Amstaff: krwawy wojownik czy niańka dla dzieci?
Źródło: pixabay

Amstaff: krwawy wojownik czy niańka dla dzieci?

31 Października 2020

Amstaff budzi respekt, a często też niepokój. Jest silny i wygląda groźnie. Dlaczego więc jest tak popularną rasą psa domowego i uchodzi za dobrego towarzysza zabaw dla dzieci? Dowiedz się, jaki jest i czego potrzebuje amstaff.

Amstaff – historia rasy

Amstaff wywodzi się do hodowanych w USA pitbulterierów, używanych do psich walk. Nowa rasa została z nich sztucznie wydzielona i przeznaczona do innych celów – głównie obronnych. Z czasem, w wyniku krzyżowania tylko w obrębie starannie dobranych osobników, amstaff stał się w pełni odrębną rasą.

Amstaff to skrót od AMerykański STAFFordshire terier. Nazwa ta obowiązuje od 1969 r. (oficjalnie od 1972 r.). Pierwotnie rasa została zarejestrowana przez American Kennel Club w 1936 r. jako staffordshire terier, ponieważ hodowcy uznali wówczas, że ich nowe psy wywodzą się od brytyjskich terierów z hrabstwa Staffordshire. W 1935 r. jednak sami Brytyjczycy zarejestrowali u siebie staffordshire bulteriery, z czasem więc powstała konieczność rozróżnienia tych dwóch ras o podobnych nazwach.

Amstaff był bardzo popularny w USA w dość krótkim okresie do II wojny światowej. W 2019 r. AKC umieścił go na 85. miejscu w swoim rankingu najbardziej popularnych ras psów domowych w USA. W Australii była to jednak ósma, a we Francji szósta najpopularniejsza rasa.

Amstaff trafił do Polski w latach 90. XX w. i od tamtej pory cieszy się sporą popularnością.

Jak wygląda amstaff?

Amstaff to terier typu bull. Osiąga 48 cm wysokości w kłębie i masę ok. 36 kg.

Pies już z daleka robi wrażenie silnego – ma mocne, muskularne ciało, dość zbite, o krępych łapach. Grzbiet jest silny i szeroki, lekko opada w kierunku zadu. Ogon jest dość krótki i noszony nisko.

Głowa amstaffa jest szeroka, a kufa mocna, od góry nieco zaokrąglona, z czarną truflą i wyraźnie widocznymi mięśniami policzkowymi. Pies ma szczególnie silną dolną szczękę. Wargi powinny być zwarte, bez fafli. Stop musi być dobrze zarysowany. Oczy amstaffa są okrągłe, ciemne, szeroko osadzone. Uszy powinny mieć kształt płatka róży lub sterczeć i załamywać się wysoko.

Amstaff ma krótką, przylegającą sierść, w dotyku dość twardą. Dopuszcza się wszystkie typy umaszczenia, choć niektórzy hodowcy unikają czarnego podpalanego, wątrobianego i całkiem białego. Psy o całkiem białej sierści często bywają częściowo lub całkiem głuche, ponieważ niedobór melanocytów wpływa degenerująco na komórki słuchowe.

Jaki charakter ma amstaff?

Amstaff pierwotnie pełnił funkcje obronne, dziś jest przede wszystkim domowym pupilem.

Opinie na temat amstaffów bywają skrajne. Jako psy obronne, wywodzące się od zwierząt przeznaczonych do walk, amstaffy często uchodzą za groźne i nieobliczalne zwierzęta. W niektórych krajach obowiązują obostrzenia lub nawet zakazy hodowli amstaffów, np. w Szwecji, Holandii na Węgrzech czy we Francji psów tych nie wolno przewozić przez granicę bez dokumentów. W innych krajach jednak – np. w USA czy Wielkiej Brytanii – amstaffy to popularne psy domowe. Na Wyspach nazywa się je często „nanny dog”, czyli pies-niańka i uważa za świetnych towarzyszy zabaw dla dzieci. Amstaffy są cierpliwe i zawsze chętne do szaleńśtw z maluchami. Zabawa z dziećmi zawsze jednak powinna być nadzorowana, bo amstaff to duży pies i może niechcący przewrócić dziecko.

Jaki więc jest amstaff? Hodowcy wskazują, że charakter amstaffa w dużej mierze zależy od tego, jak zostanie ukształtowany przez jego pana w wieku szczenięcym. To od człowieka zależy więc, czy pies będzie groźnym obrońcą podwórka, czy przyjacielskim pupilem rodzinnym.

Amstaff silnie przywiązuje się do właściciela, na którym spoczywa obowiązek odpowiedniego ułożenia swego pupila. Z dawnych, niespokojnych czasów została amstaffowi odwaga, ciekawość, duża potrzeba ruchu i – niestety – skłonność do bójek z innymi psami. Dlatego tak ważne jest odpowiednie ułożenie amstaffa. Trening początkowy należy zacząć bardzo wcześnie. Szczeniak pojmuje więcej, niż myślisz, i nie ma sensu czekać ze szkoleniem, aż utrwali sobie złe nawyki. Trening amstaffa powinien przede wszystkim objąć naukę dobrego współżycia z ludźmi i zwierzętami, także obcymi. Amstaff musi nauczyć się kontrolować emocje i nerwy, spokojnie zapoznawać się z nowymi ludźmi i psami. Im więcej sytuacji przećwiczy i zrozumie w czasie treningu, tym lepiej będzie się zachowywał w całym dorosłym życiu.

Trening psa powinien też przyzwyczaić go do zabiegów pielęgnacyjnych, takich jak czesanie, kąpiele, czyszczenie uszu i zębów, obcinanie pazurów. Amstaff powinien też nauczyć się chodzić na smyczy i w kagańcu.

Kluczem do ułożenia amstaffa jest cierpliwość i łagodna stanowczość. Wydawaj komendy wyraźnie i pewnym głosem. Jeśli pies zareaguje zgodnie z oczekiwaniami, daj mu nagrodę w postaci pochwały, a najlepiej smakołyku lub chwili ulubionej zabawy. Jeśli amstaff coś pomyli, możesz go skarcić, ale nie podnoś głosu. Krzyk stresuje psa i może go zrazić do dalszego treningu, a nawet podkopać jego zaufanie do ciebie.

Jeśli nie masz czasu na trening z psem lub nie ufasz swoim umiejętnościom wychowawczym, możesz powierzyć amstaffa profesjonalnym trenerom w psim przedszkolu. Szczeniak nauczy się tam socjalizacji z innymi psami i odpowiednich zachowań.

Po zakończeniu treningu podstawowego amstaff powinien mieć wstępnie wyrobiony charakter i dobre nawyki. W ciągu całego dalszego życia musisz zwracać baczną uwagę na psa i pomagać mu odnaleźć się w nowych sytuacjach. Amstaff to silne i szybkie zwierzę, dlatego nie należy pozwolić, by jego temperament wymknął się spod kontroli. Amstaff może też zostać poddany dalszym treningom, w zależności od przeznaczenia. Pies oczywiście dobrze sprawdza się jako stróż i obrońca ludzi oraz terenu, ale bywa także wykorzystywany przez służby mundurowe, ratunkowe, a nawet w dogoterapii.

Pamiętaj, by zawsze wyprowadzać amstaffa na solidnej smyczy, przyczepionej do szerokiej obroży lub elastycznych dopasowanych szelek. W mieście zakładaj psu kaganiec fizjologiczny, który nie utrudnia ziajania. Na spacerze i w czasie zabawy zawsze bądź gotów przywołać psa do porządku i powstrzymać przed agresywnym zachowaniem w stosunku do kogokolwiek. Amstaffa nie powinny wyprowadzać dzieci, bo pies może im się wyrwać.

Co je amstaff?

Amstaff powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla psów. W jej składzie powinno być przede wszystkim mięso mięśniowe i podrobowe, a także naturalne oleje, w mniejszej proporcji warzywa i owoce. Dobra karma nie powinna zawierać konserwantów, barwników, spulchniaczy ani słodzików.

Amstaff chętnie przejdzie na dietę surową – BARF. Podawaj psu świeże mięso, ale unikaj wieprzowiny, bo może zawierać pasożyty, które zainfekują psa. Od czasu do czasu dawaj też amstaffowi ryby i oleje rybne, a także jajko, które nada połysk jego sierści. Pamiętaj, że psy karmione surowizną muszą dostawać suplementy niektórych witamin i minerałów.

Pies powinien dostawać dwa posiłki dziennie. Porcja musi być dobrana do jego płci, wieku, masy i trybu życia. W doborze odpowiedniej diety i porcjowania pomoże ci psi dietetyk lub weterynarz.

Zdrowy amstaff

Amstaff to silny pies, specjalnie hodowany tak, by miał mocne zdrowie i wiele wytrzymywał. Nie jest jednak niezniszczalny. Amstaffom zdarzają się różnego rodzaju alergie skórne, choroby o podłożu autoimmunologicznym oraz schorzenia układu moczowego. Starsze psy mogą nabawić się zwyrodnień stawów. Zdarzają się też – typowe u psów rasowych – wady serca, dysplazja stawów łokciowych i biodrowych, zwichnięcia rzepki.

Każde schorzenie łatwiej jest wyleczyć, jeśli zostanie odpowiednio wcześnie wykryte. Dlatego przynajmniej raz w roku amstaff powinien odwiedzić weterynarza na ogólny przegląd stanu zdrowia. Lekarz powinien pobrać mu krew, osłuchać serce i płuca, zbadać stan uzębienia, uszu, oczu, nosa i pazurów.

Zadbany amstaff żyje przeciętnie ok. 12 at.

Czysty amstaff

Pielęgnacja amstaffa jest łatwa. Wystarczy regularnie czesać go miękką szczotką lub specjalną rękawicą z gumowymi wypustkami, które zbierają martwy włos. Pies szczególnie lubi czesanie rękawicą, bo to dla niego pieszczota i odprężający masaż.

Kąpiele amstaffa z reguły nie są konieczne. Po spacerze wystarczy delikatnie otrzepać psa z liści czy gałązek lub przetrzeć mokrym ręcznikiem, jeśli szczególnie się zabrudzi. Gdy przyjdzie pora na kąpiel, pamiętaj, by użyć specjalnego szamponu dla psów o krótkiej sierści, który nie wywołuje reakcji alergicznych i nie rozmiękcza włosów. Po kąpieli dokładnie wysusz psa ręcznikiem lub suszarką, bo wilgotna psia skóra i sierść to raj dla bakterii i grzybów.

Od czasu do czasu należy wyczyścić amstaffowi uszy, nos i kąciki oczu. Możesz to zrobić za pomocą wacika nasączonego ciepłą wodą lub specjalnym środkiem samoczyszczącym dla zwierząt.

Jeśli amstaff nie ściera sobie dostatecznie pazurów, trzeba je będzie przyciąć. Inaczej zbyt długie pazury mogą utrudniać psu chodzenie lub nawet sprawiać ból. Pamiętaj tylko, że psie pazury są unerwione i ukrwione – z wyjątkiem samych koniuszków. Jeśli boisz się, że skaleczysz psa, powierz obcięcie mu pazurów weterynarzowi lub groomerowi.

Podawaj też amstaffowi smakołyki dentystyczne – specjalne krokiety lub kostki, które ścierają kamień na zębny, zapobiegają chorobom dziąseł i usuwają przykry oddech.

Szczęśliwy amstaff

Amstaff powinien mieć dla siebie sporo przestrzeni – to duży i energiczny pies, który raczej nie odnajdzie się w ciasnym mieszkaniu. Dobrze poczuje się na pewno w przydomowym ogródku. Amstaff potrzebuje dużo ruchu, na spacerach lubi aportować, bawić się piłką czy uganiać się za frisbee. Możesz też trenować z nim psie konkurencje sportowe, takie jak agility (bieg przez tor przeszkód). Nawet jeśli nie planujesz wystawiać psa do żadnych zawodów, taki trening to dla amstaffa świetna zabawa.

Amstaf ma dość cienką sierść bez podszerstka, dlatego zimą nieodzowny może okazać się dla niego psi kubraczek.

Dla kogo amstaff to idealny pies?

Amstaff powinien mieć doświadczonego pana, który zadba o jego wychowanie, cierpliwie, stanowczo i konsekwentnie układając charakter psa. Odpowiednio ułożony amstaff to podpora rodziny, obrońca dzieci i domu, towarzysz zabaw i wycieczek.

Amstaff z dobrej hodowli

Amstaff powinien pochodzić ze sprawdzonej hodowli. Odpowiedzialny hodowca dba o to, by poprzez umiejętne krzyżowanie zminimalizować ryzyko wystąpienia u szczeniąt chorób o podłożu genetycznym.

Dobry hodowca dba nie tylko o zysk, ale przede wszystkim o dobro psów. Nie tylko odpowie na wszystkie twoje pytania i wątpliwości, ale sam zada ci kilka pytań, by upewnić się, że znasz charakter i potrzeby amstaffów i jesteś dość odpowiedzialny, by zająć się psem i odpowiednio go wychować.

Rasowy amstaff powinien mieć książeczkę zdrowia z wpisanymi szczepieniami oraz zabiegami odrobaczania. Musi też mieć rodowód, który potwierdza, że pies spełnia standard rasy i może być dopuszczany do zawodów i konkursów. W niektórych krajach rodowód pełni funkcję paszportu psa i jest niezbędny przy przewożeniu amstaffa przez granicę.

Ile kosztuje amstaff?

Rasowy amstaff kosztuje od 2500 do 3500 zł. Psy z renomowanych hodowli, rodziców-czempionów lub przeznaczone do dalszego rozrodu będą droższe, a te do trzymania w charakterze domowych pupili – tańsze.

Następny artykuł