Swiatzwierzat.pl
Entlebucher: figlarny stróż

Pixabay.com

Entlebucher: figlarny stróż

28 Stycznia 2021

Autor tekstu:

Emil Hoff

Udostępnij:

Entlebucher tradycyjnie strzegł bydła i dobytku szwajcarskich farmerów. Pojętny, odważny i silny, nadaje się do wielu prac. To towarzyski pies, który do szczęścia potrzebuje kontaktu z człowiekiem i zabaw na świeżym powietrzu. Czy entlebuche

Entlebucher – historia rasy

Entlebucher to jedna z czterech ras psów pasterskich wywodzących się ze Szwajcarii. Nie wiadomo dokładnie, jak te zwierzęta trafiły do podnóży Alp. Według niektórych hipotez szwajcarskie psy pasterskie to potomkowie rzymskich molosów, według innych są jeszcze starsze i wywodzą się od psów przywiezionych przez Fenicjan do Hiszpanii, skąd potem wywędrowały.

Szwajcarskie psy pasterskie przez wieku służyły tamtejszym farmerom do pilnowania stad i domów, często także jako zwierzęta pociągowe, z rzadka jako pomocnicy myśliwych. Psy musiały być silne, wytrzymałe i pojętne – nie zwracano szczególnej uwagi na ich wygląd zewnętrzny. W ciągu wieków wykształciło się więc wiele regionalnych odmian psów pasterskich. Dopiero w XIX w. wśród hodowców zaczęła kształtować się świadomość odrębności ras. Zaczęto więc przypisywać psy do ras, najczęściej na podstawie wyglądu, prowadzić księgi rodowodowe i organizować wystawy rasowych zwierząt. Na przełomie XIX i XX w. kynologia szwajcarska była już na tyle zaawansowana, że wprawni sędziowie wystawowi umieli nie tylko oceniać psy, ale też przyporządkowywać je do całkiem nowych ras, jeśli natknęli się na nietypowe zwierzęta.

Znany szwajcarski kynolog, prof. Albert Heim, zidentyfikował w ten sposób i wyróżnił rasę dużych szwajcarskich psów pasterskich. Nieco później, w 1913 r., debiut wystawowy zaliczyły psy podobne do rasy z Appenzell, które oficjalnie wówczas wydzielono w nową rasę – tak powstały entlebuchery.

Entlebucher, czyli pies pasterski z rejonu miasta Entlebuch w kantonie Lucerny, to stosunkowo nieduży, sprawny i zręczny czworonóg, nadający się do wszelkiego rodzaju prac. Zyskał sobie swego czasu spora popularność wśród Szwajcarów. W 1926 r. utworzono Klub Entlebuchera, a w 1927 r. rasa otrzymała swój standard.

Dziś entlebuchery coraz rzadziej wykonują swoje tradycyjne prace – pilnowanie i przepędzanie stad, stróżowanie w obejściu. Bywają szkolone do służby ratowniczej. Z uwagi na swoje przyjazne usposobienie, stosunkowo niewielkie rozmiary i łatwość pielęgnacji, entlebuchery stają się coraz popularniejszymi psami rodzinnymi, nie tylko w Szwajcarii.

Jak wygląda entlebucher?

Entlebucher to pies średnich rozmiarów. Osiąga 50 cm wysokości w kłębie i masę ok. 30 kg. Jest najmniejszy spośród szwajcarskich psów pasterskich.

Entlebucher: budowa ciała

Entlebucher ma silne, ale smukłe ciało, zdolne do wydłużonego wysiłku.

Pies ma kształtną, nieco spłaszczoną głowę, podłużną kufę z łagodnie zaznaczonym stopem i wargi bez znaczących fafli. Oczy są nieduże, okrągłe, w odcieniach brązu, o mądrym wyrazie. Uszy są średniej wielkości, w kształcie trójkątów o zaokrąglonych wierzchołkach.

Entlebucher ma mocną szyję, prosty i sprężysty grzbiet, głęboką pierś, silne lędźwie, mocne kończyny. Ogon jest dość długi i obficie porośnięty sierścią. Często entlebuchery mają naturalnie krótki ogon (bobtail). Dawniej psom z długimi ogonami skracano je, co jednak dziś jest nielegalne w wielu krajach.

Entlebucher: typ sierści

Sierść entlebuchera jest gęsta i twarda, dość krótka, lśniąca. Wraz z podszerstkiem daje entlebucherowi dobrą ochronę przed zimnem.

Entlebucher: umaszczenie

Umaszczenie entlebuchera jest trójkolorowe: czarne podpalane z białą kufą, piersią, stopami i koniuszkiem ogona.

Jaki charakter ma entlebucher? Pan i rodzina

Entlebuchery to sympatyczne, radosne i towarzyskie psy, chętne tak samo do pracy jak i zabawy. Energię i entuzjazm zachowują do późnej starości.

Entlebuchery przywiązują się do swego pana i całej rodziny. Lubią zabawy z dziećmi. Po odpowiedniej socjalizacji tolerują także inne zwierzęta domowe. Nie są konfliktowe, za to stale zachowują czujność i gotowe są bronić swej rodziny i terytorium, jeśli zajdzie potrzeba. Nadają się więc dobrze na psy rodzinne.

Entlebuchery potrzebują dużo ruchu. Przepadają za zabawami angażującymi ich węch i długimi spacerami ze swoim panem – to rasa dla osób aktywnych.

Entlebuchery mogą przystosować się do życia w mieszkaniu, choć o wiele lepiej im będzie w wiejskim domu z ogrodem i podwórkiem.

Jaki charakter ma entlebucher? Dzieci

Entlebuchery lubią się bawić, wykazują też dużo cierpliwość do dzieci, zwłaszcza takich, z którymi dorastały, i które zostały nauczone, jak należy obchodzić się z psem.

Dziecko powinno rozumieć, że pies to nie zabawka, tylko towarzysz zabaw, a więc należy traktować go z szacunkiem i dobrze się z nim obchodzić. Psa nie należy ciągnąć za uszy ani ogon, popychać, dosiadać ani brać na siłę na ręce.

Zabawy entlebucherów z dziećmi powinny być zawsze nadzorowane przez dorosłych, bo energiczne zwierzę może niechcący np. przewrócić szkraba.

Jaki charakter ma entlebucher? Inne zwierzęta

Odpowiednio zsocjalizowany entlebucher to towarzyski zwierzak, który dobrze dogaduje się z innymi psami. Po odpowiednim zapoznaniu toleruje w domu także inne zwierzęta, nawet koty.

Entlebucher ma tendencję do rzucania się w pogoń za rowerami, samochodami czy przyuważonymi wiewiórkami lub ptakami, o czym trzeba pamiętać, zwłaszcza jeśli pies wyprowadzany jest w mieście.

Jaki charakter ma entlebucher? Obcy

Wobec obcych entlebucher zachowuje się podejrzliwie. Ostrzega szczekaniem przed zbliżaniem się nieznajomych. Ma też instynkt terytorialny i nie pozwoli obcemu wejść na swój teren bez zgody pana. Jeśli zajdzie potrzeba – zaatakuje. Entlebucher nie spieszy się jednak do walki i zawsze umie rozsądnie ocenić sytuację. Jeśli pan pokaże mu, że nieznajomy nie jest zagrożeniem, pies od razu przestawi się na tryb zaprzyjaźniania z nową osobą.

Entlebucher to idealny pies stróżujący i obronny, który nie okazuje agresji bez potrzeby, ale też nie obawia się pogonić intruza.

Entlebucher na treningu

Entlebuchery szybko się uczą, zwłaszcza jeśli pokaże im się, że posłuszeństwo daje korzyści. Dlatego na samym początku procesu układania psa należy wpoić mu, że posłuszeństwo popłaca, prezentując system nagród. Kiedy pies pojmie tę podstawową zasadę, łatwo podda się wychowaniu.

Trening entlebuchera, jak każdego psa, wymaga staranności i cierpliwości – to od wychowania i prawidłowej socjalizacji szczeniaka zależy, na ile dorosły pies będzie posłuszny komendom i zdolny do zgodnego współżycia z innymi zwierzakami. Warto się postarać – odpowiednio wytrenowany entlebucher to nieoceniony stróż, a do tego wierny towarzysz całej rodziny.

Entlebucher: socjalizacja

Trening entlebuchera powinien zacząć się wcześnie, gdy szczeniak nie ma jeszcze utrwalonych złych nawyków. Początkowe wychowanie powinno objąć nauczenie psa reagowania na własne imię i podstawowe komendy, zwłaszcza na przywołanie.

Należy nauczyć psa zasad dobrego współżycia z ludźmi i innymi zwierzętami, zaznajamiając go z różnymi sytuacjami i zachowaniami oraz przyzwyczajając do różnych dźwięków i zapachów.

Dobrze też przyzwyczaić psa od małego do zabiegów pielęgnacyjnych, takich jak czesanie, kąpanie, czyszczenie uszu i zębów, obcinanie pazurów, a także do chodzenia na smyczy i w kagańcu, zwłaszcza jeśli entlebucher ma być wyprowadzany w mieście.

Im więcej sytuacji i zjawisk pozna szczeniak w okresie socjalizacji, tym lepiej będzie sobie z nimi radził jako dorosły pies. Umiejętność odpowiedniego reagowania na sytuacje, bodźce i komendy zapewnia psu dobre samopoczucie i niski poziom stresu w codziennym życiu.

Entlebucher: metody treningowe

Trenując entlebuchera, należy okazywać łagodne zdecydowanie i uzbroić się w cierpliwość. Pies powinien być nagradzany za każdym razem, gdy poprawnie wykona polecenie. Nagrodą może być przysmak, pochwała lub chwila ulubionej zabawy. Jeśli pies nie wykona polecenia, możesz go skarcić, ale nie podnoś głosu. Krzyk stresuje psa i zraża go do dalszego treningu.

Dobrze jest trenować psa w krótkich, urozmaiconych sesjach, tak by zwierzak nie znudził się wykonywaniem komend. Pokój przeznaczony na trening psa powinien być możliwie wolny od wszelkich czynników rozpraszających.

Jeśli nie masz czasu na samodzielne początkowe wychowanie entlebuchera, możesz powierzyć go profesjonalnemu trenerowi lub oddać do psiego przedszkola, gdzie nauczy się niezbędnych umiejętności pod okiem fachowych opiekunów i będzie mógł socjalizować się z innymi psami.

Nie wolno zaniedbać solidnej socjalizacji i treningu psa. Bez nich zwierzęta stają się nieposłuszne i nieprzewidywalne. Trening to nie łamanie charakteru psa. Bez jasnych reguł i wzorców postępowania psy odczuwają stres i są nieszczęśliwe.

Entlebucher: praca i sport

Po zakończeniu podstawowego treningu, można przystąpić do szkolenia psa do prac obronnych, pasterskich, tropienia lub zawodów sportowych.

Nawet jeśli nie planujesz wystawiać go do żadnego konkursu, trening nowych umiejętności to dla entlebuchera świetna zabawa i okazja do zażycia ruchu w towarzystwie opiekuna.

Entlebuchery dobrze radzą sobie w konkurencjach sportowych wymagających siły i wytrzymałości, jak dogtrekking. Ich umiejętności pasterskie można udoskonalić, trenując z nimi treibball, a węch przećwiczyć np. przez mantrailing. Entlebuchery dobrze też radzą sobie w konkurencjach zręcznościowych, jak agility czy flyball.

Entlebucher na spacerze

Entlebucher czuje się najlepiej na wsi, gdzie ma do dyspozycji ogródek przydomowy lub podwórko, a na spacery może wychodzić na łąki, do lasu czy nad potok. Od biedy przyzwyczai się też do życia w mieszkaniu, ale tylko pod warunkiem, że jest codziennie wyprowadzany na długie spacery do parku.

Należy poświęcać entlebucherowi odpowiednio dużo uwagi i dbać o to, by był wybiegany. Entlebucher kocha długie spacery, szczególnie na łąkę lub do lasu – wszędzie tam, gdzie może swobodnie badać otoczenie i podążać za ciekawymi zapachami. Uwielbia zabawy węchowe, np. tropienie smakołyków, zabawek czy osób, a także aportowanie.

Entlebuchery lubią eksplorować otoczenie, choć rzadko oddalają się od swego przewodnika. Czasem mogą rzucić się w pogoń za przyuważoną wiewiórką czy ptakiem, w mieście też za samochodem i rowerzystą. Dlatego należy jak najszybciej nauczyć szczeniaka reagowania na komendę powrotu i zostawania w miejscu. W mieście entlebuchery należy wyprowadzać na elastycznej smyczy, przytwierdzonej do szerokiej obroży lub dopasowanych szelek. Dobrze też założyć psu fizjologiczny kaganiec, który nie utrudnia ziajania.

Entlebucher całkiem nieźle znosi upały, ale w gorące dni dobrze jest raczej pozwolić mu odpoczywać w cieniu, a na spacer zabierać rano i wieczorem, kiedy jest chłodniej. Dwuwarstwowa sierść entlebuchera zapewnia mu też dobrą ochronę przed zimnem.

Entlebucher sam w domu

Entlebucher to towarzyski pies, który nie lubi zostawać sam. Gdy uzna, że jest zaniedbywany, może stać się nachalny.

Entlebucher toleruje tylko czasowy brak towarzystwa ludzi, o ile wcześniej wybiegał się i wybawił. Znudzony i niewybiegany, pies może zacząć niszczyć otoczenie i głośno wyć.

By zapobiec wykształceniu się u psa lęku separacyjnego, należy przyzwyczajać go do spędzania kilku godzin w samotności już na etapie socjalizacji. Jeśli pies szczególnie źle znosi rozstania ze swoim panem, można złagodzić jego stres, pozostawiając mu do dyspozycji przed wyjściem ulubione zabawki, częstując smakołykiem, lub zostawiając włączony telewizor, tak by wydobywające się z odbiornika ludzkie głosy działały na pupila kojąco.

Jeśli entlebucher przeżywa bardzo silny lęk separacyjny, należy zaprowadzić go do psiego behawiorysty, który pomoże zidentyfikować i zwalczyć przyczyny lęku u zwierzęcia.

Co je entlebucher? Kupna karma

Entlebucher powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla dużych psów, bogatą w pełnowartościowe białka zwierzęce (mięso mięśniowe i podrobowe), z dodatkiem naturalnych olejów, warzyw i owoców.

Nie należy podawać psu karmy zawierającej konserwanty, barwniki, spulchniacze, słodziki, aromatyzery, wszelkiego rodzaju zboża i niezidentyfikowane „resztki zwierzęce”. Te resztki to najczęściej nie soczyste mięsiwo, które nie zmieściło się do innych puszek, tylko odpady – zmielone kopyta, wargi, wymiona itp. „specjały” – które bardzo obciążają układ trawienny psa.

Entlebucher ma spory apetyt, a do tego przejawia skłonność do tycia. Dlatego należy bardzo starannie dobrać psu dietę i porcjowanie w zależności od jego płci, masy, wieku, stanu zdrowia i trybu życia. Pomoże Ci w tym weterynarz lub psi dietetyk. Dobrą praktyką jest podawanie pracującemu psu jednego posiłku w ciągu dnia, najlepiej wieczorem, tak by rano był gotów do akcji bez przepełnionego żołądka.

Co je entlebucher? Dieta BARF

Entlebucher chętnie będzie się odżywiał surowizną. Podawaj mu świeże, surowe mięso (unikaj wieprzowiny, bo może zwierać pasożyty), ryby i oleje rybne, od czasu do czasu także surowe jajko, otręby, gotowany makaron lub ryż. Niektóre psy lubią owoce, np. jagody – wystarczą dwie jako dodatek do posiłku. Wiele psów lubi chrupać różnego rodzaju kości i kurze łapki, które dodatkowo ścierają im kamień nazębny.

Stosując dietę BARF trzeba pamiętać o suplementowaniu psu niektórych witamin i minerałów oraz substancji chroniących stawy, jak glukozamina i chondroityna. Posłużą do tego specjalne preparaty, dostępne w sklepach zoologicznych.

Co je entlebucher? Skręt żołądka

Entlebucher znajduje się w grupie ryzyka wystąpienia skrętu żołądka. To bardzo poważna przypadłość, która bez interwencji chirurgicznej może szybko zabić psa. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia skrętu, należy stosować się do kilku zasad.

  1. Przede wszystkim trzeba pilnować, by pies odpoczywał mniej więcej przez godzinę przed i po posiłku.

  2. Należy też dzielić mu jedzenie na mniejsze porcje, by nie jadł zbyt szybko i łapczywie, np. śniadanie może składać się z podawanych kolejno trzech mniejszych porcji, zamiast jednej dużej. Możesz spowolnić jedzenie u psa, podając mu karmę w misce interaktywnej, która odciąga uwagę pupila od pokarmu, albo stosować matę węchową, w której poukrywane są smakołyki. W ten sposób czworonóg będzie jadł wolniej i mniej łapczywie.

  3. Psy narażone na skręt żołądka nie powinny zbyt często chodzić po schodach. W bloku należy raczej wozić je windą.

Zdrowy entlebucher

Entlebuchery to silne i odporne psy. Jednak i one cierpią czasem na przypadłości typowe dla rasowych czworonogów. Zdarzają się wśród nich przypadki dysplazji stawów biodrowych i łokciowych oraz choroby oczu, głównie zaćma, jaskra i postępujący zanik siatkówki. Psy mogą też zapadać na choroby układu moczowego.

Jak u wszystkich psów z opadającymi uszami, u entlebucherów występuje zwiększone ryzyko infekcji przewodów słuchowych, której można zapobiec poprzez odpowiednią higienę.

Każdy pies powinien przynajmniej raz w roku odwiedzać weterynarza na przegląd stanu zdrowia. Takie badanie powinno objąć pobranie psu krwi, osłuchanie serca i płuc, sprawdzenie stanu zębów, uszu i pazurów, konsultacje dotyczące diety. Dzięki takim kontrolnym wizytom można w porę wykryć różnego rodzaju choroby i dolegliwości, a wczesna diagnoza bardzo ułatwia leczenie.

Zadbany entlebucher żyje przeciętnie od 12 do 14 lat.

Czysty entlebucher: czesanie

Sierść entlebuchera nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji. Trzeba ją jednak regularnie czesać z użyciem szczotki lub grzebienia z regulowanym rozstawem zębów. Psy dość obficie linieją i regularne czesanie pomaga zmniejszyć ilość wypadających włosów.

Pamiętaj, by wyczesać psu sierść na uszach i za uszami, w pachwinach i pod pachami – w tych miejscach szczególnie często tworzą się kołtuny. Przed czesaniem dobrze jest spryskać włos okrywowy zwierzaka emulsją antystatyczną.

Czysty entlebucher: kąpanie

Entlebucher rzadko wymaga kąpieli, z reguły wystarczy otrzepać go po spacerze lub przetrzeć wilgotnym ręcznikiem. Po powrocie z wyprawy do lasu lub polowania należy przejrzeć skórę psa (przynajmniej w okolicach uszu, ogona, pach i pachwin), by upewnić się, że nie ma w niej kleszczy.

Kiedy już przeprowadzasz pełną kąpiel entlebuchera, pamiętaj, by użyć specjalnego szamponu dla psów krótkowłosych, który nie podrażnia skóry, nie wywołuje alergii i nie rozmiękcza sierści. Na dno wanny lub podłogę prysznica połóż ręcznik albo gumową matę, żeby pies nie ślizgał się w czasie kąpieli.

Po zakończeniu mycia dokładnie wysusz psa, bo mokra skóra i sierść to ulubione środowisko rozwoju dla grzybów i bakterii. Zwróć szczególną uwagę na dokładne wysuszenie wnętrz jego oklapłych uszu.

Czysty entlebucher: uszy, oczy i nos

Szczególnej uwagi wymagają uszy entlebuchera. Ich kanały słuchowe nie są należycie wentylowane, co może prowadzić do infekcji grzybicznych i bakteryjnych. Należy regularnie czyścić uszy entlebuchera za pomocą wacika nasączonego specjalnym środkiem samoczyszczącym dla zwierząt.

W podobny sposób możesz w miarę potrzeby czyścić psu truflę nosa i kąciki oczu, jeśli zobaczysz w nich zabrudzenia lub zaschnięte łzy. Do czyszczenia kącików oczu psa najlepiej użyć szmatki nasączonej solami fizjologicznymi lub po prostu ciepłą wodą.

Czysty entlebucher: zęby

Entlebuchery powinny mieć regularnie czyszczone zęby za pomocą szczoteczki i pasty enzymatycznej. Warto też podawać im od czasu do czasu smakołyki dentystyczne. To różnego rodzaju kości, krokiety i gryzaki, które usuwają kamień nazębny, zapobiegają chorobom dziąseł i usuwają przykry zapach oddechu psa.

Czysty entlebucher: pazury

Podobnie jak innym psom, entlebucherom należy w miarę potrzeby przycinać pazury, bo zbyt długie utrudniają chodzenie i powodują ból.

Możesz obciąć psu pazury samodzielnie lub zaprowadzić go na obcięcie do weterynarza albo groomera. Pamiętaj, że należy obcinać tylko same koniuszki pazurów, bo pozostała ich część jest unerwiona i ukrwiona.

Dla kogo entlebucher to idealny pies?

Entlebucher to pupil dla aktywnych rodzin, najlepiej mieszkających na wsi, które zdołają zaspokoić jego potrzeby ruchowe i towarzyskie.

Ponieważ entlebucher ma przyjazne usposobienie, nadaje się na pierwszego psa, o ile właściciel jest gotów poświęcić czas na odpowiednie ułożenie pupila. Entlebucher wymaga starannej socjalizacji.

Entlebucher z dobrej hodowli

Entlebucher, jak wszystkie rasowe psy, powinien pochodzić od doświadczonych, odpowiedzialnych hodowców. Profesjonalna hodowla gwarantuje, że psy były umiejętnie krzyżowane, przez co szczenięta nie są obciążone zwiększonym ryzykiem wystąpienia chorób genetycznych. Najlepiej, by hodowla była zarejestrowana w którejś z krajowych lub międzynarodowych organizacji kynologicznych.

Dobry hodowca dba o warunki bytowania swych psów, troszczy się o szczenięta w najwcześniejszym okresie ich życia i pilnuje, by psy przeszły wszystkie niezbędne badania, szczepienia i zabiegi odrobaczania.

Odpowiedzialny hodowca nie tylko będzie umiał odpowiedzieć na wszystkie Twoje pytania dotyczące rasy i opieki nad entlebucherem, ale też sam zada Ci kilka pytań, by upewnić się, że będziesz umiał zaspokoić potrzeby psa.

Entlebucher: dokumentacja

Rasowy entlebucher musi posiadać dwa dokumenty:

  1. książeczkę zdrowia, odnotowującą szczepienia i zabiegi odrobaczenia, może także wszczepienie czipu (każda czynność medyczna musi być potwierdzona podpisem weterynarza i naklejką), oraz

  2. metrykę lub rodowód, który poświadcza, że szczeniak spełnia standard rasy, a więc może być w przyszłości wystawiany do zawodów i konkursów.

Ile kosztuje entlebucher?

Rasowy entlebucher z hodowli zarejestrowanej w FCI może kosztować ok. 2500-3500 zł. Potomstwo rodziców czempionów oraz psy przeznaczone do dalszego rozrodu będą droższe.

Miesięczny koszt utrzymania entlebuchera wynosi ok. 150-200 zł.

Podobne artykuły

facebook/Samuel Flores

Psy

Pies strzegł swojego umierającego przyjaciela. Pozostał u jego boku do ostatniej chwili

Czytaj więcej >
robaki u psa

Psy

Zabezpiecz swojego psa (i siebie) przed robakami!

Czytaj więcej >
Pies porzucony w worku

Psy

Wrzucił psa do worka i obciążył gruzem. Seryjny oprawca zwierząt pilnie poszukiwany

Czytaj więcej >
Potrącony pies

Psy

Kierowca śmiertelnie potrącił psa i uciekł z miejsca zdarzenia. Czy odpowie za swoje czyny?

Czytaj więcej >
diesel śmierć

Psy

Diesel zachorował na raka. Właściciel towarzyszył mu do ostatniej chwili

Czytaj więcej >
piesek

Psy

Zabawy psa z dzieckiem. Maluch nie może przestać się śmiać

Czytaj więcej >