Alaskan malamute: arktyczny siłacz
Źródło: pixabay

Alaskan malamute: arktyczny siłacz

31 Października 2020

Alaskan malamute pod puchowym futerkiem skrywa ciało o wielkiej sile i niezrównanej wytrzymałości. Na przestrzeni wieków oddał plemionom Alaski niezliczone zasługi jako pies zaprzęgowy. Dziś pobija serca miłośników psów na całym świecie. Dowiedz się, jaki jest i czego potrzebuje alaskan malamute.

Alaskan malamute – historia rasy

Alaskan malamute to jedna z najstarszych psich ras, spokrewniona z husky syberyjskim i alaskańskim. Możliwe, że psy te hasały po Syberii już 4500 lat temu. Nazwa rasy pochodzi od plemienia Malemutów z zachodniej Alaski. Lud ten wykorzystywał psie zaprzęgi do transportu dużych ładunków.

Gdy w 1896 r. wybuchła gorączka złota, na Alaskę zaczęli masowo napływać Amerykanie. Poszukiwacze zaczęli chętnie korzystać z usług psich zaprzęgów. Krzyżowano także malamuty z wilczurami, by zwiększyć rozmiary i udźwig psów.

Od 1926 r. prowadzi się w USA planową hodowlę psów czystej rasy alaskan malamute, by zachować ich pierwotne cechy bez obcych domieszek. W 1935 r. American Kennel Club zarejestrował alaskan malamute jako osobną rasę, to samo zrobiła Międzynarodowa Federacja Kynologiczna w 1953 r.

Alaskan malamute towarzyszyły w wyprawie admirała Richarda Byrda na biegun południowy w 1929 r. i brały udział w II wojnie światowej jako psy ratunkowe na Grenlandii. W 2010 r. ogłoszono je oficjalnymi psami stanu Alaska.

Jak wygląda alaskan malamute?

Alaskan malamute to arktyczny wilczur w typie szpica. Osiąga 71 cm wysokości i masę ok. 56 kg. Jego budowa odzwierciedla naturalne warunki, w których żył i przystosowanie do znoszenia niskich temperatur. Alaskan malamute jest większy, cięższy i wytrzymalszy niż husky. Jego głównym zadaniem było ciągnięcie obładowanych sań, podczas gdy husky miał być przede wszystkim szybki i zwinny.

Czaszka psa jest dość szeroka, zwęża się i lekko uwypukla w kierunku oczu. Kufa lekko zwęża się w kierunku nosa, wargi ściśle przylegają do szczęk, podobnie jak obwódki oczu i nos mają kolor czarny. Oczy są średniej wielkości, mają kształt migdałów i barwę ciemną. Uszy są raczej nieduże, trójkątne, stojące, o zaokrąglonych czubkach, skierowane lekko do przodu.

Pies ma mocne, zwarte ciało. Grzbiet jest prosty i lekko opada ku zadowi. Ogon osadzony jest na linii grzbietu, owłosiony i wygięty sierpowato w górę. Pies często nakrywa nim nos, gdy śpi, dla ochronny przed mrozem. Kończyny są silne, łapy mają grube i twarde poduszki oraz włosy między palcami.

Sierść alaskan malamute jest wyjątkowo gruba, obfity wełnisty podszerstek osłania jeszcze długi włos okrywowy. Umaszczenie ma różne odcienie i warianty bieli. Może być całkiem białe, biało-czarne, a także wilczasto-, czerwono- i sobolowo-białe.

Jaki charakter ma alaskan malamute?

Alaskan malamute to pies zaprzęgowy, a więc stadny, z silnym poczuciem hierarchii. Rozpieszczany pies może dążyć do zdominowania swojej rodziny. Generalnie jednak alaskan malamute mają opinię psów przyjacielskich, chętnych do zabawy i wręcz rwących się do pracy, choć czasem mogą wdawać się w bójki z innymi psami i ulegać instynktowi łowieckiemu (ścigać wiewiórki, koty i mniejsze psy).

Alaskan malamute źle znosi nudę i bezczynność. Znudzony lub osamotniony, zaczyna niszczyć otoczenie, gryźć meble i robić podkopy pod ogrodzeniem. Alaskan malamute chce się nieustannie ruszać, a jego ulubionym zajęciem jest ciągnięcie zaprzęgu z odpowiednio ciężkim ładunkiem. Dlatego właściciel powinien zapewnić psu wiele ruchu i rozrywki na długich spacerach. Malamute ciągnie na spacerze uwielbiają – silny instynkt każe mu kroczyć przed panem tak jak w psim zaprzęgu. Pies chętnie też towarzyszy swemu panu w joggingu i wycieczkach rowerowych.

Ponieważ alaskan malamute przejawia czasem instynkt łowiecki, powinien być wyprowadzany na solidnej smyczy, przytwierdzonej do szerokiej obroży lub szelek. Dobrze też założyć mu kaganiec fizjologiczny, który nie utrudnia ziajania. Właściciel malamuta musi być zawsze czujny i gotów powstrzymać psa przed rzuceniem się w pogoń za kotem sąsiada czy nawet innym psem.

Dobrym pomysłem jest powierzenie alaskan malamute trenerowi, który przygotuje go odpowiednio do zawodów. Malamuty uwielbiają biec w zaprzęgach. Nie nadają się jednak do wyścigów, najchętniej ciągną ciężkie ładunki dość powoli, za to na dużym dystansie. W 2010 r. alaskan malamute o imieniu Bering ustanowił w czasie zawód w Polsce rekord uciągu pojedynczego psa. Bering zdołał przeciągnąć przez 30 m sanie załadowane blokami ołowiu o masie aż 4900 kg! Alaskan malamute dobrze wypadają też w skijoringu (ciągnięcie człowieka na nartach), bikejoringu (ciągnięcie człowieka na rowerze) i dogtrekkingu (bieg na orientację).

Ponieważ malamuty mają tak grube futro, źle znoszą upały. Pamiętaj, by latem zapewnić psu zacienione miejsce do odpoczynku i dostatek świeżej wody do picia, a na spacer zabierz go rano i wieczorem, gdy jest chłodniej. Możesz też przygotować dla niego dziecięcy basenik, wypełniony chłodną wodą, w którym pies będzie mógł się zanurzać wedle potrzeby.

Alaskan malamute raczej nie nadaje się na psa do mieszkania w bloku. Powinien mieć dużo miejsca na swoje codzienne harce, najlepiej przydomowy ogródek lub podwórko ogrodzone solidnym parkanem. Jeśli są ku temu warunki, najlepiej sprawić sobie dwa malamuty, by dotrzymywały sobie towarzystwa, tworząc namiastkę stada. Malamuty lubią kopać, więc ich właściciele muszą się pogodzić z tym, że ich ogrody nigdy nie będą prezentować się zbyt dobrze.

Wybiegany alaskan malamute zachowuje się spokojnie i prawie nie szczeka. W domu jest bardzo zręczny i uważny, więc nie generuje szkód nieumyślnie. Przyjazne usposobienie czyni go dobrym towarzyszem dla rodzin, choć trzeba nadzorować jego zabawy z dziećmi, by duży pies nie przewrócił szkraba. Alaskan malamute nie nadaje się na stróża, bo jest cichy i szybko zaprzyjaźnia się z nowymi ludźmi.

Alaskan malamute jest uparty i niezależny, dlatego trudno go szkolić. Swoją wysoką inteligencję wykorzystuje w dużej mierze po to, by sprytnie unikać wypełniania poleceń i podporządkowywania się swemu panu i innym domownikom. Warto jednak się postarać. Odpowiednie ułożenie psa czyni z niego przyjazne, przesympatyczne zwierzę, chętne do zabawy i gotowe podjąć się wielu pożytecznych prac. Trening należy zacząć możliwie wcześnie. Pies powinien przede wszystkim nauczyć się zasad odpowiedniego współżycia z ludźmi i zwierzętami, a także z obcymi. Powinien poznać podstawowe komendy oraz przyzwyczaić się do zabiegów pielęgnacyjnych (czesania, kąpania, mycia zębów, uszu i kącików oczu, obcinania pazurów) oraz chodzenia na smyczy i w kagańcu.

Trenowanie psa wymaga cierpliwości i stanowczości. Trener musi być zawsze stanowczy, ale nigdy agresywny. Kiedy pies zachowa się zgodnie z oczekiwaniami, musi zostać od razu nagrodzony pochwałą, smakołykiem lub chwilą zabawy. Jeśli coś pomyli lub się poleni, możesz go skarcić, lecz nigdy nie krzycz. Krzyk stresuje psa i zniechęca go do dalszego treningu.

Po zakończeniu podstawowego treningu można uczyć psa kolejnych sztuczek lub zacząć przygotowywać go do psich zawodów.

Co je alaskan malamute?

Alaskan malamute powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla psów, w dużych ilościach, która zaspokoi jego zapotrzebowanie na energię. Karma powinna zwierać przede wszystkim mięso, ale też naturalne oleje, warzywa i owoce. Nie powinna natomiast zawierać słodzików, spulchniaczy, odpadów zwierzęcych, konserwantów i barwników.

Szczeniak alaskan malamute musi być karmiony specjalną karmą dla rosnących dużych ras psów. To dlatego, że jego ciało gwałtownie się zmienia – w krótkim czasie mały szczeniak zmienia się w dużego psa. Błędy żywieniowe w tym wczesnym okresie mogą rzutować na całe przyszłe życie psa, powodując osłabienie jego kośćca, mięśni albo wypadanie futra.

Dorosły alaskan malamute, jak każda rasa pierwotna, najchętniej zjada surowiznę – to tzw. dieta BARF. Psu należy podawać świeże mięso, ryby i oleje rybne, od czasu do czasu jajko, a także suplementować mu niektóre witaminy i minerały, zwłaszcza cynk. Unikaj podawania psu surowej wieprzowiny, bo może zawierać pasożyty.

Dieta i porcjowanie powinny być dostosowane do płci, wagi, wieku i trybu życia psa. Pomoże ci w tym weterynarz lub psi dietetyk. Najlepiej, by alaskan malamute dostawał dwa posiłki dziennie, rozłożone na dwie porcje każdy. W ten sposób zmniejsza się ryzyko wystąpienia u psa skrętu żołądka. Dobrze też zadbać, by malamute odpoczywał przez godzinę przed i po posiłku.

Zdrowy alaskan malamute

Alaskan malamute to pies o końskim zdrowiu – niewiele innych psów dałoby radę uciągnąć 4900 kg, jak dzielny Bering. Psom tej rasy zdarza się jednak dysplazja stawów biodrowych, polineuropatia, a także dość często występujące u psów arktycznych choroby oczu, jak zanik siatkówki, dwurzędowość rzęs czy zaćma. Niekiedy zapada też na typowe dla psów rasowych choroby serca, problemy z nerkami, czasem też chorują na epilepsję. Malamuty mają też problem z absorpcją cynku, co może powodować problemy i alergie skórne, dlatego dietę psa należy uzupełnić suplementem cynku.

Każdy pies powinien co najmniej raz do roku odwiedzać weterynarza, nawet bez żadnych objawów, na ogólny przegląd stanu zdrowia. Lekarz powinien pobrać psu krew, osłuchać mu serce i płuca, zbadać stan uzębienia, uszu, nosa, oczu i pazurów. W ten sposób niemal każdą chorobę można w porę wykryć i tym skuteczniej wyleczyć.

Zadbany alaskan malamute żyje ok. 13 lat.

Czysty alaskan malamute

Sierść alaskan malamute wymaga regularnego czesania, mniej więcej dwa razy w tygodniu, a w okresie linienia codziennie. Użyj do tego porządnego grzebienia o obrotowych zębach, a do wyczesywania psich zakamarków - solidnej szczotki. Przed czesaniem możesz spryskać sierść psa specjalną emulsją antystatyczną.

Na szczęście alaskan malamute z reguły nie wymaga kąpania (chyba że zamierzasz zaprezentować psa na wystawie, wtedy kąpiel jest oczywiście konieczna). Jeśli pies wyjątkowo zabrudzi się na spacerze i trzeba go wykąpać, użyj specjalnego szamponu dla psów szorstkowłosych, który nie wywołuje alergii. Po kąpieli dokładnie wysusz psa ręcznikiem, a potem suszarką, by na wilgotnej skórze i sierści nie rozwijały się grzyby i bakterie.

Przed wystawą trzeba będzie wykapać malamuta dwa razy, za pierwszym razie w specjalnym szamponie wybielającym, który usunie zażółcenia na sierści, a za drugim w szamponie dla psów szorstkowłosych. Po kąpieli dobrze będzie użyć odżywki do sierści, a po wysuszeniu kolejnej odżywki w spreju na tułów i łapy psa, dla utrwalenia odpowiedniego ułożenia włosia. Sierść malamuta wystawowego należy rozczesywać pod włos dwustronnym grzebieniem i szczotką tzw. pudlówką.

Od czasu do czasu wyczyść malamutowi uszy za pomocą wacika i specjalnego środka samoczyszczącego dla zwierząt. Tą samą metodą możesz – w miarę potrzeby – przetrzeć psu nos i kąciki oczu.

By zadbać o zęby psa alaskan malamute, podawaj mu dentystyczne przysmaki, które ścierają kamień nazębny, zapobiegają chorobom dziąseł i usuwają przykry zapach oddechu.

Pazury u rasy alaskan malamute są wyjątkowo twarde, dlatego najlepiej powierzyć ich przycinanie profesjonalistom – weterynarzowi lub groomerowi.

Dla kogo alaskan malamute to idealny pies?

Alaskan malamute to żywioł, który niełatwo jest okiełznać. Niezależny charakter powoduje, że pies jest trudny w ułożeniu, a jego niespożyta energia sprawia, że nieraz trudno dotrzymać mu kroku. Dlatego alaskan malamute to pies dla doświadczonych przewodników, którzy nie boją się wyzwań i mogą poświęcić psu mnóstwo czasu i energii. Malamute nie nadaje się dla osób starszych i zbyt zapracowanych, by zajmować się tak absorbującym psem. Pies powinien mieć też zapewnione odpowiednio warunki do harców, najlepiej ogródek lub podwórko, a w pobliżu łąkę lub las – nie nadaje się raczej dla osób mieszkających w blokowisku, chyba że zdołają zapewnić mu dostatecznie dużo ruchu.

Alaskan malamute z dobrej hodowli

Szczeniak rasy alaskan malamute powinien pochodzić ze sprawdzonej hodowli. Odpowiedzialny hodowca umiejętnie kojarzy zwierzęta, tak by zmniejszyć ryzyko wystąpienia u ich potomstwa chorób genetycznych i niepożądanych cech charakteru.

Rasowy alaskan malamute powinien mieć ważną książeczkę zdrowia z odnotowanymi szczepieniami i zabiegami odrobaczenia. Musi też mieć rodowód, potwierdzający, że pies spełnia standard rasy i może być wystawiany do zawodów i konkursów.

Ile kosztuje alaskan malamute?

Rasowy alaskan malamute może kosztować ok. 4500 zł. Miesięczny koszt jego utrzymania to ok. 250 zł. Jeśli nie jesteś gotowy na taki wydatek lub nie chcesz kupować szczeniaka, możesz poszukać dorosłego psa w schroniskach. Takie zwierzę będzie już miało ukształtowany charakter, który stopniowo będziesz poznawać. Ma to swoje dobre i złe strony. Warto jednak podarować psu nowy dom, z który będzie wdzięczny całym swoim sporych rozmiarów sercem.

Następny artykuł