchy. Po powrocie z wyprawy do lasu lub polowania należy przejrzeć skórę psa (przynajmniej w okolicach uszu, ogona, pach i pachwin), by upewnić się, że nie ma w niej kleszczy.

Kiedy kąpiesz gończego smalandzkiego, pamiętaj, by użyć specjalnego szamponu dla psów krótkowłosych, który nie podrażnia skóry, nie wywołuje alergii i nie rozmiękcza sierści. Na dno wanny lub podłogę prysznica połóż ręcznik albo gumową matę, żeby pies nie ślizgał się w czasie kąpieli.

Po zakończeniu mycia dokładnie wysusz psa, bo mokra skóra i sierść to ulubione środowisko rozwoju dla grzybów i bakterii. Zwróć szczególną uwagę na dokładne wysuszenie wnętrz jego oklapłych uszu.

Czysty gończy smalandzki: uszy, oczy i nos

Szczególnej uwagi wymagają uszy gończego smalandzkiego. Ich kanały słuchowe nie są należycie wentylowane, co może prowadzić do infekcji grzybicznych i bakteryjnych. Należy regularnie czyścić uszy gończego smalandzkiego za pomocą wacika nasączonego specjalnym środkiem samoczyszczącym dla zwierząt.

W podobny sposób możesz w miarę potrzeby czyścić psu truflę nosa i kąciki oczu, jeśli zobaczysz w nich zabrudzenia lub zaschnięte łzy. Do czyszczenia kącików oczu psa najlepiej użyć szmatki nasączonej solami fizjologicznymi lub po prostu ciepłą wodą.

Czysty gończy smalandzki: zęby

Gończe smalandzkie powinny mieć regularnie czyszczone zęby za pomocą szczoteczki i pasty enzymatycznej. Warto też podawać im od czasu do czasu smakołyki dentystyczne. To różnego rodzaju kości, krokiety i gryzaki, które usuwają kamień nazębny, zapobiegają chorobom dziąseł i usuwają przykry zapach oddechu psa.

Czysty gończy smalandzki: pazury

Podobnie jak innym psom, gończym smalandzkim należy w miarę potrzeby przycinać pazury, bo zbyt długie utrudniają chodzenie i powodują ból. Na szczęście u psów bardzo aktywnych, takich jak gończy smalandzki, pazury najczęściej w wystarczającym stopniu ścierają się same w czasie chodzenia i biegania. Mimo to nie należy ich zaniedbywać – konieczne są regularne inspekcje.

Możesz obciąć psu pazury samodzielnie lub zaprowadzić go na obcięcie do weterynarza albo groomera. Pamiętaj, że należy obcinać tylko same koniuszki pazurów, bo pozostała ich część jest unerwiona i ukrwiona.

Dla kogo gończy smalandzki to idealny pies?

Gończy smalandzki to pies dla myśliwych lub bardzo aktywnych rodzin, które zdołają zaspokoić jego duże potrzeby ruchowe.

Jego przyjazna natura i łatwe poddawanie się szkoleniu sprawiają, że jest to pies nadający się dla początkujących przewodników, ale tylko pod warunkiem, że są oni gotowi poświęcić czas i energię na odpowiednie ułożenie pupila i zapewnianie mu mnóstwa ruchu.

Gończy smalandzki z dobrej hodowli

Gończy smalandzki, jak wszystkie rasowe psy, powinien pochodzić od doświadczonych, odpowiedzialnych hodowców. Profesjonalna hodowla gwarantuje, że psy były umiejętnie krzyżowane, przez co szczenięta nie są obciążone zwiększonym ryzykiem wystąpienia chorób genetycznych. Najlepiej, by hodowla była zarejestrowana w którejś z krajowych lub międzynarodowych organizacji kynologicznych.

Dobry hodowca dba o warunki bytowania swych psów, troszczy się o szczenięta w najwcześniejszym okresie ich życia i pilnuje, by psy przeszły wszystkie niezbędne badania, szczepienia i zabiegi odrobaczania.

Odpowiedzialny hodowca nie tylko będzie umiał odpowiedzieć na wszystkie Twoje pytania dotyczące rasy i opieki nad gończym smalandzkim, ale sam zada Ci kilka pytań, by upewnić się, że będziesz umiał zaspokoić potrzeby psa.

Gończy smalandzki: dokumentacja

Rasowy gończy smalandzki musi posiadać dwa dokumenty:

  1. książeczkę zdrowia, odnotowującą szczepienia i zabiegi odrobaczenia, może także wszczepienie czipu (każda czynność medyczna musi być potwierdzona podpisem weterynarza i naklejką), oraz

  2. metrykę lub rodowód, który poświadcza, że szczeniak spełnia standard rasy, a więc może być w przyszłości wystawiany do zawodów i konkursów.

Ile kosztuje gończy smalandzki?

Rasowy gończy smalandzki z hodowli zarejestrowanej w FCI może kosztować nieco poniżej 1000 euro. Potomstwo rodziców czempionów oraz psy przeznaczone do dalszego rozrodu będą droższe, zaś te do użytku własnego bywają tańsze.

Nie sposób podać dokładnej ceny w złotówkach, bo psy te tylko sporadycznie pojawiają się w ofertach polskich hodowli. Kto chce polować z gończym smalandzkim, najczęściej musi zamówić szczeniaka zagranicą, odczekać swoje na miot i opłacić transport.

Miesięczny koszt utrzymania gończego smalandzkiego wynosi ok. 120 zł.

Podobne artykuły

youtube/rumble videos

Psy

Labrador poważnie nabroił w kuchni. Sposób, w jaki błaga o przebaczenie, przekonałby każdego

Czytaj więcej >
fb/Daj włos. Fryzjer dla zwierząt

Psy

Hazar, pies należący do byłego senatora PiS zmienił się o 180 stopni. Niezwykła metamorfoza

Czytaj więcej >
yt/Sidewalk Specials

Psy

Właściciel próbował pozbawić psa życia. Później z tą samą prośbą zwrócił się do aktywistów

Czytaj więcej >

youtube/The Nation Thailand

Psy

Piękny gest kierowcy. Zatrzymał ruch, aby pomóc zagubionemu psu

Czytaj więcej >
Shar pei

Psy

Shar pei cudem uratowany z rąk pseudowłaściciela. Jest w opłakanym stanie, wygląda jak sama skóra i kości

Czytaj więcej >
Humane Society of Central Texas

Psy

Adoptowany pies spędził w schronisku ponad 400 dni. Nowi właściciele pozbyli się go po pierwszej nocy

Czytaj więcej >