Swiatzwierzat.pl
Świat zwierząt

Gończy bretoński: francuski pogromca wilków

19 Stycznia 2021

Autor tekstu:

Emil Hoff

Udostępnij:

Gończy bretoński od wieków polował na wilki na zachodzie Francji. Dwa razy niemal wyginął, udało się go jednak odratować i dziś ugania się za zającami, lisami i dzikami. To pies o wielkim temperamencie, przepadający za tropieniem, ściganiem zwierzy

Gończy bretoński – historia rasy

Psy gończe znane były we francuskiej Bretanii już w średniowieczu. Nazywano je wielkimi gończymi bretońskimi. Pierwsze opisy tych psów pochodzą z XVI w., ale rasę można też rozpoznać w kronikarskich wzmiankach sięgających XIII w. Szlachta francuska używała gończych bretońskich do polowania na wilki, a także dziki.

Kiedy jednak w XIX w. wilki zostały we Francji niemal doszczętnie wytępione, wielkie gończe straciły rację bytu. Hodowcy francuscy postanowili ratować psy przed wyginięciem, krzyżując je z nieco mniejszymi gryfonami wandejskimi i w ten sposób tworząc nową rasę – gończego bretońskiego, psa średnich rozmiarów, odpowiedniego do polowania na lisy i zające. Gończy bretoński jeszcze w tym samym XIX w. stał się jedną z ulubionych francuskich ras psów gończych. W 1921 r. ogłoszono dla niego wzorzec rasy.

W czasie obu wojen światowych populacja psów francuskich bardzo ucierpiała. Gończe bretońskie uratował przed ponownym wyginięciem hodowca Marcel Pambrun, który też stworzył pierwszy powojenny Klub Gończego Bretońskiego. Do lat 80. XX w. udało się ustabilizować populację gończych bretońskich, które obecnie są dość popularną rasą wśród francuskich myśliwych. W 1951 r. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) zarejestrowała gończe bretońskie Pambruna jako osobną rasę.

Gończe bretońskie wykorzystuje się dziś we Francji do polowania na dziki. Pracują w sforze. Wytrwale tropią ofiarę dolnym wiatrem, głosząc ją z wielkim entuzjazmem. Gdy osaczą zdobycz, szczekają przeszywająco, aż zjawi się myśliwy, by oddać śmiertelny strzał.

Ponieważ psy te mają przyjazne usposobienie, są towarzyskie i lubią bawić się z ludźmi, spotyka się je także jako domowe pupile.

Rasa gończy bretoński jest mało znana poza Francją.

Jak wygląda gończy bretoński?

Gończy bretoński to średnich rozmiarów pies myśliwski. Osiąga 56 cm wysokości w kłębie i masę ok. 20 kg.

Gończy bretoński: budowa ciała

Gończy bretoński ma umięśnione ciało o solidnym kośćcu, zdolne do wydłużonego, intensywnego wysiłku. Jego sylwetka wpisuje się w prostokąt.

Pies ma kształtną, nieco wysklepioną głowę z wyczuwalnym guzem potylicznym, i podłużną kufę z wyraźnym, ale łagodnym stopem. Oczy są nieduże, migdałowatego kształtu, w odcieniach ciemnego brązu. Uszy są średnich rozmiarów, w kształcie trójkątów o spiczastych końcach, dość cienkie, ale mięsiste, zawieszone nieco powyżej linii oczu i skierowane trochę do przodu, przylegające do policzków.

Gończy bretoński ma mocną, suchą szyję, prosty grzbiet, głęboką pierś, muskularne, długie kończyny z łapami wyposażonymi w grube opuszki i długi ogon, zazwyczaj noszony nisko, lekko wygięty na końcu, i prostujący się do poziomu w czasie pracy.

Gończy bretoński: typ sierści

Sierść gończego bretońskiego jest gęsta, twarda i szorstka, dość krótka, choć na piersi nieco dłuższa. Dwie warstwy – podszerstek i włos okrywowy – zapewniają psu dobrą ochronę przed zimnem i wilgocią, umożliwiając polowanie także w niekorzystnych warunkach pogodowych.

Gończy bretoński: umaszczenie

Umaszczenie gończego bretońskiego jest zasadniczo jednolite, w kolorze płowym w różnych odcieniach, od rudego do złotego, czasem przechodzącym w rudobrązowy, nieco ciemniejsze na uszach, kufie i grzbiecie.

Jaki charakter ma gończy bretoński? Pan i rodzina

Gończe bretońskie to bardzo towarzyskie psy, które uwielbiają towarzystwo ludzi i zabawę z nimi. Przywiązują się do swego pana i całej ludzkiej rodziny. Garną się do pieszczot i chętnie bawią się z dziećmi. Dlatego, choć nie są to klasyczne kanapowe pieszczochy, gończe bretońskie nieźle sprawdzają się jako psy domowe.

Gończe bretońskie to psy myśliwskie. Uwielbiają tropienie, a gonitwa za lisem lub zającem to ich żywioł i pasja. Gończe bretońskie potrzebują mnóstwa ruchu na swobodzie. Nie nadają się do życia w mieście – najlepszy dla nich jest wiejski dom myśliwego z dużym podwórkiem.

Jaki charakter ma gończy bretoński? Dzieci

Gończe bretońskie wykazują dużo entuzjazmu do wszelkich zabaw i cierpliwość do dzieci, zwłaszcza takich, z którymi dorastały, i które zostały nauczone, jak należy obchodzić się z psem.

Dziecko powinno rozumieć, że pies to nie zabawka, tylko towarzysz zabaw, i choć lubi figle nie gorzej od innych dzieciaków, to należy traktować go z szacunkiem i dobrze się z nim obchodzić. Psa nie należy ciągnąć za uszy ani ogon, popychać, dosiadać ani brać na siłę na ręce.

Zabawy gończych bretońskich z dziećmi powinny być zawsze nadzorowane przez dorosłych, bo energiczny i całkiem spory pies może niechcący np. przewrócić szkraba lub smagnąć go boleśnie ogonem.

Jaki charakter ma gończy bretoński? Inne zwierzęta

Odpowiednio zsocjalizowany gończy bretoński dobrze dogaduje się z innymi psami.

Pies ma silny instynkt łowny, więc może rzucić się w pogoń za mniejszymi zwierzątkami, np. za kotem, o czym trzeba szczególnie pamiętać, jeśli pies wyprowadzany jest na spacery po mieście. Gończe bretońskie mogą dogadać się i z kotami, pod warunkiem jednak, że mają odpowiednio dużo czasu na zapoznanie się z nimi.

Jaki charakter ma gończy bretoński? Obcy

Wobec obcych gończy bretoński zachowuje się początkowo nieufnie, nie okazuje jednak lęku ani agresji i stosunkowo łatwo przekonuje się do nowych osób. Ostrzega o zbliżaniu się nieznajomych głośnym szczekaniem, nadaje się więc na psa alarmującego, choć nie sprawdzi się w roli stróża czy obrońcy.

Gończy bretoński na treningu

Gończe bretońskie szybko się uczą i lubią podobać się swemu panu. Są pojętne, skupione, a trening traktują jak zabawę, dlatego szkolenie gończego bretońskiego najczęściej przebiega szybko i sprawnie. Na samym początku procesu układania psa należy wpoić mu, że posłuszeństwo popłaca, prezentując system nagród. Kiedy pies pojmie tę podstawową zasadę, łatwo podda się wychowaniu.

Trening gończego bretońskiego, jak każdego psa myśliwskiego, wymaga staranności i cierpliwości – to od wychowania i prawidłowej socjalizacji szczeniaka zależy, na ile dorosły pies będzie posłuszny komendom i zdolny do zgodnego współżycia z innymi zwierzakami. Warto się postarać – odpowiednio wytrenowany gończy bretoński to nieoceniony pomocnik myśliwego, niezmordowany tropiciel o dużej inteligencji i samodzielności, a do tego radosny towarzysz całej rodziny, uczestnik zabaw i wycieczek.

Gończy bretoński: socjalizacja

Trening gończego bretońskiego powinien zacząć się wcześnie, gdy szczeniak nie ma jeszcze utrwalonych złych nawyków. Początkowe wychowanie powinno objąć nauczenie psa reagowania na własne imię i podstawowe komendy, zwłaszcza na przywołanie.

Należy nauczyć psa zasad dobrego współżycia z ludźmi i innymi zwierzętami, zaznajamiając go z różnymi sytuacjami i zachowaniami oraz przyzwyczajając do różnych dźwięków i zapachów.

Dobrze też przyzwyczaić psa od małego do zabiegów pielęgnacyjnych, takich jak czesanie, kąpanie, czyszczenie uszu i zębów, obcinanie pazurów, a także do chodzenia na smyczy i w kagańcu, zwłaszcza jeśli gończy bretoński ma być wyprowadzany w mieście.

Gończy bretoński dużo szczeka, dlatego warto nauczyć go także zachowywania ciszy, zwłaszcza jeśli ma mieć w pobliżu sąsiadów.

Im więcej sytuacji i zjawisk pozna szczeniak w okresie socjalizacji, tym lepiej będzie sobie z nimi radził jako dorosły pies. Umiejętność odpowiedniego reagowania na sytuacje, bodźce i komendy zapewnia psu dobre samopoczucie i niski poziom stresu w codziennym życiu.

Gończy bretoński: metody treningowe

Trenując gończego bretońskiego, należy okazywać łagodne zdecydowanie i uzbroić się w cierpliwość. Pies powinien być nagradzany za każdym razem, gdy poprawnie wykona polecenie. Jeśli pies nie wykona polecenia, możesz go skarcić, ale nie podnoś głosu. Krzyk stresuje psa i zraża go do dalszego treningu.

Dobrze jest trenować psa w krótkich, urozmaiconych sesjach, tak by zwierzak nie znudził się wykonywaniem komend. Pokój przeznaczony na trening psa powinien być możliwie wolny od wszelkich czynników rozpraszających.

Jeśli nie masz czasu na samodzielne początkowe wychowanie gończego bretońskiego, możesz powierzyć go profesjonalnemu trenerowi lub oddać do psiego przedszkola, gdzie nauczy się niezbędnych umiejętności pod okiem fachowych opiekunów i będzie mógł socjalizować się z innymi psami.

Nie wolno zaniedbać solidnej socjalizacji i treningu psa. Bez nich zwierzęta stają się nieposłuszne i nieprzewidywalne. Trening to nie łamanie charakteru psa. Bez jasnych reguł i wzorców postępowania psy odczuwają stres i są nieszczęśliwe.

Gończy bretoński: praca i sport

Po zakończeniu podstawowego treningu, można przystąpić do szkolenia psa do prac myśliwskich lub zawodów sportowych.

Nawet jeśli nie planujesz wystawiać go do żadnego konkursu, trening nowych umiejętności to dla gończego bretońskiego świetna zabawa i okazja do zażycia ruchu w towarzystwie opiekuna. Pies gończy, który nie poluje, musi mieć zapewnioną odpowiednią (czyli bardzo dużą) dawkę ćwiczeń i rozrywek.

Gończe bretońskie dobrze radzą sobie w konkurencjach sportowych, takich jak agility i tropienie. W rozładowaniu energii pomogą im konkurencje typu canicross, a węch wyćwiczyć mogą np. uprawiając mantrailing.

Gończy bretoński na spacerze

Gończy bretoński czuje się najlepiej na wsi, gdzie ma do dyspozycji ogródek przydomowy lub podwórko, a na spacery może wychodzić na łąki, do lasu czy nad potok. Psy te z zasady czują się lepiej na łonie natury niż w mieście.

Należy poświęcać gończemu bretoński odpowiednio dużo uwagi i dbać o to, by był wybiegany. Gończy bretoński kocha długie spacery, szczególnie dalsze wyprawy na łąkę, do lasu czy nad jezioro – wszędzie tam, gdzie może swobodnie biegać, badać otoczenie i podążać za ciekawymi zapachami. Uwielbia zabawy węchowe, np. tropienie smakołyków, zabawek czy osób, a także aportowanie. Pies chętnie będzie towarzyszył swemu panu w czasie joggingu lub na wycieczce rowerowej.

Gończe bretońskie lubią eksplorować otoczenie i często oddalają się od swego przewodnika. Mogą do tego zupełnie stracić głowę, gdy złapią trop zwierzyny, i rzucić się w pogoń. Dlatego należy jak najszybciej nauczyć szczeniaka reagowania na komendę powrotu i zostawania w miejscu. W mieście gończe bretońskie należy wyprowadzać na elastycznej smyczy, przytwierdzonej do szerokiej obroży lub dopasowanych szelek. Dobrze też założyć psu fizjologiczny kaganiec, który nie utrudnia ziajania. Wyprowadzając gończego bretońskiego, należy zachować czujność i gotowość do przywołania psa lub odciągnięcia go, jeśli rzuci się w pogoń za przyuważoną wiewiórką, ptakiem czy kotem sąsiadów.

Gończy bretoński nieźle znosi upały, choć w wyjątkowo gorące dni dobrze jest raczej pozwolić mu odpoczywać w cieniu, a na spacer zabierać rano i wieczorem, kiedy jest chłodniej. Dwuwarstwowa sierść gończego bretońskiego zapewnia mu do pewnego stopnia ochronę przed zimnem, choć w wyjątkowe mrozy dobrze jest założyć psu ocieplające ubranko.

Pies może spędzać dużo czasu na zewnątrz, a nawet sypiać w budzie, pod warunkiem, że jest ona odpowiednio ocieplona. Gończy bretoński powinien mieć też stały nieograniczony dostęp do wnętrza domu, aby nie czuł się odizolowany od ludzi.

Gończy bretoński sam w domu

Gończy bretoński dobrze znosi czasowy brak towarzystwa ludzi, o ile wcześniej wybiegał się i wybawił. Znudzony i niewybiegany, pies może zacząć niszczyć otoczenie i głośno wyć. Pies może też podjąć próbę ucieczki, dlatego teren, po którym hasa gończy bretoński, powinien być ogrodzony wysokim parkanem lub porządną, dobrze zamocowaną siatką.

By zapobiec wykształceniu się u psa lęku separacyjnego, należy przyzwyczajać go do spędzania kilku godzin w samotności już na etapie socjalizacji. Jeśli pies szczególnie źle znosi rozstania ze swoim panem, można złagodzić jego stres, pozostawiając mu do dyspozycji przed wyjściem ulubione zabawki, częstując smakołykiem, lub zostawiając włączony telewizor, tak by wydobywające się z odbiornika ludzkie głosy działały na pupila kojąco.

Jeśli gończy bretoński przeżywa bardzo silny lęk separacyjny, należy zaprowadzić go do psiego behawiorysty, który pomoże zidentyfikować i zwalczyć przyczyny lęku u zwierzęcia.

Co je gończy bretoński? Kupna karma

Gończy bretoński powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla aktywnych psów, bogatą w pełnowartościowe białka zwierzęce (mięso mięśniowe i podrobowe), z dodatkiem naturalnych olejów, warzyw i owoców.

Nie należy podawać psu karmy zawierającej konserwanty, barwniki, spulchniacze, słodziki, aromatyzery, wszelkiego rodzaju zboża i niezidentyfikowane „resztki zwierzęce”. Te resztki to najczęściej nie soczyste mięsiwo, które nie zmieściło się do innych puszek, tylko odpady – zmielone kopyta, wargi, wymiona itp. „specjały” – które bardzo obciążają układ trawienny psa.

Gończy bretoński ma spory apetyt, ale nie przejawia tendencji do tycia, o ile jest odpowiednio karmiony. Należy starannie dobrać psu dietę i porcjowanie w zależności od jego płci, masy, wieku, stanu zdrowia i trybu życia. Pomoże Ci w tym weterynarz lub psi dietetyk. Dobrą praktyką jest podawanie polującemu psu jednego posiłku w ciągu dnia, najlepiej wieczorem, tak by rano był gotów do pracy bez przepełnionego żołądka.

Co je gończy bretoński? Dieta BARF

Gończy bretoński chętnie będzie się odżywiał surowizną. Podawaj mu świeże, surowe mięso (unikaj wieprzowiny, bo może zwierać pasożyty), ryby i oleje rybne, od czasu do czasu także surowe jajko, otręby, gotowany makaron lub ryż. Niektóre psy lubią owoce, np. jagody – wystarczą dwie jako dodatek do posiłku. Wiele psów lubi chrupać różnego rodzaju kości i kurze łapki, które dodatkowo ścierają im kamień nazębny.

Stosując dietę BARF trzeba pamiętać o suplementowaniu psu niektórych witamin i minerałów. Posłużą do tego specjalne preparaty, dostępne w sklepach zoologicznych.

Co je duży gończy bretoński? Skręt żołądka

Gończy bretoński, jak inne psy gończe, znajduje się w grupie średniego ryzyka wystąpienia skrętu żołądka. To bardzo poważna przypadłość, która bez interwencji chirurgicznej może szybko zabić psa. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia skrętu, należy stosować się do kilku zasad.

  1. Przede wszystkim trzeba pilnować, by pies odpoczywał mniej więcej przez godzinę przed i po posiłku.

  2. Należy też dzielić mu jedzenie na mniejsze porcje, by nie jadł zbyt szybko i łapczywie, np. śniadanie może składać się z podawanych kolejno trzech mniejszych porcji, zamiast jednej dużej. Możesz spowolnić jedzenie u psa, podając mu karmę w misce interaktywnej, która odciąga uwagę pupila od pokarmu, albo stosować matę węchową, w której poukrywane są smakołyki. W ten sposób czworonóg będzie jadł wolniej i mniej łapczywie.

  3. Psy narażone na skręt żołądka nie powinny zbyt często chodzić po schodach. W bloku należy raczej wozić je windą, ale należy znowu podkreślić, że gończy bretoński nie nadaje się na psa do mieszkania.

Zdrowy gończy bretoński

Gończe bretońskie cieszą się dobrym zdrowiem. Zdarzają się, choć rzadko, przypadki dysplazji stawów biodrowych i łokciowych oraz choroby oczu – typowe dla psów tropiących mechaniczne urazy, odnoszone w czasie buszowania z nosem w krzakach, trawach, korzeniach i wszelkich zakamarkach.

Jak u wszystkich psów z opadającymi uszami, u gończych bretońskich występuje zwiększone ryzyko infekcji przewodów słuchowych, której można zapobiec poprzez odpowiednią higienę.

Każdy pies powinien przynajmniej raz w roku odwiedzać weterynarza na przegląd stanu zdrowia. Takie badanie powinno objąć pobranie psu krwi, osłuchanie serca i płuc, sprawdzenie stanu zębów, uszu i pazurów, konsultacje dotyczące diety. Dzięki takim kontrolnym wizytom można w porę wykryć różnego rodzaju choroby i dolegliwości, a wczesna diagnoza bardzo ułatwia leczenie.

Zadbany gończy bretoński żyje przeciętnie od 12 do 14 lat.

Czysty gończy bretoński: czesanie

Krótka sierść gończego bretońskiego nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji. Trzeba ją jednak regularnie czesać, zwłaszcza w okresie linienia, z użyciem miękkiej szczotki lub rękawicy z gumowymi wypustkami, które zbierają martwy włos. Czesanie z użyciem rękawicy jest bardzo przyjemne dla psa, który odbiera je trochę jak głaskanie i masaż.

Czysty gończy bretoński: kąpanie

Gończy bretoński rzadko wymaga kąpieli, z reguły wystarczy otrzepać go po spacerze lub przetrzeć wilgotnym ręcznikiem albo ściereczką z irchy. Po powrocie z wyprawy do lasu lub polowania należy przejrzeć skórę psa (przynajmniej w okolicach uszu, ogona, pach i pachwin), by upewnić się, że nie ma w niej kleszczy.

Kiedy kąpiesz gończego bretońskiego, pamiętaj, by użyć specjalnego szamponu dla psów szorstkowłosych, który nie podrażnia skóry, nie wywołuje alergii i nie rozmiękcza sierści. Na dno wanny lub podłogę prysznica połóż ręcznik albo gumową matę, żeby pies nie ślizgał się w czasie kąpieli.

Po zakończeniu mycia dokładnie wysusz psa, bo mokra skóra i sierść to ulubione środowisko rozwoju dla grzybów i bakterii. Zwróć szczególną uwagę na dokładne wysuszenie wnętrz jego oklapłych uszu.

Czysty gończy bretoński: uszy, oczy i nos

Szczególnej uwagi wymagają uszy gończego bretońskiego. Ich kanały słuchowe nie są należycie wentylowane, co może prowadzić do infekcji grzybicznych i bakteryjnych. Należy regularnie czyścić uszy gończego bretońskiego za pomocą wacika nasączonego specjalnym środkiem samoczyszczącym dla zwierząt.

W podobny sposób możesz w miarę potrzeby czyścić psu truflę nosa i kąciki oczu, jeśli zobaczysz w nich zabrudzenia lub zaschnięte łzy. Do czyszczenia kącików oczu psa najlepiej użyć szmatki nasączonej solami fizjologicznymi lub po prostu ciepłą wodą.

Czysty gończy bretoński: zęby

Gończe bretońskie powinny mieć regularnie czyszczone zęby za pomocą szczoteczki i pasty enzymatycznej. Warto też podawać im od czasu do czasu smakołyki dentystyczne. To różnego rodzaju kości, krokiety i gryzaki, które usuwają kamień nazębny, zapobiegają chorobom dziąseł i usuwają przykry zapach oddechu psa.

Czysty gończy bretoński: pazury

Podobnie jak innym psom, gończym bretońskim należy w miarę potrzeby przycinać pazury, bo zbyt długie utrudniają chodzenie i powodują ból. Na szczęście u psów bardzo aktywnych, takich jak gończy bretoński, pazury najczęściej w wystarczającym stopniu ścierają się same w czasie chodzenia i biegania. Mimo to nie należy ich zaniedbywać – konieczne są regularne inspekcje.

Możesz obciąć psu pazury samodzielnie lub zaprowadzić go na obcięcie do weterynarza albo groomera. Pamiętaj, że należy obcinać tylko same koniuszki pazurów, bo pozostała ich część jest unerwiona i ukrwiona.

Dla kogo gończy bretoński to idealny pies?

Gończy bretoński to pies dla myśliwych lub bardzo aktywnych rodzin, które zdołają zaspokoić jego duże potrzeby ruchowe.

Jego przyjazna natura i łatwe poddawanie się szkoleniu sprawiają, że jest to pies nadający się dla początkujących przewodników, ale pod warunkiem, że są oni gotowi poświęcić czas i energię na odpowiednie ułożenie pupila i zapewnianie mu mnóstwa ruchu.

Gończy bretoński z dobrej hodowli

Gończy bretoński, jak wszystkie rasowe psy, powinien pochodzić od doświadczonych, odpowiedzialnych hodowców. Profesjonalna hodowla gwarantuje, że psy były umiejętnie krzyżowane, przez co szczenięta nie są obciążone zwiększonym ryzykiem wystąpienia chorób genetycznych. Najlepiej, by hodowla była zarejestrowana w którejś z krajowych lub międzynarodowych organizacji kynologicznych.

Dobry hodowca dba o warunki bytowania swych psów, troszczy się o szczenięta w najwcześniejszym okresie ich życia i pilnuje, by psy przeszły wszystkie niezbędne badania, szczepienia i zabiegi odrobaczania.

Odpowiedzialny hodowca nie tylko będzie umiał odpowiedzieć na wszystkie Twoje pytania dotyczące rasy i opieki nad gończym bretońskim, ale sam zada Ci kilka pytań, by upewnić się, że będziesz umiał zaspokoić potrzeby psa.

Gończy bretoński: dokumentacja

Rasowy gończy bretoński musi posiadać dwa dokumenty:

  1. książeczkę zdrowia, odnotowującą szczepienia i zabiegi odrobaczenia, może także wszczepienie czipu (każda czynność medyczna musi być potwierdzona podpisem weterynarza i naklejką), oraz

  2. metrykę lub rodowód, który poświadcza, że szczeniak spełnia standard rasy, a więc może być w przyszłości wystawiany do zawodów i konkursów.

Ile kosztuje gończy bretoński?

Rasowy gończy bretoński z hodowli zarejestrowanej w FCI może kosztować – po przeliczeniu z euro – ok. 3500 zł. Potomstwo rodziców czempionów oraz psy przeznaczone do dalszego rozrodu będą droższe, zaś te do użytku własnego bywają tańsze.

Nie sposób podać dokładnej ceny w złotówkach, bo psy te tylko sporadycznie pojawiają się w ofertach polskich hodowli. Kto chce polować z gończym bretońskim, najczęściej musi zamówić szczeniaka zagranicą, odczekać swoje na miot i opłacić transport.

Miesięczny koszt utrzymania gończego bretońskiego wynosi ok. 120-150 zł.

Podobne artykuły

facebook/Samuel Flores

Psy

Pies strzegł swojego umierającego przyjaciela. Pozostał u jego boku do ostatniej chwili

Czytaj więcej >
robaki u psa

Psy

Zabezpiecz swojego psa (i siebie) przed robakami!

Czytaj więcej >
Pies porzucony w worku

Psy

Wrzucił psa do worka i obciążył gruzem. Seryjny oprawca zwierząt pilnie poszukiwany

Czytaj więcej >
Potrącony pies

Psy

Kierowca śmiertelnie potrącił psa i uciekł z miejsca zdarzenia. Czy odpowie za swoje czyny?

Czytaj więcej >
diesel śmierć

Psy

Diesel zachorował na raka. Właściciel towarzyszył mu do ostatniej chwili

Czytaj więcej >
piesek

Psy

Zabawy psa z dzieckiem. Maluch nie może przestać się śmiać

Czytaj więcej >