Bulterier – wierność, honor i piłeczka
Źródło: pixabay

Bulterier – wierność, honor i piłeczka

31 Października 2020

Bulterier ma groźny wygląd, ale przyjazne usposobienie. Uwielbia bawić się z rodziną, zwłaszcza z dziećmi, a ściganie piłeczki to jego ulubione zajęcie. Ma jednak swój charakter i nie każdy zdoła go okiełznać. Czy bulterier to pies dla ciebie? Dowiedz się wszystkiego o rasie bulterier.

Bulterier – historia rasy

Za pierwszego hodowcę współczesnych bulterierów uchodzi Anglik James Hinks, który wystawił swoje psy po raz pierwszy w 1862 r. Jednak już w początkach XIX w. pojawiają się wzmianki o krzyżowaniu terierów z buldogami i używaniu takich krzyżówek do polowań przez niższe warstwy społeczeństwa. Takie psy łączyły w sobie zręczność terierów z siłą i nieustępliwością buldogów. Lud chętnie wykorzystywał je do zaganiania bydła, ale też wybijania szczurów i do psich walk. W 1808 r. James Ward namalował obraz, na którym widać czarnego podpalanego bulteriera z białymi znaczeniami, a w 1819 r. spotkać można było białe psy o głowach podobnych do bokserów, które nazywano bulterierami paddington. W 1842 r. białe bulteriery trafiły nawet do Indii, gdzie bardzo przypadły do gustu brytyjskim zarządcom kolonii. Te wczesne psy jednak nie były skutkiem świadomej hodowli, ale raczej zapotrzebowania na zwierzęta o określonych walorach użytkowych. Z czasem cechy te rozmyły się i rasa zanikła.

Mniej więcej w połowie XIX w. James Hinks zaczął hodować specjalne białe psy, przeznaczone do psich walk. Krzyżował różne odmiany terierów z różnymi odmianami bulterierów, a także chartami i dalmatyńczykami. Chciał uzyskać silne, odważne, waleczne psy, które dodatkowo musiały mieć atrakcyjny wygląd. Hinks uparł się, że jego psy muszą być w całości białe i wprowadził zakaz krzyżowania ich ze zwierzętami o innym umaszczeniu. Zakaz obowiązywał aż do 1950 r.

Z czasem wyhodowano psy o charakterystycznych sterczących w górę uszach, a w czasie I wojny światowej pojawiły się pierwsze bulteriery o typowym dziś kształcie czaszki. Za najstarszy rasowy okaz bulteriera ze wszystkimi cechami wyglądu i charakteru uchodzi urodzony w 1917 r. samiec o wdzięcznym i adekwatnym imieniu Lord Gladiator.

Bulteriery wykorzystywano do psich walk, ale też jako szczurołapy, stróże, psy obronne, a w większych grupach nawet do polowań na grubego zwierza.

Odwaga bulteriera zyskała mu szczególne uznanie wśród ludzi wojny, akcji i ogólnie twardzieli. Na przykład amerykański generał Patton trzymał kilka bulterierów, a jego ulubiony pies wabił się Willie, na część Wilhelma Zdobywcy, który w XI w. podbił Anglię. Prezydent Theodore Roosevelt miał bulteriera Pete’a, który okazjonalnie trafiał do gazet, gdy np. pogryzł francuskiego ambasadora.

Do Polski bulteriery trafiły w latach 70. XX w., a szczytową popularnością cieszyły się w latach 80.

Jak wygląda bulterier?

Bulterier to silny, zwinny pies średniej wielkości. Osiąga 45 cm wysokości w kłębie i 40 kg wagi. Jego najbardziej rozpoznawalną cechą jest jajowata głowa z opadającą, lekko wygiętą kufą bez stopu i sterczącymi uszami. Wargi psa są suche (bez obwisłej skóry), zgryz nożycowy. Oczy są niewielkie, lekko skośne, trójkątne. Tęczówki powinny być ciemne.

Ciało psa powinno być muskularne, dość masywne, łapy proste i silne. Pies powinien kroczyć pewnie, swobodnie, z dużym wykrokiem. Ogon jest krótki, ustawiony w poziomie.

Sierść bulteriera jest krótka, przylegająca, dość twarda w dotyku. Podszerstek jest bardzo cienki latem, ale robi się gęstszy zimą. Tradycyjnie bulterier powinien być w całości biały z dopuszczalnymi znaczeniami na głowie, choć obecnie dopuszcza się szeroki wachlarz odmian kolorystycznych, nawet trzykolorowe i pręgowane. Bulteriery kolorowe mogą mieć białe znaczenia, ale przewaga bieli w ich umaszczeniu może dyskwalifikować z wystaw. Podobnie występuje też maść niebieska i czekoladowa, ale są one niemile widziane na wystawach.

Jaki charakter ma bulterier?

Bulterier to pies wesoły i ruchliwy, ale także pewny siebie, czasem uparty, bywa dominujący. O swoich potrzebach, emocjach i spostrzeżeniach informuje szczekaniem – to dość hałaśliwy pies. Nie lubi dzielić swego terenu z innymi psami, zwłaszcza z innymi samcami. Nie jest jednak – wbrew swemu groźnemu wyglądowi i pierwotnie bojowemu przeznaczeniu – szczególnie agresywny. Wśród hodowców uchodzi wręcz za znakomitego psa rodzinnego, który lubi bawić się z dziećmi. Przeprowadzone w 2008 r. w Niemczech badania psich zachowań nie wykazały u bulteriera żadnych anomalnych skłonności do agresji czy przemocy, a jego temperament w tym zakresie okazał się zbliżony do golden retrievera.

Wszystko zależy od ułożenia psa. Ponieważ bulteriery bywają niezależne i uparte, ich wychowanie powinno przebiegać pod okiem profesjonalisty lub doświadczonego przewodnika. Najlepiej zacząć układanie psa bardzo wcześnie. Należy przy tym wykazać się łagodną stanowczością i cierpliwością. Szczeniak powinien dostawać jasne komendy i nagrody za każdym razem, gdy zachowa się poprawnie. Nie należy na niego krzyczeć, gdy zrobi coś źle, bo może to zrazić psa do ćwiczeń i podkopać jego zaufanie do właściciela. Umiejętnie układany pies powinien szybko nauczyć się reagować na swoje imię i podstawowe komendy. Trzeba go przyzwyczaić do zabiegów pielęgnacyjnych, w tym czesania, kąpania, czyszczenia uszu, nosa i kącików oczu, przycinania pazurów, a także chodzenia na smyczy i w kagańcu. Przede wszystkim jednak bulterier powinien oswoić się z ludźmi i innymi zwierzętami domowymi oraz dziećmi.

Po zakończeniu treningu podstawowego można zacząć uczyć bulteriera bardziej zaawansowanych komend lub nawet prac myśliwskich albo konkurencji konkursowych. Bulteriery są bardzo energiczne i dobrze sobie radzą w wielu psich konkurencjach, jak agility (bieg przez tor przeszkód za komendami pana) orz flyball (psia sztafeta).

Bulterier okazuje więcej posłuszeństwa, gdy jest wybiegany i wybawiony. Lubi intensywny, ale niezbyt długotrwały wysiłek, lepiej więc zabrać go na spacer z zabawą w aport niż na daleką wycieczkę rowerową. Psa należy wyprowadzać na mocnej smyczy o solidnych karabińczykach i w kagańcu fizjologicznym, który nie utrudnia ziajania. W ten sposób zminimalizujemy ryzyko konfliktów między bulterierem i napotkanymi psami i nie dopuścimy do tego, by pies rzucił się w pogoń np. za wypatrzona wiewiórką, ptakiem czy kotem sąsiadów.

Bulterier jest z natury towarzyski i lubi spędzać czas w domu z rodziną. Źle znosi dłuższą rozłąkę ze swoim panem, szczególnie jeśli nie ma w domu nikogo do dotrzymania mu towarzystwa. Samotność może wywołać u psa stres, a zestresowany bulterier ma tendencję do gryzienia mebli. Możesz jednak przyzwyczaić szczeniaka do kilku godzin samotności na etapie treningu podstawowego. By ułatwić mu rozstanie, przed pójściem do pracy możesz też zostawiać włączony telewizor, tak by bulterier stale słyszał ludzki głos i nie martwił się nienaturalną ciszą. Inna metoda polega na osłodzeniu psu rozłąki, podając mu przed wyjściem obfity posiłek. Pamiętaj jednak, że posiłek ten musi być wliczony w codzienny plan żywieniowy psa, inaczej bulterier nadmiernie utyje.

Co je bulterier?

Bulterier powinien dostawać wysokiej jakości, mokrą karmę dla psów. Powinna zawierać głównie mięso, ale także warzywa i owoce. Żadnych zbóż, odpadów zwierzęcych, spulchniaczy, słodzików, barwników czy konserwantów!

Bulterier chętnie przejdzie na dietę surową – BARF. Jeśli zdecydujesz się karmić psa surowizną, pamiętaj, by dostarczać mu zbalansowane i różnorodne posiłki. Może też okazać się konieczne podawanie psu suplementów niektórych witamin i minerałów, np. cynku i wapnia.

Każdy pies powinien też otrzymywać regularnie smakołyki dentystyczne, które ścierają kamień nazębny i zapobiegają chorobom dziąseł. Możesz też myć bulterierowi zęby za pomocą specjalnych szczotek lub patyczków i past dla psów, ale musisz go przyzwyczaić do tego zabiegu już od szczeniaka.

Bulteriery mają skłonność do tycia, dlatego powinny dostawać porcje jedzenia dostosowane do ich wieku, płci, masy i trybu życia. W doborze odpowiedniej diety i porcjowania pomoże ci weterynarz.

Zdrowy bulterier

Choć bulteriera wyhodowano do walki, obrony i polowań, jest więc z natury mocny i odporny, to jednak zdarza mu się zapaść na mniej lub bardziej typowe choroby rasowych psów.

Bulteriery zapadają czasem na głuchotę, która wiąże się z występowaniem pigmentu. Niedobór melanocytów odpowiada za brak mocnych barw sierści, ale też za osłabienie komórek słuchowych. Im bardziej białe jest umaszczenie psa, tym większe ryzyko głuchoty. Białe bulteriery zapadają na głuchotę 20 razy częściej niż kolorowe.

Bulterierom zdarzają się także choroby i alergie skórne o podłożu wirusowym lub grzybicznym. Reakcję alergiczną w postaci wysypki i świądu może wywołać np. ugryzienie prze muchę czy komara. Do innych przytrafiających się bulterierom dolegliwości trzeba zaliczyć dysplazję bioder i łokci oraz zwichnięcia rzepki.

Każdą chorobę łatwiej jest wyleczyć, jeśli się ją wcześnie rozpozna. Dlatego bulterier powinien co najmniej raz w roku przechodzić przegląd ogólnego stanu zdrowia u weterynarza. Powinien on objąć badanie krwi, osłuch serca i płuc, przegląd kanałów słuchowych i stanu uzębienia.

Ponieważ bulterier ma niewiele podszerstka, narażony jest na przeziębienie zimą i przegrzanie latem. Zimą ogranicz czas spacerów lub załóż psu specjalne ocieplające ubranko. Latem zapewnij mu zaciemnione miejsce do odpoczynku i dużo wody.

Zadbany bulterier żyje do 14 lat.

Czysty bulterier

Krótka sierść bulteriera jest łatwa w pielęgnacji. Do wyczesywania jej możesz użyć miękkiej szczotki lub specjalnej rękawicy z wypustkami do zbierania martwego włosia. Czesanie z użyciem rękawicy pies odbierze jako pieszczotę i przyjemny masaż.

Jeśli bulterier wyjątkowo ubłoci się na spacerze, możesz go wykąpać. Pamiętaj, by użyć specjalnego szamponu dla zwierząt, który nie uczula skóry. Po kąpieli osusz psa ręcznikiem lub suszarką. Tuż po kąpieli zwierzak nie powinien stać w przeciągu ani biegać po dworze, jeśli jest zimno.

Od czasu do czasu należy przecierać psu małżowiny uszne szmatką zamoczoną w ciepłej wodzie. Możesz w ten sam sposób wytrzeć psu nos i kąciki oczu, jeśli zobaczysz w nich zabrudzenia.

Szczęśliwy bulterier

Bulterier jest energiczny i wymaga dużo ruchu i urozmaiconych zabaw. Szczególnie dobrze czuje się, gdy może poszaleć i wybawić się na intensywnym, ale nie za długim spacerze. Bulterier potrzebuje kilku takich spacerów dziennie. Lubi bawić się z dziećmi, a w mieszkaniu przeżuwać psie gryzaki. Nie powinien zostawać na dłużej sam.

Dla kogo bulterier to idealny pies?

Bulterier może sprawiać problemy wychowawcze, wymaga więc cierpliwości i stanowczości opiekuna, które przychodzą z doświadczeniem. Dlatego bulterier nie powinien być Twoim pierwszym psem. Jeśli jednak umiesz i lubić układać psy, zdołasz zrobić z bulteriera idealnego psa domowego, towarzysza zabaw i obrońcę rodziny.

Bulterier to pies z charakterem, którego trzeba traktować po partnersku, a nie jak maskotkę czy sługę. Odwdzięczy się wielkim oddaniem.

Bulterier z dobrej hodowli

Rasowe psy powinny pochodzić z dobrych hodowli. Umiejętne krzyżowanie pozwala zredukować ryzyko wystąpienia u szczeniaka chorób o podłożu genetycznym oraz skrajnych cech charakteru. Odpowiedzialny hodowca powinien dbać o warunki życia swych zwierząt, żywić je i odchowywać stosownie do potrzeb.

Rasowy bulterier powinien mieć książeczkę zdrowia z wpisanymi szczepieniami oraz odrobaczeniem, a także wszczepiony czip. Szczeniak powinien też mieć rodowód, który potwierdza spełnianie przez psa standardu rasy oraz podaje wywód jego przodków. Możesz też poprosić o wgląd w dokumentację medyczną rodziców bulteriera, by upewnić się, że pies nie jest obciążony zwiększonym ryzykiem wystąpienia chorób genetycznych.

Ile kosztuje bulterier?

Rasowy bulterier może kosztować od 2000 do 4000 zł. Jego miesięczne utrzymanie nie powinno kosztować więcej niż 200 zł.

Następny artykuł