Corgi – z pastwiska do królewskich pałaców
Źródło: pixabay

Corgi – z pastwiska do królewskich pałaców

31 Października 2020

Corgi to niezwykle radosny i energiczny pies o wielu talentach. Zdobył serca ludzi na całym świecie i zrobił karierę od psa pasterskiego do maskotki koronowanych głów. Czy corgi to idealny pies dla ciebie? Dowiedz się wszystkiego o rasie corgi.

Corgi – historia rasy

Pełna nazwa rasy brzmi Welsh corgi i wskazuje na miejsce jej pochodzenia – Walię, krainę w zachodniej części Brytanii. Corgi to walijskie słowo oznaczające małego psa, dosłownie „psa krasnala”. Współcześnie corgi dzielą się na dwie rasy: corgi pembroke, wyhodowane w walijskim hrabstwie Pembrokeshire oraz corgi cardigan, wywodzące się z rejonu Cardigan.

Początki rasy corgi nie są pewne. Prawdopodobnie wśród przodków rasy cardigan znajdowały się groźne szwedzkie vallhundy sprowadzone przez wikingów w XI w., a rasa pembroke miałaby się wywodzić od psów flamandzkich tkaczy, którzy przybyli do Walii w X w. To właśnie z X stulecia pochodzą pierwsze pisane wzmianki o corgi. Wydaje się, że to corgi cardigany były pierwotnie faworytami Walijczyków, ale z czasem zostały wyparte przez rasę pembroke. Prawdopodobnie zresztą obie rasy były ze sobą krzyżowane, tak że dziś są do siebie bardzo podobne.

Corgi ­– zarówno cardigany jak pembroke–gjn używane były przez Walijczyków jako psy pasterskie, zaganiające bydło. Dzięki swemu niewielkiemu wzrostowi i wielkiej zręczności corgi umiały kierować bydłem, unikając przy tym rozdeptania przez krowie kopyta. Właśnie z tego okresu pochodzi zwyczaj podszczypywania przez corgi łydek – w ten sposób psy zaganiały krowy.

Użyteczność psów corgi zaskarbiła im wielką miłość Walijczyków, którzy układali o corgi ludowe legendy. Psy te miały np. służyć wróżkom za wierzchowce – to właśnie magiczne siodła miały pozostawić na ich sierść charakterystyczne plamy.

Corgi zadebiutowały na wystawie psów w 1925 r. Niedługo potem powstał Klub Walijskiego Corgi, zrzeszający właścicieli i hodowców obu ras. W 1934 r. brytyjski Kennel Club uznał odrębność ras cardigan i pembroke. Rozróżnienie nie było jednak wyraźne, a decyzję o przynależności do rasy często zostawiano samym właścicielom psów, którzy rozstrzygali wedle uznania.

Jak wygląda corgi?

Corgi to nieduży pies w typie jamnikowatym. Dorasta do 30 cm wysokości w kłębie i osiąga masę 12 kg. Corgi cardigan bywają nieco większe od rasy pembroke.

Corgi ma krótkie łapki, tułów wydłużony, ale mocny, o prostym grzbiecie. Głowa ma kształt nieco przypominający lisa, kufa zwęża się lekko, stop jest delikatnie zaznaczony. Oczy są okrągłe i brązowe.

Sierść corgi jest krótka i dość gęsta, czyni go odpornym na niemal każdą pogodę. W jego rodzinnej Walii wieją silne wiatry, często pada, a zimy bywają ostre – dlatego corgi wykształcił futro chroniące go przed trudnymi warunkami pogodowymi. Corgi może mieć różne umaszczenie, np. rude, czarne podpalane albo jednolicie białe ze znaczeniami na głowie, szyi, piersi i łapach.

Jak odróżnić corgi pembroke od cardigana? Otóż pembroke mają krótsze ogony i mniejsze uszy. Występują także w charakterystycznym umaszczeniu, np. pręgowanym, trójkolorowym, niebieskim, marmurkowym.

Jaki charakter ma corgi?

Corgi to niezwykle energiczny pies, stale domagający się ruchu i zabawy. Jest wiernym towarzyszem całej rodziny. Lubi dzieci, nawet bardzo małe, wobec których potrafi zachowywać się niezwykle delikatnie. Podszczypuje łydki, co jednak nie jest oznaką agresji, lecz zachętą do zabawy lub środkiem zwrócenia na siebie uwagi.

Corgi jest pojętny i szybko się uczy, bywa jednak kapryśny i uparty. Jest pewny siebie i dość zadziorny, dlatego wymaga odpowiedniego ułożenia. Układając go, trzeba wykazać się sporą dawką cierpliwości. Kluczem do udanego psiego wychowania jest łagodna stanowczość. Corgi powinien otrzymywać jasne komendy i być od razu nagradzany smakołykiem lub pieszczotą, kiedy zareaguje prawidłowo. Pies uwielbia pochwały i nie znosi nagan, co dobrze jest wziąć pod uwagę w czasie treningu.

Trzeba zwrócić szczególną uwagę na przyzwyczajenie corgi do innych psów. Corgi z natury okazują wobec innych zwierząt podejrzliwość, która może przerodzić się w natarczywość i wywołać konflikty. Dlatego tak ważne jest odpowiednie ułożenie corgi już od najmłodszego wieku szczenięcego. Psa trzeba też oduczyć częstego i głośnego szczekania, które może uprzykrzać życie.

Przy odpowiednim treningu corgi szybko nauczy się reagować na swoje imię oraz komendy, a także dobrze żyć z ludźmi i innymi zwierzakami. Po zakończeniu podstawowego treningu posłuszeństwa i zachowania, corgi może zacząć uczyć się sztuczek. To dla niego świetna zabawa. Corgi doskonale radzą sobie w konkursach psich sprawności, np. w konkurencji agility, czyli w biegu po torze przeszkód za komendami swego pana. Można też nauczyć je tropienia albo tradycyjnego zaganiania bydła. Nawet jeśli nie posiadasz stada krów do zaganiania, taki trening będzie dla corgi świetną zabawą. Trening psów corgi dobrze jest skonsultować z profesjonalnym trenerem, by upewnić się, które zabawy, ćwiczenia i konkurencje nie będą zbytnio obciążały wrażliwych pleców zwierzaka.

Wielką fanką rasy corgi pembroke jest królowa Elżbieta II, która trzyma ich całą sforę. Pierwszą suczkę, imieniem Susan, otrzymała na swoje osiemnaste urodziny. Suczka towarzyszyła królowej podczas ślubu z księciem Filipem. Prawdopodobnie to właśnie upodobanie Jej Wysokości do rasy pembroke zdecydowało o rosnącej popularności i przewadze, jaką te psy zdobyły nad cardiganami.

Mimo to corgi nie są najpopularniejszą rasą w Wielkiej Brytanii, co może wynikać z ich trudnego czasem charakteru. Obie rasy zostały nawet wpisane na listę Zagrożonych Rdzennych Ras Wielkiej Brytanii, co oznacza, że rocznie rejestruje się narodziny zaledwie 300 lub mniej szczeniaków. W 2015 r. zarejestrowano tylko 124 szczeniaki rasy cardigan, a spis z 2013 r. odnotował 244 szczeniaki rasy pembroke. Prawdopodobnie duża popularność corgi pembroke w mediach społecznościowych, głównie na Instagramie, przyczyniła się do wzrostu ich populacji i w 2016 r. rasa ta została wykreślona z listy Zagrożonych.

Co je corgi?

Corgi najchętniej je wszystko i w każdej ilości. To wielki łasuch, dlatego odpowiednia dieta jest dla niego bardzo ważna. Corgi ma bowiem skłonność do otyłości, która bardzo mu szkodzi z powodu wydłużonej budowy ciała.

W doborze odpowiedniej diety i porcjowania pomoże ci weterynarz lub psi dietetyk. Corgi powinien dostawać starannie odmierzone porcje karmy, dostosowane do jego płci, masy, wieku i trybu życia. Karma musi być wysokiej jakości. Co to znaczy? Dobra psia karma powinna zawierać głównie mięso, zarówno pochodzenia mięśniowego, jak i z podrobów. W składzie powinny też znaleźć się warzywa i owoce, a także oleje. Unikaj karm zawierających zboża lub odpady zwierzęce, wszelkiego rodzaju sztuczne barwniki, spulchniacze i słodziki.

Dobrym pomysłem jest nagradzanie corgi za pomocą pieszczoty lub ulubionej zabawy, a nie smakołyków. W ten sposób będziesz miał jego wagę pod kontrolą. Jeśli jednak podajesz psu smakołyki, użyj odrobiny suchej karmy, wliczonej w codzienną dietę, zamiast dodatkowego kęska spoza planu kalorii.

Przebiegły corgi będzie szukał sposobów na zdobycie więcej kąsków. Nie daj się zwieść! Wychowując szczeniaka, pamiętaj, by koniecznie oduczyć go żebrania pod stołem.

Zdrowy corgi

Corgi pembroke chorują dość często na postępujący zanik siatkówki, który jednak rzadziej dotyka rasę cardigan. U obu ras występują problemy z kręgami, spowodowane wydłużoną budową ciała. Zabawa z corgi nie powinna za bardzo odciążać jego pleców, trzeba też uważać, by pies nie spadł na grzbiet. Jeśli corgi musi pokonać schody, lepiej wnieś go na rękach, by nie nadwerężać jego kręgów szyjnych. Ponadto corgi jest podatny na otyłość, którą szczególnie źle znosi z powodu swoich wrażliwych pleców. U obu ras corgi niezwykle rzadko występuje za to dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, częsta u innych ras psów.

Każdy pies powinien przynajmniej raz do roku odwiedzać weterynarza na ogólny przegląd stanu zdrowia. Każdą chorobę łatwiej bowiem wyleczyć, jeśli zostanie odpowiednio wcześnie wykryta. Weterynarz powinien pobrać psu krew, osłuchać serce i płuca, przejrzeć stan uzębienia, może też przyciąć mu pazurki.

Zdrowy corgi żyje ok. 12 lat.

Czysty corgi

Sierść corgi należy regularnie czesać przy użyciu miękkiej szczotki lub specjalnej rękawicy z gumowymi wypustkami do zbierania martwego włosia. Pies obficie linieje, w tym okresie trzeba wyczesywać go szczególnie często. Jeśli sierść zabrudzi się w czasie spaceru, najlepiej poczekać, aż obeschnie, a potem wyczesać brud. Kąpiel rzadko bywa konieczna. Jeśli zdecydujesz się na wykąpanie swojego corgi, pamiętaj, by użyć specjalnego szamponu dla psów, który nie drażni oczu i nie powoduje alergii. Na dno wanny lub podłogę prysznica połóż ręcznik albo gumową matę, żeby pies się nie ślizgał. Po zakończeniu ablucji osusz psa ręcznikiem lub suszarką.

Jeśli w kącikach oczu lub w małżowinach usznych psa zbiorą się zabrudzenia, można je usunąć za pomocą szmatki nasączonej ciepłą wodą.

Możesz czyścić zęby psu za pomocą specjalnych szczoteczek i preparatów, to jednak nieprzyjemny zabieg, który wymaga od szczenięcia przyzwyczajenia. Możesz też podawać psu od czasu do czasu specjalne dentystyczne przysmaki, które ścierają kamień nazębny i zapobiegają chorobom dziąseł.

Szczęśliwy corgi

Corgi powinien stale mieć towarzystwo oraz możliwość wyszalenia się na dworze. Corgi potrzebuje sporo ruchu, chętnie towarzyszy swemu panu na długich spacerach lub joggingu, nierzadko sam domaga się treningu, głośno szczekając. Corgi szczególnie chętnie szaleje po przydomowych ogródkach, gdzie może swobodnie biegać, wszystko obwąchiwać, podkopywać i we wszystkim się tarzać.

Corgi źle znosi samotność oraz karcenie w czasie treningu, za co może odpłacać humorami i gryzieniem mebli. Swoje potrzeby i nastroje komunikuje częstym i głośnym szczekaniem, czego można go jednak oduczyć w czasie treningu.

Dla kogo corgi to idealny pies?

Corgi nadaje się dla każdego, kto gotów jest poświęcić mu czas i energię. Wymaga dużej ilości ruchu, może więc nie być odpowiedni dla osób starszych. Trzeba też umiejętnie go ułożyć, by złagodzić trudny czasem charakter psa. Błędy wychowawcze wpłyną na osobowość zwierzaka i mogą utrudnić współżycie z nim. Dla początkujących przewodników dobrym pomysłem może być powierzenia szczeniaczka profesjonalnemu trenerowi, który zrobi z niego posłusznego – w miarę możliwości – pupila.

Poza tym corgi to urocza rasa, która cieszy się uznaniem zarówno walijskich pasterzy bydła, jak i brytyjskiej rodziny królewskiej. Corgi szybko przyzwyczaja się do każdych warunków i chętnie towarzyszy rodzinie we wszystkich jej zajęciach.

Corgi z dobrej hodowli

Corgi powinien pochodzić ze sprawdzonej hodowli. Dobry hodowca należy do któregoś z polskich lub międzynarodowych związków kynologicznych i dba nie tylko o zysk, ale przede wszystkim o dobro swoich zwierząt. Porządna hodowla ma swoją stronę internetową, na której możesz zapoznać się z metodami hodowlanymi i warunkami bytowania zwierząt, a także ofertą szczeniaków wystawionych na sprzedaż. Dobrym pomysłem jest osobista wizyta w upatrzonej hodowli – w ten sposób możesz na własne oczy przekonać się o stanie zwierząt i porozmawiać z hodowcą. Dobry hodowca nie tylko odpowie na wszystkie twoje pytania, ale sam zada ci kilka, by upewnić się, że kupujesz psa świadomie, a nie jako kaprys czy na prezent, i że znasz jego potrzeby.

Rasowy corgi powinien mieć ważną książeczkę zdrowia z wpisanymi potrzebnymi szczepieniami i zabiegami odrobaczenia. Musi też mieć rodowód, który podaje wywód przodków i potwierdza spełnianie przez z psa standardu rasy. Możesz tez poprosić o wgląd w dokumentację zdrowia rodziców szczeniaka, by upewnić się, że Twój przyszły corgi nie jest obciążony wysokim ryzykiem zapadnięcia na choroby o podłożu genetycznym.

Corgi to rasa stosunkowo mało popularna w Polsce, więc weź pod uwagę, że być może trzeba będzie trochę poczekać na wymarzonego szczeniaka. Ten czas warto poświęcić na przeczytanie odpowiedniej literatury i skompletowanie psiej wyprawki – misek, legowiska, zabawek, smyczy.

Ile kosztuje corgi?

Corgi z dobrej hodowli może kosztować ok. 4000 zł, a nawet 6000, jeśli pies jest przeznaczony do własnej hodowli. Miesięczny koszt utrzymania psa to głównie cena karmy, ok. 120 zł.

Następny artykuł